شمارهٔ ۱۳۶۶

هوش مصنوعی: در حینی که تو از کنارم می‌گذشتی، نگران تو بودم و چنان زار و نزار بودم که احساس می‌کردم با هر گام تو، جانم در حال رفتن است.

هوش مصنوعی: مانند دزدی که به اموال دیگران چشم دارد و با احتیاط رفتار می‌کند، من نیز با جان و دل به چیزی نگاه می‌کردم که در آن چهره‌ای پنهان بود.

هوش مصنوعی: در جستجوی دل گمشده‌ام بودم، گاهی به دام می‌زدم و گاهی به سمت رکاب اسب می‌رفتم و آن را می‌نگریستم.

هوش مصنوعی: سوالی که از زلف او داشتم، به خاطر زیبایی‌اش نمی‌توانستم بپرسم، هرچند که از خون دل، نشانه‌های عشق در هر رشته از موی او را می‌دیدم.

هوش مصنوعی: او به بدبختی من می‌خندید، در حالی که من به آن چهره و لب‌هایش امید و آرزو بسته بودم.

هوش مصنوعی: من عاشق هستم و اگرچه ممکن است به خاطر عشق خود آسیب ببینم، برایم اهمیتی ندارد. گاهی این حالتی که به جان می‌گذرانم، طبیعی است و من آن را تجربه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: او از نظر من ناپدید شد و من هم در آن طرف به شدت دلتنگ و نگران بودم، در حالی که نگاه می‌کردم.

هوش مصنوعی: شبی را به خاطر می‌آورم که به یاد چهره‌ات به خواب می‌رفتم. در دل من تو بودی و در خواب همواره تو را می‌دیدم.

هوش مصنوعی: از همان ابتدا می‌دانستم که عمرم به سر خواهد آمد و قلب و چشمم همیشه به تو می‌نگرد و نگران توست.

هوش مصنوعی: مرگ من ناشی از تو بود و اکنون برای خسرو به یقین تبدیل شده است؛ همین‌طور هر چیزی که در گذشته به آن بدگمان بودم.