شمارهٔ ۱۲۵۳

هوش مصنوعی: نمی‌دانم که در دل من کیست که عالمانه به جان من نفوذ کرده است. آن‌قدر مشغول او شدم که به خودم اصلاً توجهی ندارم.

هوش مصنوعی: هر کسی با محبوب خود در عالم خواب است، اما من در گوشه تنهایی‌ام چه خواهد شد اگر روزی چشمانم بسته شود؟

هوش مصنوعی: غم تو جانم را گرفته است و با این حال، امشب به خاطر امید به خیالت می‌توانم زندگی کنم، اگر من دلی داشته باشم.

هوش مصنوعی: خودت را جمع و جور کن و به خودت توجه کن، ای دل عزیزم که به خاطر تو روح من گرفته است. من مثل پرنده‌ای در قفسم و نمی‌توانم بلند شوم و پرواز کنم.

هوش مصنوعی: اگر که هیچ‌کس به فریادهای دردناک من توجه نمی‌کند، باز هم من با این حال خوشحالم که دست‌کم صدای مرا می‌شناسد.

هوش مصنوعی: من همه چیز را در زندگی‌ام برای محبت به بت‌های زیبا از دست داده‌ام. ای مسلمانان، بیایید ببینید که من در دین چه چیزی را رها کرده‌ام و در چه چیزی مشغولم.

هوش مصنوعی: من و شب‌ها و درد و حکایتی از زیبایی تو هست که به من قدرت و خوشبختی داده، ای عزیز، تا کی باید راز دل مرا فقط خودم بشنوم؟

هوش مصنوعی: چقدر سخت بود که از محله‌ات دور شوم، اما اگر تنها عیبی را که در من می‌بینی نادیده بگیری، دل من دوباره به همانجا برمی‌گردد.

هوش مصنوعی: وقتی که در تو زیبایی و魅魅 را می‌بینم، خوشحالم و حلالت باد. اگر تو به من فرمان کشته شدن بدهی، چشم غمگین من به تو توجه خواهد کرد.

هوش مصنوعی: من در دل بازی تو غرق در درد و رنج‌ام و نمی‌توانم ادامه زندگی بدهم. از این درد باخبرم و می‌دانم که در این حال، مشغول جان‌فشانی برای تو هستم.

هوش مصنوعی: چطور می‌توانی به خیال خودت به طور مداوم چیزی را فراموش کنی و در عین حال همچنان در دل خود آن را زنده نگه‌داری؟