شمارهٔ ۱۹۶۳

هوش مصنوعی: مسلمانان، من به دست کسی که مسلمان نیست اسیر شده‌ام و این فرد از دیوانگی، شراب‌خواری، بدرفتاری و خرفتی رنج می‌برد.

هوش مصنوعی: به موهای زیبایی که آشنا هستی نگاه کن، در زیر لبخندی صادقانه می‌توانی غمزه‌ای از دل سرد و ترسناک ببینی، مانند ناوبری که این احساس را نسبت به کشتن نامسلمان‌ها دارد.

هوش مصنوعی: تو با ابروهایت فتنه و ناآرامی به وجود می‌آوری، چشمانت به مانند نرگس‌ها حرکتی همگانی و بی‌نظمی ایجاد می‌کند. حضور تو در اینجا مانند آفتی است که آبادی را دچار آسیب می‌کند و موهایت معرفتی است که به سرزمین‌های کافرانه می‌ماند.

هوش مصنوعی: ای دل، به فکر نالیدن و شکایت نیستی و نباید از خوبرویان بد بگویی، زیرا در دل تو که کافر است، همین‌جا نشانه‌های ایمان وجود دارد.

هوش مصنوعی: متأسفم که تیر دشمن به تو می‌خورد، در حالی که تو دوست منی. ای جانم، دلم را با نشانه‌ای از محبت شاد کن.

هوش مصنوعی: من دعا نمی‌کنم تا به کسی آسیبی برسد، اما فقط می‌گویم که کاش روزی تو هم به فقدان و جدایی من دچار شوی.

هوش مصنوعی: هر بار که به یاد شب مهمانی‌ام در باغ می‌افتم، این نسیم مرا به شدت غمگین می‌کند و احساس مرگ به من می‌دهد.

هوش مصنوعی: من از بی‌خوابی و بیداری به جنون نزدیک شدم. ای خدا، این شب جدایی هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: ای پزشک، برای جان ضعیف من نگران نباش. دیگر از درمان دست بکش، چون جان من به این درمان ارزش ندارد و من آماده‌ام تا جانم را فدای این درد کنم.

هوش مصنوعی: اکنون یاد نوشیدنی، معشوق و حال مستی و شلوغی گذشته است. آن کسی که دارای شور و حال بود، اکنون دیگر خبری از او نیست.