شمارهٔ ۵۰۲

هوش مصنوعی: شاید روزی این پرده‌ای که بر دل ما است، کنار بزنند و به لطف من، راهی را به کسانی که از من بهره‌مند شده‌اند، نشان دهند.

هوش مصنوعی: اگر مردم دنیا حال من را بشناسند و بدانند چقدر دلم گرفته است، از حیرت و شگفتی انگشت به دهان خواهند ماند.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که به خاطر ظلم روزگار با غم و درد دست و پنجه نرم کرده‌ام، حالا جز این انتظار ندارم که فقط به دردهایم افزوده شود.

هوش مصنوعی: تا کی باید صبر کنم که شانس بد من را محدود کنند، وقتی که فقط به خاطر ترحم به من اجازه بدهند کمی آزاد شوم؟

هوش مصنوعی: مواظب باش که دل خود را به آسمان و روزگار نبندی، زیرا آنان نسبت به دنیا و آنچه در آن است، کاملاً بی‌عاطفه و بی‌وفا هستند.