شمارهٔ ۱۲۹۹

هوش مصنوعی: ما از غم تو در حال ناله‌ایم و همچون گل لاله‌ایم که در خون دل غوطه‌ور است.

هوش مصنوعی: خورشید تو در زیور و زینت خود پنهان است و ما در زیر سایه آن زیبایی قرار داریم.

هوش مصنوعی: ما مانند مرده‌ای هستیم که سال‌ها در خاک مدفون شده‌ایم و اکنون به کوی تو پیوسته‌ایم.

هوش مصنوعی: دل من پر از غم واندوهی است که به خاطر تو به وجود آمده، مانند پیاله‌ای پر از مایه‌ای که سرشار از چیزی تلخ و دردناک است.

هوش مصنوعی: ما از اشک و ناله‌های سرد خود، دامن‌مان را پر از شبنم و قطرات صبح کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: وقتی که هیزم تر را روی آتش می‌گذاریم، به خاطر رطوبت زیادش به جای سوختن، بخار کرده و ناله و گریه می‌کند. ما نیز در این وضعیت احساس می‌کنیم که در حال سوختن و ناله کردن هستیم.

هوش مصنوعی: اگر در سختی‌ها لقمه‌ای به ما بدهند، خود آن لقمه از آن ماست.

هوش مصنوعی: غم خود را به ما بسپار، زیرا ما توانایی و ظرفیت تحمل آن را داریم.