شمارهٔ ۱۷۲

هوش مصنوعی: عشق تو مانند مصیبت و درد جان است، اما فقط یک لبخند از آن لب‌ها می‌تواند همه‌ی این دردها را کاهش دهد.

هوش مصنوعی: یک نگاه پر از جذابیت تو، به اندازه‌ای فریبنده و دلربا است که می‌تواند دنیا را به هم بریزد.

هوش مصنوعی: تلاش بیهوده‌ای که می‌کنی برای شکار، به خاطر این است که سلاح تو آماده نیست.

هوش مصنوعی: نیازی به کشتن من با تیغ نیست؛ فقط یک حرکت ناز تو کافیست.

هوش مصنوعی: اگر دل گمشده‌ام را پیدا نکنم، وجود تو برایم کافی است.

هوش مصنوعی: گفتی که برای صبر دعا می‌کنم و نام تو به این زبان کافی است.

هوش مصنوعی: ای چرخ گردون، چرا این همه مصیبت بر ما می‌فرستی؟ غم و اندوه آن دنیا برای ما کافی است.

هوش مصنوعی: اگر ما به وصل نرسیم، همین که مردم ما را بدنام کنند برای ما کافی است.

هوش مصنوعی: خسرو در حالی که به شدت گرفتار درد و غم است، به نازکی و ضعف نرگس اشاره می‌کند که به زودی از بین خواهد رفت.