شمارهٔ ۱۹۳۶

هوش مصنوعی: من کجا می‌توانم به آغوش تو برسم، ای سرو بلند؟ آیا می‌توانی فقط برای یک لحظه دستم را بگیری و مرا در آغوش بکشی؟

هوش مصنوعی: هرگز سروی را از نزدیک ندیده‌ام، اما برای آنکه بتوانم او را به آغوش بگیرم، با زیبایی‌های کلامم او را جادو می‌کنم.

هوش مصنوعی: به سختی و در تنگنا قرار گرفته‌ای که مانند جگر در ظرفی تنگ و کوچکی محبوس شده‌ای. هر چه بیشتر در این وضعیت بمانی، احساس تنگی و فشار بیشتری بر تو وارد می‌شود.

هوش مصنوعی: من دو چشم دارم که به راه نگاه می‌کنند؛ اگر کسی از یکی از چشمان من دربیفتد، از چشمان دیگرش عبور می‌کنم.

هوش مصنوعی: من بدنم را خمخواهم کرد و از چهره‌ام چون جامی از طلا، زیبایی نشان می‌دهم تا به گونه‌ای در خدمت او باشم و نظرش را جلب کنم.

هوش مصنوعی: من خودم را بی‌همتا می‌دانم و به جای زیبایی‌های معمولی، شایستگی‌های منحصر به فردی را در خود پرورش می‌دهم. دوست دارم شب‌ها، عادت‌های ساده و بی‌اهمیت را در نظر او دگرگون کنم.