شمارهٔ ۱۹۹۶

هوش مصنوعی: گل در چمن می‌روید و به لطف نسیم صبحگاهی خوشبو، چه شادی‌آور است اگر تو در کنار من باشی و قدری باده بنوشی.

هوش مصنوعی: اگر از خرابی و ویرانی خبر ندارم، ناراحت نباش. شاید مستی زیبایی تو را به یاد بیاورد، اگر دانایی نداشته باشی.

هوش مصنوعی: آهن و سنگ با اشک و اندوه من نرم می‌شوند، اما دل تو هرگز تغییر نخواهد کرد. واقعا جای تعجب است که چنین حسی در تو وجود ندارد.

هوش مصنوعی: هر کسی که به زیبایی و جذابیت تو نگاه کند، حسادت می‌ورزد. اما من از جایی که تو پا می‌گذاری، نسبت به این حسادت بی‌تفاوت هستم.

هوش مصنوعی: من برای تو آنقدر پایین آمده‌ام که مثل خاک در راهت هستم، اما تو با خوشی به راهت ادامه می‌دهی و به فکر من نیستی.

هوش مصنوعی: وقتی که دل مرا از من گرفتی، بدنم از غم خسته و رنجور مانده است. اگر خسرو، جانش را از تنش بگیری، باز هم برای من غمی نخواهد بود.