شمارهٔ ۱۹۴۳

هوش مصنوعی: من تو را دارم و کسی دیگر در دنیا نیست که به غیر از لطف تو به فریاد من برسد.

هوش مصنوعی: بی‌تو هیچ لحظه‌ای نمی‌توانم نفس بکشم، ای عزیز، حتی اگر تو به یاد من نباشی، من به طول عمرم به خاطر تو به سختی نفس می‌کشم.

هوش مصنوعی: هر فردی در دل خود آرزوها و خیال‌های خاصی دارد، اما من تنها به تو فکر می‌کنم و جز تو به هیچ چیز دیگری اشتیاق ندارم.

هوش مصنوعی: در دنیای غم و اندوه، عشق من همچون دریاست و جگرم پر از درد است. اشک‌هایم مانند چشمه‌ای بی‌پایان می‌ریزند و از چشمم جاری می‌شوند.

هوش مصنوعی: بیش از این، مانند مگسی که از شیرینی خود دور نرود، از چیزی که برایت خوشایند است دور نشو، زیرا مگس در میان شکری که دوست دارد، تفاوتی قائل نمی‌شود.

هوش مصنوعی: به رغم اینکه تو به عشق دیگری روی آوردی، دل من هنوز برای تو می‌تپد و هیچ‌کسی نمی‌تواند جایت را برای من پر کند.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که جان من را پر کرده از شادی به گلستان، تا کی می‌تواند در قفس صبر کند و با ناله‌هایش بی‌قرار باشد؟

هوش مصنوعی: ای خسرو زیبا، به دنبال وصال باش، زیرا من که دل باخته‌ام، جز من کسی به این حال نیست.