شمارهٔ ۳۰۶

هوش مصنوعی: ما همان‌هایی هستیم که زیبایی‌امان مانند خورشید درخشان است و هر بار که به ما نگاه می‌شود، مانند هلال ماه شادی و جشن را به ارمغان می‌آوریم.

هوش مصنوعی: روشن است که آنچه از آسمان به‌نظر می‌رسد، آفتاب واقعی نیست؛ بلکه فقط تصور زیبایی ماست.

هوش مصنوعی: تا زمانی که چشم ستاره‌ها به کمال ما نرسد، آسمان آبی پرده‌دار زیبایی‌های ماست.

هوش مصنوعی: در نظر ما، ارزش واقعی دنیا با کنجد برابر است و اگر هم چیزی به نام کنجد وجود داشته باشد، فقط نقطه‌ای از ماست.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس در عشق ما نزدیک نمی‌شود، جز کسی که از روی بی‌خیالی و تنبلی به ما نگاه می‌کند. درد و غم ما را تنها کسانی درک می‌کنند که به راحتی به دیگران طعنه می‌زنند.

هوش مصنوعی: ما عاشقانی را می‌کُشیم و حتی زیر سایه‌ی رحمت خدا نیز نمی‌توانیم زندگی کنیم، چون این رحمت برای ما که در راه محبت هستیم، عذابی خواهد بود.

هوش مصنوعی: عاشق‌ها در برابر ما برای بدست آوردن محبوب خود همه چیز را تحمل می‌کنند و هر دو جهان را فدای عشق می‌کنند، اما این چیزی که به ما تقدیم می‌شود، در شأن و ارزش عظمت ما نیست.

هوش مصنوعی: عاشقی که در خیالاتش گم شده، دیگر هیچ چیز از خود ندارد و تنها او را خیالات ما در بر می‌گیرد.

هوش مصنوعی: بدن ما که در اثر عشق و آتش احساسات ما به کمال رسیده، از همین خاکی که از آن به وجود آمده، دوباره به ما بازخواهد گشت. ما مانند می، از همین خاک و ترکیبات آن به وجود آمده‌ایم و از آن بهره می‌گیریم.

هوش مصنوعی: خسرو و دارایی او در مسیر ما از بین رفت، ولی همین برای او کافی است که تحت تاثیر و فشار ما قرار گرفته است.