شمارهٔ ۱۹۴۶

هوش مصنوعی: به آن چشم playful نگاه کن که با هر چشمک خود دردسر می‌آفریند و به آن لعل بی‌نظیر توجه کن که هر خنده‌اش حاکی از بی‌وفایی است.

هوش مصنوعی: هر ابروی تو مانند محرابی است که برای عبادت بت‌ها استفاده می‌شود و هر تار موی تو همانند زنجیری است که عفت و پارسایی را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: می‌گویند، چه احساسی در لحظه‌ای که کسی به تو نزدیک می‌شود داری؟ چه حالتی به او دست می‌دهد وقتی ناگهان با مشکلی روبرو می‌شود؟

هوش مصنوعی: این غم که دارم را می‌دانم که هر دو از توست. دل مرا بکش، زیرا تو به کسی که مظلوم است، ظلم می‌کنی و این برای تو سزاوار است.

هوش مصنوعی: اگر نتوانی در عواطف خود غرق نشوی، پس به اندازه‌ای که باید، از دوستی و آشنایی دور نخواهی شد و همواره درگیر احساسات و روابط با دیگران خواهی بود.

هوش مصنوعی: این ابیات به نوعی اشاره به مرارت‌ها و دردهای عشق دارد. شخصی در عشق خود به حدی رسیده است که حتی نشانه‌های عشق و وصال نیز باعث نمی‌شود که احساس آرامش کند. گویی که عشق او را به سنگی در مسیر تبدیل کرده و همین میزان وصال هم کافی است که او را به زحمت بیندازد. در واقع، عشق در اینجا هم لذت‌بخش و هم دردآور است و هر لحظه می‌تواند او را به چالش بکشاند.

هوش مصنوعی: شور و شوق زلف آن معشوق امشب ما را به هلاکت رساند. آه ای شب، تو را سیاه و ناپسند می‌دانم و جایی برای پایان دادن به آلام ما نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: من از درد و رنج خودم به شدت در عذاب بودم و حالا از کجا و چگونه بر جان کسی که در سختی است، تأثیر گذاشتم.

هوش مصنوعی: اگر تو بخواهی، می‌توانی مانند یک مهمان بزرگ به خانه‌ی من بیایی، اما امشب من در حال بیداری و مراقبت در خانه‌ای فقیرانه هستم.