شمارهٔ ۱۹۹۴

هوش مصنوعی: من در دلم خیالی دارم که تو از آن بی‌خبری. اگر نمی‌توانی به جست‌وجوی هلالت بروی، از ابرو بپرس که چه خبر است.

هوش مصنوعی: تو به مثل سنبله‌ای می‌افزایی و مردم را تحت فشار می‌گذاری، اگر نمی‌دانی که خودت چه بار سنگینی بر دوش داری، من این واقعیت را به تو می‌گویم.

هوش مصنوعی: از شرّ چشمان بد دور بماند، ای درخشش سمند تو! هرچند که تو خود نمی‌دانی، پایمال شدن صف موریانه‌های بیچاره چه معنا دارد.

هوش مصنوعی: ماه دو هفته است که چهره‌اش را می‌آراید و من همچنان کوشش می‌کنم که مانند او باشم، اما تو از کمال زیبایی‌ات بی‌خبری.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چرا مردم از دیدن من به شوق می‌میرند، تو که خود نمی‌دانی چقدر زلف و زیبایی‌ات بر دل‌ها اثر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای با مردم همراه و هم‌نشین شدی، اما اگر در لحظه‌ای دیگر از این هم‌نشینی احساس دل‌زدگی یا ناراحتی کنی، خودت هم متوجه نخواهی شد.

هوش مصنوعی: ناگهان جان می‌خواهد برود و در این شاه، که حالش را نمی‌داند، به تماشای او نشسته‌ای.