شمارهٔ ۷۶۶

هوش مصنوعی: شب گذشته تو با آتش سوزاندی و در عوض، گریه‌ام به من کمک کرد. صدای ناله‌ام به همه جایی که می‌رسید، درد و زاری را منتقل کرد.

هوش مصنوعی: چشمی دارم که خواب را به من می‌دهد، خاک کویت باعث بیداری‌ام شده و مانند سرمه‌ای است که چشمم را باز می‌کند.

هوش مصنوعی: خود را در حالتی سرزمین عشق یافتم که تو با بی‌خبری از کنارم گذشتی. آن عشق، مانند دزدی است که در عمق وجودم نفوذ کرده است. حالا که عشق به من پیوسته و بخت نیز به من یاری کرده، این حال مرا دچار مستی و هشیاری کرده است.

هوش مصنوعی: تمام شب مردم در آرامش هستند، اما من در حال فریاد زدنم. روز بدی را سپری می‌کنم و نمی‌دانم دل من چه مشکلی پیدا کرده است.

هوش مصنوعی: خداوندا، هرگز دامن خود را به خون من آلوده نکن، هرچند که در کشتن من ظلم و ستم کردی.

هوش مصنوعی: عقل تو چطور بر من تسلط پیدا کردی، که کار من خراب شد، مانند اینکه بر جانم خط ناراحتی نوشته‌ای.

هوش مصنوعی: همه به خاطر تو دلشان را به تو سپرده‌اند و خسرو نشان می‌دهد که عقل، دل و دین چگونه درباره تو نظر می‌دهند و همگی بار سنگینی را به دوش دارند.