شمارهٔ ۹۷۱

هوش مصنوعی: چشم‌های زیبا و جذاب تو آن‌قدر دل‌انگیز و دل‌نشین است که گویی گلی زینت‌دار با عطری خوش در مقابل چهره‌ات سر تعظیم فرود می‌آورد و از تیرگی خطی که بر روی گونه‌ات است، خود را به خاک می‌افکند.

هوش مصنوعی: اگر غنچه‌ ای در انتظار جوانی‌ ات باشد، آن را نخواهد دید اگر سر بر زمین بگذارید.

هوش مصنوعی: چشمان نرگس که خود را از طریق زیبایی‌اش می‌بیند، نسبت به تو ارزش قائل است و خود را به خاک پای تو می‌اندازد.

هوش مصنوعی: هر سال در بهار، همان‌طور که گل‌ها در باغ شکفته می‌شوند، تو هم به زیبایی و شکوه خود ادامه می‌دهی.

هوش مصنوعی: در شب که آماده‌ی طلوع صبح است، چهره‌ی تو مانند هدیه‌ای از نور خورشید نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: تو باعث مرگ من شدی و حالا خون من به گردن او افتاده است. آیا تو نمی‌دانی که این بار گناه بر دوش او خواهد بود؟

هوش مصنوعی: بوسه‌ها از لب‌های تو همانند دزد، فرار می‌کند و به خاطر خدمت به شاه، بر زین اسب می‌نشیند.