شمارهٔ ۲۷۱

هوش مصنوعی: تیر کدام مصیبت است که به کمان تو برخورد نمی‌کند و دل کدام کسی است که تحت فرمان تو نیست؟

هوش مصنوعی: دلیل خوبی‌های همه نیکوکاران در دل ما مشخص است، چون که هیچ نشانه‌ای از تو در خط‌هایشان نیست.

هوش مصنوعی: اگر عشق من تو را به هلاکت می‌کشاند، تو ننداز من را به کشتن، ای کسی که نصیحت می‌کنی. چرا که جان من به این عشق وابسته است و وای بر تو که این عشق جان تو نیست.

هوش مصنوعی: من بی‌دلیل می‌گویم که عشق او چندین برابر از دل من افزون است و هر چه به سوی او می‌کشم، او می‌گوید که این عشق و آرزو از آن تو نیست.

هوش مصنوعی: تو نام وفا را بر خود گذاشته‌ای، اما از مردم خجالت نمی‌کشی؛ چیزی را به فروش نرسان که به دکان تو تعلق ندارد.

هوش مصنوعی: چشمانت چنان جذاب و فریبنده است که من برای دیدن تو جان می‌دهم؛ این عشق و شوقی که دارم ناشی از زیبایی توست و هیچ نشانی از درد و رنجی که به آن مرتبط باشد نیست.

هوش مصنوعی: دوباره بر نگرد، اگرچه می‌خواهم قلبی که پر از غم و اندوه است را برملا کنم. این دل مثل دودکش می‌سوزد و آتش درونش شعله‌ور است، اما تو نمی‌دانی که چه چیزی درونش نهفته است.

هوش مصنوعی: این دل دیگر به شدت غمگین و نابینا شده است. اگرچه در این تاریکی غم افتاده، اما اگر نگران تو نباشم، بیشتر از این هم نابینا خواهم شد.

هوش مصنوعی: اگر شمشیر به دست بگیری و به خسرو ضعیف حمله کنی، این کار به نفع توست و از آن هیچ ضرری متوجه تو نخواهد شد.