شمارهٔ ۳۱۷

هوش مصنوعی: تو ای آفتاب که از چهره‌ات روشنی می‌تابد، نیکوکار و دل‌نواز، همچون نباتی که از لعل‌های سرخ به شیرینی شکر می‌ماند.

هوش مصنوعی: وقتی قامت زیبای تو مانند صنوبر نمایان شد، سرو هم از قدت رونق گرفت و شکوفا شد.

هوش مصنوعی: طبیعتاً صبحگاهی که وزیدن می‌گیرد، دوست دارد بوی تو را به همراه آورد. اگر لازم باشد، نسیمی از روی زلف‌های زیبا و معنوی‌ات خواهد وزید.

هوش مصنوعی: موهای تو به تنهایی مانند همه مشک‌ها معطر است و هر لحظه که از نافه‌ات عطری بیرون می‌آید، بوی مشک را به یاد می‌آورد.

هوش مصنوعی: ای کوه صبر و بردباری، زمانی که دیگران تو را دیدند، چنان شگفت‌زده شدند که حتی کوه نیز از سر حسادت به عظمت تو، بی‌سنگ شد و آن‌چنان ذلیل گشت که انگار هیچ استقامت و قدرتی ندارد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که دریای غنای وجود تو در دل صدفی قرار نگیرد، آب دریا به خاطر زیبایی و ارزش تو شرمنده و ناخالص خواهد بود.

هوش مصنوعی: خاک تو باعث سرگشتگی و حیرت یاران و بزرگان زمانه است، زیرا از همین خاک، خسرو بیچاره، در برابر درگاه تو قرار گرفته است.