شمارهٔ ۱۲۶۱

هوش مصنوعی: ای گل، من تو را با وصف زیبایی‌ات توصیف می‌کنم و هر جزئی از وجودت را زیبا می‌بینم. به قدری تو زیبا و دل‌فریب هستی که به جانی که در وجودت نهفته است، می‌پردازم و حتی اشاره به جسمت برایم کفر و ننگ است.

هوش مصنوعی: آن کلمه‌ای که به شکل نون است، از حالت ابرو به خوبی باخبر است. اما من به اشتباه چیزی دیگری گفتم، خودم می‌دانم و خودم بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به بیان تفکری می‌پردازد که اگر به چیزی اشاره کند که نادرست و بی‌اساس است، دچار محدودیت و مشکل می‌شود. او می‌گوید اگر بخواهد بیشتر درباره آن موضوع صحبت کند، ممکن است زبانش از توان گفتن باز بماند. به نوعی به نقد سخنانی می‌پردازد که ممکن است کفرآمیز یا ناپسند باشند و از این رو از بیان آن‌ها هراسان است.

هوش مصنوعی: اگر زلفی عطر خاصی داشته باشد که مانند عطر عیسی پیامبر باشد، این فکر غلطی است اگر آن را به مشک ختن تشبیه کنم.

هوش مصنوعی: چشمم مثل دوصد دریا عمق و وسعت دارد و این دریای پر از خون را نمی‌توان با هر مژه‌ای مانند بهشت وصف کرد.

هوش مصنوعی: لباسی از گل‌ها برای خود فراهم می‌کنم، اگر از رخسار تو وصفی بگویم، این قبا در خون خواهد شد.

هوش مصنوعی: تو گفتی که من داستانی از دهان تو بگویم، اما من چه بگویم وقتی خودم هم در مورد دهان تو حرفی برای گفتن ندارم؟