شمارهٔ ۸۶۹

هوش مصنوعی: هر روز چشمانم به زیبایی‌ای خیره می‌شود که دل من که همچون تکه‌ای از باد است، به شدت به آن وابسته می‌شود.

هوش مصنوعی: ای چهره‌ی سیاه تو که در چشم‌های ناامید من است! برای چه به دیدن روی زیبا می‌ارزد؟

هوش مصنوعی: شخصی که دل مرا می‌رباید، به گونه‌ای است که احساس می‌کنم درون سینم جایی خالی دارد و در پی یافتن او هستم.

هوش مصنوعی: می‌گویم بگو، داستانی با منِ ناتوان بگویید و در این بین، کلامی از دل من خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه هیچ انسانی را با چشمانم ندیده‌ام، اما در دل هر دو چشمان مردم، او برای من به چشم می‌آید.

هوش مصنوعی: اشک من از چشمانم شرمنده شد، به گونه‌ای که هر لحظه به آب تبدیل می‌شود و در خود فرو می‌رود.

هوش مصنوعی: او ابروانش را به گوشه چشم می‌کشاند و به صورتش نگاه می‌کند؛ مانند کسی که چوگان را بر دوش می‌نهد و پس از آن به دنبال معشوقش می‌رود.

هوش مصنوعی: امسال به طرز عجیبی دچار مشکلاتی شده‌ام که هر لحظه اندوهی تازه و عمیق‌تر از گذشته را برایم به همراه دارد.

هوش مصنوعی: می‌گویم که اگر کسی از خاک افتاده است، او را بلند کن و به او کمک کن. اما او پاسخ می‌دهد که آیا ارزش آن را دارد که من به اندازه تو قد بکشم؟

هوش مصنوعی: هرچند که من به زیبایی و جلوه‌های ظاهری مانند آب جوی نیستم، اما روز به روز به خاطر شخصیت و شرافت خودم احترام و اعتبارم بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: حاضرم برای به دست آوردن عشق او، حتی اگر دور باشم، هر کاری انجام دهم؛ این‌قدر عاشق او هستم که اگر دنیا و زیبایی‌ها هم به من نزدیک شوند، باز هم برایش تلاش می‌کنم.