شمارهٔ ۱۲۴۰

هوش مصنوعی: شبی خواب به چشمم نیامد و از این بیداری شگفت‌زده‌ام. با اینکه درد و رنج زیادی دارم، اما امید دارم که شفای من از نگاه تو باشد.

هوش مصنوعی: هر شب با حسرت دست خود را به دندان می‌گزم. من تنها همین احساس را دارم، اگرچه از عمرم بهره‌مند هستم.

هوش مصنوعی: ای ساقی، به دل‌های شاد و بی‌خیال شراب بده، زیرا من خود با روزگارم مشغول جنگ و جدل هستم و نیاز به آرامش دارم.

هوش مصنوعی: برو، ای بختی که در خواب فرو رفته‌ای، از کنار کسانی که بیدارند دور شو، چون تو در شب از حال و هوای خود بی‌خبری و من در شب به کار و تلاش مشغولم.

هوش مصنوعی: با کمال میل! شب بیداری‌ام را با غم و اندوه پر کرده‌ام، صدای دل‌نواز موسیقی و گریه‌ام بر روی دل‌تنگی‌هایم است. بیا به مهمانی من، ای دوست عزیز.

هوش مصنوعی: هرگز فراموش نکردم که چقدر به تو فکر می‌کنم، حتی در لحظاتی که غم تو باعث نگرانی‌ام می‌شود، هنوز هم به یاد تو هستم و از یاد تو غافل نیستم.

هوش مصنوعی: وقتی که به زمین و خاک تبدیل شوم، زیر پاهایت، مرا عزیز بشمار به گونه‌ای که در برابر تو به خاطر مواقع دیگر حقیر و کوچکم.

هوش مصنوعی: تو از من دوری و می‌پرسی چگونه زنده می‌مانم؟ امیدوارم خیال تو همیشه زنده بماند چون من از آن خیال یاری می‌گیرم.

هوش مصنوعی: اگر تو زیبایی چشمانت را نمی‌دانی، اشکالی ندارد؛ من به تو می‌گویم که زیبایی تو واقعاً زیباست و این حقیقتی است که نمی‌توان انکار کرد.