شمارهٔ ۸۰۲

هوش مصنوعی: امید به خوشبختی من به جایی نمی‌رسد و نمی‌توانم هیچ چیزی را به دست بیاورم، چرا که هیچ‌یک از آرزوهایم به دام نمی‌افتد.

هوش مصنوعی: ادعای دلاوری من به جایی رسید که در پیشگاه او، خود را پایین آوردم؛ چرا که سرم به خاطر مقام و جایگاهش پایین‌تر از آنی شد که بتوانم قد علم کنم.

هوش مصنوعی: بدون سر و پا می‌دوم تا به کجا برسم، بار گران‌وزن شاهی بر گردن ما افتاده و در دام گرفتار شده‌ایم.

هوش مصنوعی: به خودت سخت نگیر و از ناراحتی‌ام نپرس، چشمانم به تو نزدیک است و برای چهره زیبات، راهی وجود دارد تا از دود و آتش دور بماند.

هوش مصنوعی: در راه عشق تو، چشمان ما به خاطر زیبایی‌ات سر به خاک می‌گذارند و بسیار پیش می‌آید که در این راه، چشم‌هایمان بر دوری زیبایی تو می‌افتند و مجذوب سواران تو می‌شوند.

هوش مصنوعی: در حالتی که به مرگ نزدیک می‌شوم و احساس تلخی دارم، از تو می‌خواهم که آخرین لحظه‌ام را با طعمی شیرین پر کنی.

هوش مصنوعی: ای کسی که در بازار زیبایی، ارزش خوبان را تعیین می‌کنی، در حضور زلیخا نگو که «قیمت یوسف را چقدر است؟»

هوش مصنوعی: آدمی که از نصیحت دیگران آسیب دیده، بیشتر در آتش عشق می‌سوزد. این آتش مانند باد تند است که نتوان مانع آن شد.

هوش مصنوعی: اگر خسرو عاشق است، نگران کشتن نبادا، زیرا در برابر زیبایی‌های نیکو، جان ارزشمند نیست.