شمارهٔ ۱

هوش مصنوعی: باران می‌بارد و من از یارم دور می‌شوم، چطور می‌توانم در چنین روزی که دل‌تنگ او هستم، خود را به آرامش برسانم؟

هوش مصنوعی: ابر و باران و من و محبوبم به وداع همدیگر نشسته‌ایم، همه در حال گریه کردنیم، ابر از من جداست و محبوب نیز.

هوش مصنوعی: چمن تازه سبز شده و هوا دلپذیر است، باغ پر از سبزه است، ولی بلبل با رخ سیاهش از گلزار دور افتاده.

هوش مصنوعی: ای آن کس که در هر رشته از موهای زلفت مرا به بند کشیده‌ای، با این حال چه کار می‌کنی؟ همه بندهایم را یکباره باز کن و آزادیم کن.

هوش مصنوعی: چشمانم به خاطر تو پر از اشک و غم شده است، ای انسان، تو هم با مردم همدردی کن و از غم و اندوه دور نشو.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌خواهم که نعمت دیدن باقی بماند، زیرا پس از این، مانند دیدن خواهد بود که از آن نعمت ملاقات جدا شده است.

هوش مصنوعی: چشمم به خاطر تو پر از اشک و درد شده است. زودتر از خاکی که بر سر راهت افتاده، برگرد و دیوار جدایی را بشکن.

هوش مصنوعی: من جانم را به تو می‌دهم، اما اگر به این موضوع باور نداری، قبل از اینکه برود، آن را بگیر و به طور جداگانه حفظ کن.

هوش مصنوعی: زیبایی تو دیری نمی‌پاید؛ هنگامی که از خسرو دور شدی، گل نیز مدت زیادی باقی نماند، وقتی که از خار جدا شد.