شمارهٔ ۱۲۲۰

هوش مصنوعی: دل از بدن بیرون رفت و به معشوق رسید، همانجا در دل، گفت‌وگو آغاز شد و کلمات جان گرفتند.

هوش مصنوعی: گفتم به یادش بمانم تا خودم را حفظ کنم، اما حالا جانم مانند کیسه‌ای خالی شده است و درد و غم در دل دارم.

هوش مصنوعی: یک شهر پر از افراد نیکو و دهستانی پر از گل‌ها دارم. در هزار جا می‌توانم چشم به دلبرم بدوزم، اما او همیشه در قلبم قرار دارد.

هوش مصنوعی: من حاضر هستم تا به خاطر بدی‌های او قربانی شوم و عمرش را با جان خودم افزایش دهم، فقط می‌خواهم که با دوست خود در دل بمانم.

هوش مصنوعی: موهایم را به خاطر شرم از مسلمان بودنم به نماز می‌زنم، اما با اینکه ظاهراً مسلمانم، هنوز زنار را در دل دارم.

هوش مصنوعی: خسرو دل در هر مکانی که برود، همچون کعبه و بتخانه، تنها یاد و تصویر تو را در دل خود دارد و به یاد تو دچار بد حالی می‌شود.