شمارهٔ ۱۰۹۰

هوش مصنوعی: ای تو، در زیر هر لب، باغی پر از شیرینی و شکر داری، اما غیر از لب‌هایی که تو داری، کسی نمی‌تواند به ما نمک و طعم دیگری بدهد.

هوش مصنوعی: من از نگرانیم صحبت می‌کنم و تو همچنان در حال ناز و افسون دیگری هستی، در حالی که من در تنهایی و بیابانی خالی زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از تو گیج و شگفت‌زده‌ام، تو به من می‌گویی که عهد جدیدی ببندم، گویی که این اولین بار در زندگی‌ام است و سپس از من می‌خواهی که دوباره عهد و پیمانی دیگر بگذارم.

هوش مصنوعی: عجب که چقدر درد و رنج مرا می‌سوزی! پس خانه‌ای که برای من خالی مانده را بسوزان تا آدم دیگری به مهمانی بیاید.

هوش مصنوعی: من از این عشق و جنون به حدی خسته و ناامید شده‌ام که دیگر توان ادامه ندارم؛ اما او که هرگز از عشق سیر نمی‌شود، روحی دیگر دارد.

هوش مصنوعی: از آن لب، مثل آب حیات، شهری نابود شد. ای خضر، نشان بده اگر آب حیات دیگری وجود دارد.

هوش مصنوعی: ای بتان، بر دل من بدی نکنید، زیرا در این دیار کفر، کسی مانند من می‌تواند به سمت ایمان بیاید.

هوش مصنوعی: هر چه توانستم برای درمان درد و مشکل خود انجام دادم، اما اکنون تنها راهی که باقی مانده، تسلیم شدن و جان سپردن است.

هوش مصنوعی: خسرو، با چنین اشک‌هایی که از چشمانت می‌ریزد، دست بکش و چشم‌هایت را بشوی؛ زیرا این خانه دیگر نمی‌تواند باران جدیدی را تحمل کند.