شمارهٔ ۱۲۶۲

هوش مصنوعی: در چشم چه فایده‌ای دارد؟ این اشک مانند باران بر چشمانم می‌بارد و اگر تو را، ای محبوب، در کنار خود بنشانم.

هوش مصنوعی: من خود را برای عشق تو در کوچه‌ات بدنام forever کردم و از هر کاری که جز این انجام دادم، پشیمانم.

هوش مصنوعی: زندگی‌ام را فدای تو می‌کنم، زمانی که بعد از چند بوسه بگویم چیزی بگو و تو نتوانی چیزی بگویی.

هوش مصنوعی: از ظلم و بی‌وفایی تو، دیگر نمی‌خواهم تحمل کنم، چون جانم بیشتر از این ارزش ندارد که در ازای وفا بهای پستی را بپردازم.

هوش مصنوعی: اگر از غم خود برایت بگویم، تو خودت را در خواب می‌کنی. این درد دل من واقعی است و داستانی تخیلی نیست که بگویم.

هوش مصنوعی: من به گوشه و کنار می‌نگرم و از زشتی‌ها و ستم‌هایی که به من روا داشته می‌گویم، حتی اگر به زبان نیاورم، می‌دانم که به چه کسی اشاره می‌کنم و در دل به نام تو می‌افتم.

هوش مصنوعی: به خاطر فرمان تو، جان تازه‌ای باید برای شکرگزاری داشته باشم، همان لحظه‌ای که قرار باشد به دستور تو جانم را بگیرند.

هوش مصنوعی: دل من دارای درد و زخم‌های عمیق است و تنها کسی که می‌تواند درک کند تو هستی. تو که نمی‌دانی چطور می‌توانی این زخم‌ها را التیام ببخشی، حالا که این درد به شکلی آشکار شده و به سمت من کشیده شده است.

هوش مصنوعی: عشق، محبوب و ترس از جان را در این زمانه چقدر می‌توان در دست داشت؟ خسرو، به شعر بگو تا زمانی که دست‌هایم را برافرازم.