شمارهٔ ۵۰۸

هوش مصنوعی: یک روز از عمر انسان می‌گذرد که یاد آن منت و محبت دیگران فراموش می‌شود، اما یک شب از زندگی با یاد تو، هیچ خوشحالی و شادابی برایم به ارمغان نخواهد آورد.

هوش مصنوعی: از عطر تو قلبم به آتش آمده و دیگر نمی‌خواهم این شعله بیشتر شود، اگر نسیمی نوزد.

هوش مصنوعی: ای پروردگارا، به دلم شادی ببخش، هرچند که گاهی از یاد تو فراموش می‌شوم.

هوش مصنوعی: فردا به سراغ من نیایید، زیرا شیرینی و خوشی در کنار آرامگاه فرهاد وجود ندارد.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهید جانم را به یاد غم‌ها بکشید، زیرا این باغی که در آن هستیم ویرانه‌ای بیش نیست و هیچ باد و طراوتی به آن نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: دیگر برای من دشوار نیست که به دل خویش خدمت کنم، زیرا هیچ‌کس از جان خود آزاد نیست.

هوش مصنوعی: با ورود نوروز، تمامی پرندگان خوشحال و شاداب می‌شوند، اما بلبل به خاطر تهدید صیاد نمی‌تواند به سفر خودش برود.

هوش مصنوعی: من از این مکان به آن مکان می‌روم و در هر جا دیوانه‌وار گشت و گذار می‌کنم، اما آن معشوق زیبا و دلربا هرگز به سوی من نمی‌آید.

هوش مصنوعی: زمانی که خسرو مانند فرهاد ناله کند، شب نیست که صدای ناله‌اش به کوه نرسد و کوه به فریاد نیاید.