شمارهٔ ۹۴۱

هوش مصنوعی: من دلی پر از غم دارم که نمی‌توانم به کسی بگویم و نمی‌توانم داستان دل حالم را عرضه کنم.

هوش مصنوعی: تو حال من را به خاطر رنگ زرد بی‌حالیم متوجه نشو، چون من نمی‌توانم احساساتم را در چهره‌ام به تو نشان دهم.

هوش مصنوعی: درونم پر از درد و رنج است، ولی هنوز قلب من صبور نمی‌شود.

هوش مصنوعی: من از این خوشحالم که تو در عمق وجودم هستی، حتی اگر نتوانم به خاطر تو جایی برای خودم ایجاد کنم.

هوش مصنوعی: زمانی که چهره‌ی تو را دیدم، دیگر هیچ باغی را برای تماشا نمی‌توانم نگاه کنم.

هوش مصنوعی: آیا تو خودت با لطفی که داری، به این دل شکسته رحم می‌کنی؟ زیرا من از روی شرم نمی‌توانم درخواست کنم.

هوش مصنوعی: دل من را به زیبایی تو سپرده‌ام، چه کاری از دستم برمی‌آید؟ نمی‌توانم از دزدی که خواسته‌هایم را می‌رباید، شکایت کنم.