شمارهٔ ۳۸۸

هوش مصنوعی: هر عاشقی که از طعنه و سرزنش دیگران بترسد، بی‌تردید عشق را به‌درستی تجربه نکرده و با این ترسش، بهای عشق را نمی‌پردازد.

هوش مصنوعی: مؤذنی که اذان می‌گوید در گوش کسی نمی‌گنجد، زیرا او چنان زیبا و دل‌فریب است که همه‌چیز را تحت تأثیر خود قرار می‌دهد و قد و قامت او بر دل‌های دیگران سایه می‌افکند.

هوش مصنوعی: ای ساقی، از این توبه ظاهری، شرابی به من بده که با نوشیدن آن، آغازی تازه و بزرگوارانه برای من ایجاد شود.

هوش مصنوعی: ای شیرین‌زبان، هیچ تفاوتی نیست بین زیبایی تو و آفتاب، زیرا از همین رو، زلف‌های تو به نشانه‌ای برای زیبایی تبدیل شده‌اند.

هوش مصنوعی: کسی که همیشه در انتظار قیامت و روز حساب است، نمی‌تواند ترس و هراس آن روز را درک کند، چرا که او ناگهان در مقام قضاوت قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: عاشق نباید اجازه دهد که دامن او در کوچه‌ها بیفتد، زیرا این نشانه‌ای از ضعف اوست. بلکه باید با استقامت و اراده، در مسیر عشق خود پیش برود.

هوش مصنوعی: من به جز تو به هر کسی که دل دادم، پشیمان شدم. جانم را بگیر و بر این پشیمانی‌ام فخر کن.

هوش مصنوعی: در عشق وقتی که از جوانی و سلامتی به پایان رسیدم، حالا برایت آرزوی خیر و سلامتی می‌کنم که برای تو دیر نیست.

هوش مصنوعی: غم‌هایم را در دل شب به خاطر می‌آورم، ای کسی که در آرامش خوابیده‌ای و در سلامتی قرار داری.