شمارهٔ ۱۰۳

هوش مصنوعی: بدون حضور تو، گل‌های چمن با خون چهره‌هاشان شسته شده و مانند خار به نظر می‌رسند. بدون وجود تو، در چشم‌های گلزارها نیز زیبایی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: پوستم بر استخوانم مانند چنگی خشک شده و از درد، رگ‌هایم به حالت فریاد در آمده‌اند؛ اکنون بر آن‌ها افتاده‌ام و به شکلی همچون تارها درآمده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی که خورشید و چهرهٔ ماه را مشاهده کردند، آن زلف سیاه در کوی او مانند نقش و نگارهایی است که بر دیوارها باقی مانده‌اند.

هوش مصنوعی: هر بار که او بازی را شروع می‌کند، من هم در راهش، سر به زیر می‌آورم و فقط به او فکر می‌کنم. در عشق او همیشه با این مسائل درگیرم.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که در عشق غمگین و غمناک هستم و از غصه و درد به شدت رنج می‌برم. اما حالا تصمیم گرفته‌ام که از این غم و اندوه دست بردارم و خودم را از آن آزاد کنم.

هوش مصنوعی: تو که مانند پیکانی بودی که دلت را با تیر محبتش نشانه گرفته و خارج کردی، اکنون به خاطر خرسندی‌ای که برایم به ارمغان آوردی، درهایی را که به زنگار افتاده‌اند باز می‌کنم.

هوش مصنوعی: از چشمانم اشک می‌ریزد، آن محبوب دل‌نواز مانند خسرو، در فریاد من همچون بلبل درحال ناله است و در کنار خارها نشسته است.