شمارهٔ ۱۲۵۹

هوش مصنوعی: تو از درختان باغ منی و من از دل آن باغ دردی را که دارم، به تو می‌گویم. تو درمان منی و من از جانم احساس نیاز به تو می‌کنم.

هوش مصنوعی: ابتدا با تمام وجود و صد افسوس جانم را به تو تقدیم می‌کنم و سپس با افتخار و احترام وی را می‌پذیرم.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم مهمان تو چه کسی است، نه خضر هستم و نه عیسی، اما فقط می‌توانم بر سر سفره خودت برایت دعا کنم و آرزو کنم.

هوش مصنوعی: هر چند که جان من از ستم‌هایت آگاه است، اما با این حال، همه مشکلات و غم‌های خود را به تو نسبت می‌دهم و درد دل خود را فقط به تو می‌گویم.

هوش مصنوعی: هر لحظه بین دل و احساساتم نبردی وجود دارد. در این باره، به من بگو که چه چیزی را از خودت بیان می‌کنی، من آن را از دید خودم درک می‌کنم.

هوش مصنوعی: من هنوز برای تو ارزشی ندارم، حتی اگر به خاطر تو هم بخواهم قربانی شوم، باز هم تو نمی‌گویی "قربان خودت بیا".

هوش مصنوعی: هر شب به خاطر زیبایی چهره‌ات، خسرو (سلطان) می‌گوید: از این پس اگر تو را سلطان خود بخوانم، بر این زیبایی می‌ارزد.