شمارهٔ ۱۲۹۲

هوش مصنوعی: هر شب را با گردشی در کوچه‌ها سپری می‌کنم، به امید دیدن چهره زیبا و دلربا.

هوش مصنوعی: او می‌گوید که جانم را فدای تو می‌کنم، ولی نمی‌دانم چه بگم؛ شاید به خاطر زیبایی‌ات سرم را پایین بیندازم.

هوش مصنوعی: همانطور که از تلخی‌ام صحبت می‌کنی، بگو که اگر به من محبت کنی، بدل به شخص بدخویی می‌شوم.

هوش مصنوعی: از من یادگرفتی که بدگویی کنی، حالا می‌گویی فدای این کلام بد گویم، که من هم به بدگویی تو پاسخ می‌دهم.

هوش مصنوعی: عزیز من، وقتی بوی گل در باغ به مشامم می‌رسد، یاد تو را در دل حس می‌کنم و از آن بوی دلنشین به سمت یاد تو می‌روم.

هوش مصنوعی: اگر از من بپرسی که در درگاه کی هستم، باید بگویم که من مانند سگی هستم که به دور آن کوچه می‌گردم.

هوش مصنوعی: اگر از دیارت بگذرم، حتی اگر به خاک تبدیل شوم، از زلف تو رها نخواهم شد و اگر به مو تبدیل شوم، همچنان به تو وابسته خواهم بود.

هوش مصنوعی: شب به من می‌گفت که تا کی باید صبر کنم و از در تو دور شوم و هر لحظه به سمتی فرار کنم.

هوش مصنوعی: اگر دل تو را دارم، می‌توانم تمام عمر را به دور لاله زیبای تو بگردم.