شمارهٔ ۱۲۴۶

هوش مصنوعی: من درد و رنجی که دارم را با کسی که دل خونی دارد در میان می‌گذارم و می‌دانم که زندگی‌ام را با غم و اندوهی که با معشوقم دارم محاسبه می‌کنم.

هوش مصنوعی: کی می‌شود که دل من به این حال رنجیده آرام بگیرد در حالی که من هر لحظه درباره‌ی آن نمکین سخن می‌گویم؟

هوش مصنوعی: به محبوبم گفتم که ناگهان جانم نخواهد رفت؛ اما نمی‌دانم این حالتی که دارم و هر بار بیان می‌کنم، چه نام دارد.

هوش مصنوعی: من درون خود را از هر چیزی خالی می‌کنم، زیرا با یاد تو در شب و روز، در کنار دیوارها به تو صحبت می‌کنم و به همین خاطر زنده می‌مانم.

هوش مصنوعی: مانند مجنون در بیابان، از دوری لیلی غمگین هستم و با پشته‌های خار، درد و رنج خود را بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: زبانم مانند تیشه‌ای شده است که دل سنگین را می‌شکند، چون داستان‌های شیرین و زیبا را بسیار روایت می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر تو با من صحبت کنی، جانم تازه می‌شود. تو می‌دانی که چیزی نمی‌گویی، اما من باز هم از دلم سخن می‌رانم.

هوش مصنوعی: اگر از بدگویی من خوشحال می‌شوی، خوب می‌دانم که تو کارهای بدی را انجام می‌دهی و من به خاطر تو از خدا طلب بخشش می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای رقیب، اگر باور نداری که من غم خسرو را دارم، بدان که من در کنار بلبل، در مورد حال و احوال او صحبت می‌کنم.