شمارهٔ ۱۰۸۷

هوش مصنوعی: خدايا، اين ما هستيم که از زندگی و جهان دور افتاده‌ایم، مانند سایه‌ای که ناگهان از نور خورشید دور شده است.

هوش مصنوعی: من چه کنم، دوستان، که حال نامساعدی دارم و توان من کم است، جانم در آستانه مرگ است و در میانه مسیر به دور افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: من همانند بلبل بی‌چاره‌ای هستم، که بدون برگ مانند شاخه‌ای خشک و بی‌زندگی از درخت رزان، دور از زیبایی گل، در عشق جانم به زندگی گرفتار شده‌ام.

هوش مصنوعی: چشمان تو به قدری زیبا و تاثیرگذارند که باعث شده‌اند نگاه‌های بد از من دور شوند، همچنان که زیبایی‌ات خود باعث دور شدن این نگاه‌ها از چهره‌ات شده است.

هوش مصنوعی: شب و روز به خاطر دوری از محلت، سرگردان و ناآرام هستم. انگار که مانند سگی گمشده، از درگاه تو دور افتاده‌ام و در حال ناله و فریاد هستم.

هوش مصنوعی: در اندیشه‌ی زیبایی ابرویت، سال‌های زیادی است که به تنهایی و بی‌پشتیبان در دل خاک نشسته‌ام، مانند تیری که از کمان به دور افتاده است.

هوش مصنوعی: ای دوست، از من که چون من هستم یاد کن، اگر تو هم به اندازه من به من نزدیک بودی، این لحظه این‌قدر دور از هم نمی‌افتادیم.

هوش مصنوعی: تو از من می‌پرسی که کی هستم؟ اما من تنها در این بی‌خبری و بلاتکلیفی سیر می‌کنم، دور از خانه و کاشانه‌ام.

هوش مصنوعی: در اینجا کسی از خسرو می‌پرسد که حال و روز تنهایی‌اش چگونه است. او متوجه می‌شود که این تنهایی به اندازه‌ای عمیق و دردناک است که مانند حال کسی است که از جانش دور شده و حس می‌کند دیگر هیچ چیزی از خود ندارد.