شمارهٔ ۱۱۰۴

هوش مصنوعی: ای پوری، به سمت افسار دست دراز نکن و با تیرهای خود به دنبال شکار نرو، و جان انسان‌ها را نیز نگیر.

هوش مصنوعی: وقتی در هنگام شکار به آهو نگاه می‌کنی، فقط دیدن آن کافی است و نیازی به استفاده از تیر و کمان نیست.

هوش مصنوعی: در چهره و موی تو مانند کمند است، من که شکار لاغری هستم از این وضعیت ناراحت می‌شوم؛ مرا به زمین نکش.

هوش مصنوعی: می‌دانی که چندین دل در اختیار توست؟ آن دست نازنین را رها مکن و زود آن را به بند نکش.

هوش مصنوعی: چند بار درباره‌ٔ زیبایی ماه و ستاره‌ها فقط شنیده‌ای؟ کمی شرم کن و نام دیگران را بر زبان نیاور.

هوش مصنوعی: گفتی که به یاد تو نیستم، ولی از خدا بترس که من به خاطر دوری تو دلم آتش گرفته است. این تصور را نکن که من فراموش کرده‌ام.

هوش مصنوعی: دل برده‌ای، بیایید، ای پادشاهی که به شکار مردم می‌پردازی، آه، این تن لاغر مانند طعمه‌ای است که نباید استخوانش را بردارید.

هوش مصنوعی: هرگاه به سمتم بیایی، سودی برسان؛ زیرا وقتی تو بیایی، آرامش و صبر من، که مانند خسرو بیچاره است، از بین خواهد رفت.

هوش مصنوعی: دل را از من برده ای، بیا و برگرد، ای سلطان مردم، که بدن من لاغر و ضعیف است و نگذار که زاغ‌ها از من استخوان‌ها را ببرند.

هوش مصنوعی: وقتی به سمت من می‌آمدی، فقط با ورودت کافی است که صبر و آرامش من را از بین ببری.