شمارهٔ ۸۰۵

هوش مصنوعی: نگاه فریبنده و دلربای او باعث شد که صبرم از بین برود، اما من نتوانستم به او برسم و در نهایت آرزویم به قلبم رسید.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم از این درد و رنج فرار کنم، چون نه مثل باد آزاد هستم که به راحتی بروم و نه مثل سنگی هستم که بتوانم به راحتی این آزار را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: بدون دل و احساسم، ای انسان‌ها، هرگز توبه نخواهم کرد. عاشق‌ام، ای دوستان، هیچ‌گاه به نصیحت‌ها گوش نخواهم داد.

هوش مصنوعی: من در درون خود می‌سوزم و نمی‌دانم چقدر می‌توانم این درد را در دل پنهان کنم. نه گریه می‌کنم و نه لباس خود را پاره می‌کنم.

هوش مصنوعی: روزی که دل از من رفت، آن روزی بود که خوشی در خواب بود و باد به آرامی بر آن می‌گذشت و موی سیاه را بر می‌داشت.

هوش مصنوعی: قصیده‌ای درباره احساساتی است که شاعر در مورد شکار و بی‌خوابی شبانه‌اش دارد. او به نوعی از زیبایی جذب می‌شود، در حالی که در دلش احساسات متناقضی وجود دارد. در این حسّ و حال، از گشادگی و آرامش لحظه‌های خواب نمی‌تواند بهره‌برداری کند و این احساسات بر او چیره می‌شوند. عمیقاً درگیر این تضاد درونی و افکارش، او تا سپیده‌دم به تفکر مشغول است.

هوش مصنوعی: به خاطر خدا یا چهره‌ات را بپوشان یا از چشم‌ها دور شو، چون نمی‌توانیم بیشتر از این تحمل کنیم.

هوش مصنوعی: دیشب وقتی که به یاد تو بودم، دل من از غصه و ناراحتی، داستانی را برایم تعریف می‌کرد و اشک‌هایم بی‌اختیار بر صورتم سرازیر می‌شدند.

هوش مصنوعی: در فکر خسرو، چنان خیال و تصوری شکل گرفته که اگر روزی کار به جدال کشیده شود، هیچ‌کس نمی‌تواند از تأثیر او بگریزد.