شمارهٔ ۱۱۹۹

هوش مصنوعی: زلف تو همچون بادی است که از هر سو آن را به هم می‌ریزد. هر مویی که از سر زلفت جدا شود، به مانند زنجیری، زندگی‌های بسیاری را به خود جذب می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر کسی انسانیت داشته باشد، در هر لحظه که به کاری می‌پردازد، در نهایت از تمام کارهایی که انجام داده، اگر پشیمان شود، باید به نتیجه‌اش فکر کند.

هوش مصنوعی: خاکی که از محل تو به دست می‌آورم، در دیده‌ام پنهانش خواهم کرد، زیرا کسی که بی‌پول و بی‌چیز است، به ناچار باید گوهری را که دارد، پنهان نگه‌دارد.

هوش مصنوعی: سخن تو تاثیر عمیقی بر روح انسان دارد و به درون او نفوذ می‌کند. مردم از همین اثر کلام تو است که به سمت تو جذب می‌شوند، چرا که اگر لبانت مانند آب حیات باشند، قادر به سیراب کردن روح‌ها هستند.

هوش مصنوعی: اگر کسی از من دور شود، زندگی‌اش در آسمان و در دنیای شیرینی، ناخوشایند است. چون بودن تو در کنار من، شیرینی زندگی‌ام را دوچندان می‌کند.

هوش مصنوعی: پروانه‌ای که به یکباره به شمع می‌رسد، به خاطر حضور در جمع مهمانی، خود را می‌سوزاند. دیگر چه مهمانی برای او باقی مانده است؟

هوش مصنوعی: خسرو بیچاره گاهی هوش و حواسش را دارد، اما هوش او به قدری فانی است که از تمام مردم برمی‌دارد تا به یک شرایطی برسد که بتواند آن را حفظ کند.