خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

آشفتهٔ شیرازی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : ای تو ز آغاز و انتها همه دانا

شمارهٔ ۲ : پرده برافتاد از جمال محمد

شمارهٔ ۳ : بسته بر آفتاب چو مشکین نقاب را

شمارهٔ ۴ : وقت صبوحست ای پسر برخیز و دردِهْ جام را

شمارهٔ ۵ : مشک فشان شد زتو باد صبا

شمارهٔ ۶ : به گشت باغ و گلستان مخوان مرا یارا

شمارهٔ ۷ : ما که بردیم بسر مرحله مهر و وفا را

شمارهٔ ۸ : خواهم که در هم بشکنم این طاق مینافام را

شمارهٔ ۹ : در آن سرا که برانند پادشایی را

شمارهٔ ۱۰ : گفتمش وقت تو کردیم دل ویران را

شمارهٔ ۱۱ : باد آورده بگلشن مژده نوروز را

شمارهٔ ۱۲ : گر زمن جان طلبد سر بنهم فرمان را

شمارهٔ ۱۳ : بیدوست پایدار نباشد نشست ما

شمارهٔ ۱۴ : ای لب لعل تو روح‌بخش مسیحا

شمارهٔ ۱۵ : چشم تو بربست از فسون بر خلق راه خواب را

شمارهٔ ۱۶ : به باغ حسن که کشت این نهال رعنا را

شمارهٔ ۱۷ : از شوق گل رویت رفتم به گلستان‌ها

شمارهٔ ۱۸ : باز دامان که زداین آتش سودای مرا

شمارهٔ ۱۹ : کمانداری که نتواند کشیدن کس کمانش را

شمارهٔ ۲۰ : دهد به باغ اگر جلوه قد دلجو را

شمارهٔ ۲۱ : بگویم ار ز غم عشق داستانی را

شمارهٔ ۲۲ : گر این کرشمه بود آن نگار ترسا را

شمارهٔ ۲۳ : نمی‌دانم چه افغانست در گلشن هزاران را

شمارهٔ ۲۴ : هر که ببازار عشق آرد جنس وفا

شمارهٔ ۲۵ : عین درمان شمرد عاشق بیماری را

شمارهٔ ۲۶ : زلف جادو بگسلاند حلقهٔ زنجیر را

شمارهٔ ۲۷ : هر که را حرفتی و عشق بود پیشه ما

شمارهٔ ۲۸ : ساقی بده آن جوهر یاقوت نسب را

شمارهٔ ۲۹ : ای از شکنج زلف تو بر پای دل زنجیرها

شمارهٔ ۳۰ : مدعی پنداشتی دور از در جانان مرا

شمارهٔ ۳۱ : عشق بعقل بارها کرده کارزارها ‏

شمارهٔ ۳۲ : داده دو ترک تو صلا باز سپاه ناز را

شمارهٔ ۳۳ : ای بلبل شوریده بکن تازه نفس را

شمارهٔ ۳۴ : خبر از حی مگر آورده کسی مجنون را

شمارهٔ ۳۵ : ای رفته و نشناخته قدر دل ما را

شمارهٔ ۳۶ : کیست که مژده آورد زان مه نوسفر مرا

شمارهٔ ۳۷ : که بر زلف سنبل زد این تاب‌ها

شمارهٔ ۳۸ : بیا ساقی شراب خوشگواری کرده‌ام پیدا

شمارهٔ ۳۹ : با رخ تو مقابله کرده ام آفتاب را

شمارهٔ ۴۰ : مطرب به رقص آورده‌ای آن لعبت طناز را

شمارهٔ ۴۱ : پند بیهوده مگو ناصح بیهوش مرا

شمارهٔ ۴۲ : به صید خلق بتان تا گشاده بازو را

شمارهٔ ۴۳ : چند غواص بری گوهر عمانی را

شمارهٔ ۴۴ : گر فهم کند طوطی شیرین سخنش را

شمارهٔ ۴۵ : جامه پوشید و بیاراست قد رعنا را

شمارهٔ ۴۶ : دوری از هم نفسان اندکی از خانه ما

شمارهٔ ۴۷ : سودای پری‌رویان بر هم زده سامان‌ها

شمارهٔ ۴۸ : اگر نه پرده بربسته به رخ آن شاهد رعنا

شمارهٔ ۴۹ : برفکن از بدن دلا زرق سیه پلاس را

شمارهٔ ۵۰ : از سر ببرد هوش و خرد آن پسر مرا

شمارهٔ ۵۱ : سینه شد زآتش دل جلوه گه طور مرا

شمارهٔ ۵۲ : بی تو با غیر ندانی که چه شد دوش مرا

شمارهٔ ۵۳ : دور بادا چشم بد بگشود روی خوب را

شمارهٔ ۵۴ : مدد ای عشق که مغلوب هوائیم هوا

شمارهٔ ۵۵ : عشق به بندد چو ره هوش را

شمارهٔ ۵۶ : سوی صحرای جنون می‌برم این سودا را

شمارهٔ ۵۷ : در دل و دیده ام ای دلبر جانانه بیا

شمارهٔ ۵۸ : گل هزار است صحن بستان را

شمارهٔ ۵۹ : سخت ببسته آسمان کار زشش جهت مرا

شمارهٔ ۶۰ : چشمت از غمزه زکف برد دل شیدا را

شمارهٔ ۶۱ : نقش یوسف تا بکی نقاش بر دیوارها

شمارهٔ ۶۲ : کرد وقف غیر لعل شکرین خویش را

شمارهٔ ۶۳ : تا عشق و رندیست بعالم شعار ما

شمارهٔ ۶۴ : گرفتم نوبهارم دست داد و گشت و بستان‌ها

شمارهٔ ۶۵ : فزون‌تر سوزدم امشب ز هر شب آتشِ سودا

شمارهٔ ۶۶ : ای ترک پارسی گو ای ماه مجلس آرا

شمارهٔ ۶۷ : به رضا جویی اغیار ز در راند مرا

شمارهٔ ۶۸ : ساقی آن باده در افکند به پیمانه ما

شمارهٔ ۶۹ : داد اجازه بر سخن آن لب نوشخند را

شمارهٔ ۷۰ : خط و زلفت چیست با آن روی همچون آفتاب

شمارهٔ ۷۱ : درده خبری بما هم امشب

شمارهٔ ۷۲ : به چهره‌ات شده آن زلف مشک‌فام نقاب

شمارهٔ ۷۳ : دست ساقی آتش افکنده در آب

شمارهٔ ۷۴ : نوبهار است و عروس گل کشید از رخ نقاب

شمارهٔ ۷۵ : شدم به مژده وصلت امیدوار امشب

شمارهٔ ۷۶ : تا برد رنج خمار و تا زداید رنج خواب

شمارهٔ ۷۷ : کاروان گم کرده امشب زاشک مجنون پی در آب

شمارهٔ ۷۸ : منکه پرداخته خانه زاغیار امشب

شمارهٔ ۷۹ : فکند آن پنجه داور گهی از راست گاهی چپ

شمارهٔ ۸۰ : چیست آن رخساره در مشکین نقاب

شمارهٔ ۸۱ : یار از ما کناره کرد امشب

شمارهٔ ۸۲ : بیا که پرده اسرار پاره شد امشب

شمارهٔ ۸۳ : دل گم شد و معشوق دل من در سراغ او در طلب

شمارهٔ ۸۴ : چه شکر گویمت ای بخت کارساز امشب

شمارهٔ ۸۵ : یا ندیمی هذه شیئی عجاب

شمارهٔ ۸۶ : ای برق خانه سوز که ابرت بود رکیب

شمارهٔ ۸۷ : کردار بدان نیاید از خوب

شمارهٔ ۸۸ : این چه غوغاست که در چنگ و ربابست امشب

شمارهٔ ۸۹ : در نهایت نظری بود باغیار امشب

شمارهٔ ۹۰ : من بلبل غریبم و این آشیانان غریب

شمارهٔ ۹۱ : شاها تو خود غریبی و آشفته ات غریب

شمارهٔ ۹۲ : و کیف اشکر من حبیب مغاضب

شمارهٔ ۹۳ : آفتاب طلعتت را زلف مشکین شد سحاب

شمارهٔ ۹۴ : گفتی بلب رسانم از اشتیاق جانت

شمارهٔ ۹۵ : که باز در به رخ اهرمن گشاد امشب

شمارهٔ ۹۶ : غنیمت دان دلا این عیش را در بوستان امشب

شمارهٔ ۹۷ : دردمندان غم عشق تو را نیست طبیب

شمارهٔ ۹۸ : علی الصباح که ریزد به باغ اشک سحاب

شمارهٔ ۹۹ : میان ما و تو الفت حکایتی است عجیب

شمارهٔ ۱۰۰ : هر جای که بدخاک بسربیختم امشب

شمارهٔ ۱۰۱ : ای فتنه چشم سیهت راهزن خواب

شمارهٔ ۱۰۲ : بر آفتاب مکن ماه من حجاب سحاب

شمارهٔ ۱۰۳ : به سودای پریشانی‌ست یارب کار من هرشب

شمارهٔ ۱۰۴ : تا چند آیم بر درت با عجز و لابه نیم‌شب

شمارهٔ ۱۰۵ : ای خرد طفلی از دبستانت

شمارهٔ ۱۰۶ : جز عشق من بی‌سر و پا را هنری نیست

شمارهٔ ۱۰۷ : ساحت کون و مکان عرصه میدان اوست

شمارهٔ ۱۰۸ : ای طلعت محبوب ازل را زتو مرآت

شمارهٔ ۱۰۹ : چه نان‌ها خوردم از خوان محبت

شمارهٔ ۱۱۰ : اگر این نکهت از آن طره چین در چین است

شمارهٔ ۱۱۱ : با نکویان عاشقان را آشنایی مشکلست

شمارهٔ ۱۱۲ : گر آفتاب فلک پرده از سحاب گرفت

شمارهٔ ۱۱۳ : حسن آن گوهر که عمانیش نیست

شمارهٔ ۱۱۴ : خون ریخته و به فکر یغماست

شمارهٔ ۱۱۵ : هر رهروی که خار مغیلان بپای اوست

شمارهٔ ۱۱۶ : پری گذشت ازین کوچه یا ملک می‌رفت

شمارهٔ ۱۱۷ : وعدهٔ قتلم دهی پیوسته و دشوار نیست

شمارهٔ ۱۱۸ : مرا سزد که نگنجم چو غنچه اندر پوست

شمارهٔ ۱۱۹ : ای بلای ناگهان در پیش بالا میرمت

شمارهٔ ۱۲۰ : بی تو یکشب گر سرم بر بستر است

شمارهٔ ۱۲۱ : دیوانه ای که از تو در او وجد و حالتست

شمارهٔ ۱۲۲ : زینهار از دو ترک خونخوارت

شمارهٔ ۱۲۳ : گمان مبر که مرا با تو ماجرائی هست

شمارهٔ ۱۲۴ : جامه کعبه چو خم موی تست

شمارهٔ ۱۲۵ : هر کرا عشق در کمند انداخت

شمارهٔ ۱۲۶ : دل و دین خلق برده خط و خال دل‌فریبت

شمارهٔ ۱۲۷ : آن را که کشوری بنگاهی مسلم است

شمارهٔ ۱۲۸ : بیا و پرده برانداز از جمال ای دوست

شمارهٔ ۱۲۹ : آنرا که دوست هست چه پروای دشمن است

شمارهٔ ۱۳۰ : خون می‌خوری و نیستت از خلق مخافت

شمارهٔ ۱۳۱ : تا خم و خمخانه بدست علیست

شمارهٔ ۱۳۲ : عشق بتان حاصل ایام ماست

شمارهٔ ۱۳۳ : مستی عشق به جز غمزهٔ چشمان تو نیست

شمارهٔ ۱۳۴ : آمد زدرم خراب و سرمست

شمارهٔ ۱۳۵ : جا کرده میان جان من دوست

شمارهٔ ۱۳۶ : دید چو دیده دو بین در همه روشناییت

شمارهٔ ۱۳۷ : مطرب این شور که در پرده عشاق نواخت

شمارهٔ ۱۳۸ : خلقت هر چیز از آب و گل است

شمارهٔ ۱۳۹ : پیرانه سر هوای جوانی بسر مراست

شمارهٔ ۱۴۰ : خورشید رخت زیر خم زلف نهانست

شمارهٔ ۱۴۱ : ای سر زلف سیه هم دست و همدستان تراست

شمارهٔ ۱۴۲ : عندلیبا در چمن آوازه آواز تست

شمارهٔ ۱۴۳ : از شعله آه من جهان سوخت

شمارهٔ ۱۴۴ : نام جانرا نتوان برد که جانان اینجاست

شمارهٔ ۱۴۵ : چه خون‌ها ریختی ساقی ز چشم فتنه‌انگیزت

شمارهٔ ۱۴۶ : دلی که روز و شبان از پی نظر می‌گشت

شمارهٔ ۱۴۷ : به غیر ساحت لیلی اگرچه صحرایی‌ست

شمارهٔ ۱۴۸ : تو را سری در آن موی میان هست

شمارهٔ ۱۴۹ : مرا تو حاصل گفتاری از جهان ای دوست

شمارهٔ ۱۵۰ : هر کرا خسرو دل در گرو شیرین است

شمارهٔ ۱۵۱ : ز لولیان چو بتم شاهدی به شنگی نیست

شمارهٔ ۱۵۲ : مگر لیلی میان کاروان است

شمارهٔ ۱۵۳ : بهای عشق که داند که در جهان چند است

شمارهٔ ۱۵۴ : چشمه خور برای دیدن نیست

شمارهٔ ۱۵۵ : وه که جز جور و جفا رسم نکورویان نیست

شمارهٔ ۱۵۶ : بت پرستنده بت رویت

شمارهٔ ۱۵۷ : این شکل بشر زمشکلاتست

شمارهٔ ۱۵۸ : ای قضا و قدر اِستاده به حکم و رایَت،

شمارهٔ ۱۵۹ : لبش هنوز ز طفلی نشسته از شیر است

شمارهٔ ۱۶۰ : دل از دو جهان کرده بعشق تو قناعت

شمارهٔ ۱۶۱ : خار ره عشق بوستان است

شمارهٔ ۱۶۲ : زتن بریدن جان پیش عاشق آسانست

شمارهٔ ۱۶۳ : هر کرا چشم هر نفس بکسی است

شمارهٔ ۱۶۴ : ما را که بر زبان نبود غیر نام دوست

شمارهٔ ۱۶۵ : هر غیر که بنگری زیار است

شمارهٔ ۱۶۶ : ما را بجز شراب محبت شراب نیست

شمارهٔ ۱۶۷ : منظر روی بتان قبله اهل نظر است

شمارهٔ ۱۶۸ : آن فتنه زانجمن چو برخاست

شمارهٔ ۱۶۹ : جز عشق کسی را بدرون سلطنتی نیست

شمارهٔ ۱۷۰ : مجوی چشمه حیوان به جان طلب لب دوست

شمارهٔ ۱۷۱ : عقرب زلف کجت بماه قرین است

شمارهٔ ۱۷۲ : گر جهانم یار باشد کیست باری چون تو دوست

شمارهٔ ۱۷۳ : بیداری خیال تو از خواب خوشترست

شمارهٔ ۱۷۴ : سر این سوختن ایشمع اگر نیست عیانت

شمارهٔ ۱۷۵ : ای خاطر مشتاقان مشتاق به پیغامت

شمارهٔ ۱۷۶ : خلق مشتاق و ندیده رخ همچون قمرت

شمارهٔ ۱۷۷ : یارب این پیکر مطبوع چه نفس عجبست

شمارهٔ ۱۷۸ : گره زکار چو نگشود زاهدا زعبادت

شمارهٔ ۱۷۹ : زهجر زلف تو گفتم شبی کنیم شکایت

شمارهٔ ۱۸۰ : ز عشق روی تو هر کو مرا نمود ملامت

شمارهٔ ۱۸۱ : اگر آنزلف و بناگوش بود و آن قد و قامت

شمارهٔ ۱۸۲ : مرا که هجر تو در ششدر هلاک انداخت

شمارهٔ ۱۸۳ : آن غمی را که کران نیست غم حرمانست

شمارهٔ ۱۸۴ : هر که را سر زوفا خاک ره مقصود است

شمارهٔ ۱۸۵ : لعل شکربار یار من نمکین است

شمارهٔ ۱۸۶ : روز قیامت است که امشب بپای خاست

شمارهٔ ۱۸۷ : خضر را راه بسرچشمه حیوان تو نیست

شمارهٔ ۱۸۸ : کرده در غنچه نهان تنگ شکر کاین دهنست

شمارهٔ ۱۸۹ : به پیر میفروشان بر بشارت

شمارهٔ ۱۹۰ : بوفایت یکی از خیل نکورویان نیست

شمارهٔ ۱۹۱ : سنبل بوستان ز زلف تو سحرگه تاب داشت

شمارهٔ ۱۹۲ : زخم دل بهبود شد لعل نمک‌پاشی کجاست

شمارهٔ ۱۹۳ : از این آتش که عشقت در من افروخت

شمارهٔ ۱۹۴ : مرا کان لب شراب سلسبیل است

شمارهٔ ۱۹۵ : تو را که سینه ز سیم است دل چرا سنگ است

شمارهٔ ۱۹۶ : فکنده از نظرم گرچه چشم مدهوشت

شمارهٔ ۱۹۷ : المنة لله که ز نو عهد بهار است

شمارهٔ ۱۹۸ : دوست به خلوتگه دل برنشست

شمارهٔ ۱۹۹ : خوش سروناز و آن قد دلجوی خوشتر است

شمارهٔ ۲۰۰ : من بخود مشغول و یار از دست رفت

شمارهٔ ۲۰۱ : به کمانِ ابروان بست دو زلف چون کمندت

شمارهٔ ۲۰۲ : غیر سرت بسر و غیر تو در خاطر نیست

شمارهٔ ۲۰۳ : بی‌تو نتوانم نشستن تاب تنهاییم نیست

شمارهٔ ۲۰۴ : سرو چالاکی اگر سروی به رفتار آمده است

شمارهٔ ۲۰۵ : آدمی وار عیان گشت و پری وار برفت

شمارهٔ ۲۰۶ : حقا که ملامتگر روی تو ندیده است

شمارهٔ ۲۰۷ : فتنه کی از قد موزون تو چالاک‌تر است

شمارهٔ ۲۰۸ : بیدردی ای دل من و گوئی طبیب نیست

شمارهٔ ۲۰۹ : سودابه خم گیسو ضحاک لب نوشت

شمارهٔ ۲۱۰ : فکرم دقیق گشت بسی در میان دوست

شمارهٔ ۲۱۱ : آهسته ران خدا را جانها فدای جانت

شمارهٔ ۲۱۲ : مرا که زلف تو آشفته کرد و چشم تو مست

شمارهٔ ۲۱۳ : جلوه صبح ازل یک پرتوی از روی اوست

شمارهٔ ۲۱۴ : زشور آن لب شیرین که در جهان انداخت

شمارهٔ ۲۱۵ : باز با ما رقیب عربده داشت

شمارهٔ ۲۱۶ : دریغ نعمت وصل بتان که در گذر است

شمارهٔ ۲۱۷ : کاش پاینده شدی وصل تو چون هجرانت

شمارهٔ ۲۱۸ : صیاد زد به تیرم و بالم شکست و رفت

شمارهٔ ۲۱۹ : ای خوش آن عاشق بدنام که او نام نداشت

شمارهٔ ۲۲۰ : زاهد که همی گفت می ناب حرام است

شمارهٔ ۲۲۱ : ای ترک گر آزردن دلهات خیالست

شمارهٔ ۲۲۲ : ساقی قدحی در ده از باده انگورت

شمارهٔ ۲۲۳ : دریغ و درد که جان را سر مهاجرت است

شمارهٔ ۲۲۴ : محکی در میان دشمن و دوست

شمارهٔ ۲۲۵ : خاطرت هست که جز یاد در تو خاطر نیست

شمارهٔ ۲۲۶ : زلف تو یکجهان پریشان داشت

شمارهٔ ۲۲۷ : این دود که دوش از دل سودازده برخاست

شمارهٔ ۲۲۸ : بر آن سرم که برآرم زدل نهال محبت

شمارهٔ ۲۲۹ : از هر خوشی بدور جهان عشق خوشتر است

شمارهٔ ۲۳۰ : یارب این درد که درمان نپذیرد از چیست

شمارهٔ ۲۳۱ : گلم میار خدا را تو باغبان عنایت

شمارهٔ ۲۳۲ : برهان مرا تو یارب زکرم زدام حیرت

شمارهٔ ۲۳۳ : هوس ساده زخامم سر سودائی سوخت

شمارهٔ ۲۳۴ : این کجکله ترک قزلباش کدامست

شمارهٔ ۲۳۵ : از فلک عقد ثریاست که بر خاک آویخت

شمارهٔ ۲۳۶ : تن بی‌محبت و لاف ز جان آدمیت

شمارهٔ ۲۳۷ : آفتاب عشقبازان حسن عالمگیر تست

شمارهٔ ۲۳۸ : گر تو اقامت کنی به آن قد و قامت

شمارهٔ ۲۳۹ : هر که سودای بتان در دل دیوانه گذاشت

شمارهٔ ۲۴۰ : زینهار از دهان شیرینت

شمارهٔ ۲۴۱ : شهریست حسن و زلف و رخت صبح و شام اوست

شمارهٔ ۲۴۲ : من کیستم که وصف کنم از جمال دوست

شمارهٔ ۲۴۳ : نتوان گفت جز آن سلسله مویاری هست

شمارهٔ ۲۴۴ : ای قافله‌سالار ز لیلی خبری نیست

شمارهٔ ۲۴۵ : گلزار مگوئید که قصری زبهشت است

شمارهٔ ۲۴۶ : چون نسیم از برم آن ماه بناگاه گذشت

شمارهٔ ۲۴۷ : رسید از عالم غیبم بشارت

شمارهٔ ۲۴۸ : ای ماه و خور از آینه داران جمالت

شمارهٔ ۲۴۹ : سود ره عشق چیست جمله زیان است

شمارهٔ ۲۵۰ : دانی چه تمیز است میان تن و جانت

شمارهٔ ۲۵۱ : عشق است که بر درد دل خسته طبیب است

شمارهٔ ۲۵۲ : نقش رخ یار سرو قامت

شمارهٔ ۲۵۳ : تیغ بکف میرسد شاهد غضبان کیست

شمارهٔ ۲۵۴ : چون کنم با سر که سامانیم نیست

شمارهٔ ۲۵۵ : تا چمن پیرایه از گلهای صحرائی ببست

شمارهٔ ۲۵۶ : مرا جز عشق و سودای تو دین نیست

شمارهٔ ۲۵۷ : آن لعل شکربار که صد بار نمک داشت

شمارهٔ ۲۵۸ : تو را که یوسف اندر چهِ زنخدان است

شمارهٔ ۲۵۹ : بدل رسید سحر پیکی از دیار محبت

شمارهٔ ۲۶۰ : از دل خسته چه پرسی که دلم در بر اوست

شمارهٔ ۲۶۱ : زعمر رفته دارم بس ندامت

شمارهٔ ۲۶۲ : ممکنی را گرچه ممکن چاره ای در کار نیست

شمارهٔ ۲۶۳ : اگر نه ذره‌ای از مهر روی معشوقست

شمارهٔ ۲۶۴ : سرو و گل گوئی از چمن برخاست

شمارهٔ ۲۶۵ : ساقیا می که سلخ شبان است

شمارهٔ ۲۶۶ : بمددکاری عشقت زهوس شاید رست

شمارهٔ ۲۶۷ : عکس ساقی بقدح نه می گلگون پیداست

شمارهٔ ۲۶۸ : این فتنه که چشم تو برانگیخت

شمارهٔ ۲۶۹ : مرا بساخت میخانه تا که راهی هست

شمارهٔ ۲۷۰ : در سری نیست که از زلف بتی سودا نیست

شمارهٔ ۲۷۱ : هر کرا بینی به کیش خویش دارد استقامت

شمارهٔ ۲۷۲ : آنچه در مذهب رندان طریقت گنه است

شمارهٔ ۲۷۳ : سودای پریشانم یک عمر پریشان داشت

شمارهٔ ۲۷۴ : آتشین روی تو را زلف نگویم دود است

شمارهٔ ۲۷۵ : مطرب عشق بقانون دگر پرده نواخت

شمارهٔ ۲۷۶ : ساقی عشق چو می در قدح مستان ریخت

شمارهٔ ۲۷۷ : رعنا غزالم فصل بهار است

شمارهٔ ۲۷۸ : بلای جان من خسته سرو بالائیست

شمارهٔ ۲۷۹ : از عالمش چه غم که خداوند یار اوست

شمارهٔ ۲۸۰ : ترک من زلف سمن‌سا چو به رخ بربشکست

شمارهٔ ۲۸۱ : شیوه لاله رخان گر همه جور است و جفاست

شمارهٔ ۲۸۲ : پسته دهن بسته زخندیدنت

شمارهٔ ۲۸۳ : رفتی و سایه صفت دلشدگان دنبالت

شمارهٔ ۲۸۴ : خوب باشد گر ز خوبان سر زند کردار زشت

شمارهٔ ۲۸۵ : نوبهاری ظریف و دل بند است

شمارهٔ ۲۸۶ : تا سوز دل از آن لب لعل نمکین است

شمارهٔ ۲۸۷ : ساقیا خیز که یک نیمه زشعبان بگذشت

شمارهٔ ۲۸۸ : از سر کوی تو هرکو به سلامت می‌رفت

شمارهٔ ۲۸۹ : ای دل بسینه میطپی این اضطراب چیست

شمارهٔ ۲۹۰ : گفتم این لاله است گفت از داغداران منست

شمارهٔ ۲۹۱ : ای سلطنت امکان کم پایه زخدامت

شمارهٔ ۲۹۲ : چه شد آن فتنه که ناگاه زمحفل برخاست

شمارهٔ ۲۹۳ : از برم آن سرو خرامان گذشت

شمارهٔ ۲۹۴ : زآن ملک حذر کن که در او پادشهی نیست

شمارهٔ ۲۹۵ : کیم من تا توانم دهر زد از هستی به درگاهت

شمارهٔ ۲۹۶ : مرا حدیث شکفتی است در کمال غرابت

شمارهٔ ۲۹۷ : تا با رقیب یار دمی گرم صحبت است

شمارهٔ ۲۹۸ : منم که بندهٔ مملوکم و عبید جلالت

شمارهٔ ۲۹۹ : این روز پی خجسته میلاد احمد است

شمارهٔ ۳۰۰ : فحش شیرین زلعل شکرخاست

شمارهٔ ۳۰۱ : ماه من ماه را نخستین است

شمارهٔ ۳۰۲ : خون همه آفاق بخوردی و بست نیست

شمارهٔ ۳۰۳ : اندر حریم حسن بتان غیر ناز نیست

شمارهٔ ۳۰۴ : در گوش به جز عشق توام زمزمه‌ای نیست

شمارهٔ ۳۰۵ : گویند بهار است و جهان رشک بهشت است

شمارهٔ ۳۰۶ : گرچه جهان خرم است و فصل بهار است

شمارهٔ ۳۰۷ : زردی روی مرا آن رخ گلگون باعث

شمارهٔ ۳۰۸ : تو آن شهی که ز افلاکیان ستانی باج

شمارهٔ ۳۰۹ : مؤذن میخانه زد بانگ صبوح

شمارهٔ ۳۱۰ : وقت آنست که بیرون فکنی رخت از کاخ

شمارهٔ ۳۱۱ : پرده بگرفت زرخ آن گل رعنا گستاخ

شمارهٔ ۳۱۲ : هر که از عین امتحان بیند

شمارهٔ ۳۱۳ : هرکه ما را خراب می‌داند

شمارهٔ ۳۱۴ : ای خوش آن صیدی که صیاد باورام بود

شمارهٔ ۳۱۵ : رندی که او بکوی مغان ره نشین بود

شمارهٔ ۳۱۶ : زلف او چون بجان درآویزد

شمارهٔ ۳۱۷ : آن چه گل بود که در شهر ز بستان آمد

شمارهٔ ۳۱۸ : آن کیست تا بر گوش جان پیغام جانان آورد

شمارهٔ ۳۱۹ : وه که دوشم بچمن یاری و دمسازی بود

شمارهٔ ۳۲۰ : اگر که قاصد آن ماه نوسفر زدر آید

شمارهٔ ۳۲۱ : بی شایبه زنگ ازدل دیدار تو بزداید

شمارهٔ ۳۲۲ : اگر بسینه دل دغدار من باشد

شمارهٔ ۳۲۳ : اگر چو شمع ز تو آتشم به سینه نبود

شمارهٔ ۳۲۴ : گدای میکده در دست جام جم دارد

شمارهٔ ۳۲۵ : لبت به بوسه اهل هوس نشان گردید

شمارهٔ ۳۲۶ : یکدم آنرا که فراغت زدو عالم باشد

شمارهٔ ۳۲۷ : امشب دل دیوانه غوغای دگر دارد

شمارهٔ ۳۲۸ : عجب که بی تو شبی عاشقان بیاسایند

شمارهٔ ۳۲۹ : با اینکه چشمانت به دل خنجر بسی بشکسته‌اند

شمارهٔ ۳۳۰ : دیدی دلا که اهل جهان را وفا نبود

شمارهٔ ۳۳۱ : یادم از آن لب شیرین شکر بار آمد

شمارهٔ ۳۳۲ : کالای جان نه چیزی‌ست کِش سرسری توان داد

شمارهٔ ۳۳۳ : خطا بر دوست بگرفتی خطا بود

شمارهٔ ۳۳۴ : چه شد نایی که اندر نی تو را راه فغان گم شد

شمارهٔ ۳۳۵ : باد دی در بوستان اظهار شوکت می‌کند

شمارهٔ ۳۳۶ : سحرم نوبتی شاه چو زد نوبت عید

شمارهٔ ۳۳۷ : به جنب قامت تو سرو را قیام نماند

شمارهٔ ۳۳۸ : اگر عقد می‌فروشت ز شراب حل نسازد

شمارهٔ ۳۳۹ : زقتل بنده اگر خواجه میشود خوشنود

شمارهٔ ۳۴۰ : مهرت آورد ملایک بر آدم بسجود

شمارهٔ ۳۴۱ : نه گمانم آدمی زاده بدین جمال باشد

شمارهٔ ۳۴۲ : ای خوش آن شب که شود روز ، ز در یار درآید

شمارهٔ ۳۴۳ : گرد عسلی لعل تو مور و مگسانند

شمارهٔ ۳۴۴ : گرچه نقش قلم صنع همه زیبا شد

شمارهٔ ۳۴۵ : وصل می‌خواست دل و کار به هجر تو کشید

شمارهٔ ۳۴۶ : نیمه شب آن مه چو از حجاب برآمد

شمارهٔ ۳۴۷ : خیل ترکان چو بشهر از پی یغما آیند

شمارهٔ ۳۴۸ : مرا تا نفس خود کامه گرفتار هوا ماند

شمارهٔ ۳۴۹ : آنان که حجاب تن و جان را بدریدند

شمارهٔ ۳۵۰ : این زنده‌رود دیده ز بس آب می‌دهد

شمارهٔ ۳۵۱ : رندان خرابات در میکده بستند

شمارهٔ ۳۵۲ : در همه عمر ار شبی وصل میسر شود

شمارهٔ ۳۵۳ : عجب مکن گرت آن ترک سیم‌تن بکشد

شمارهٔ ۳۵۴ : دردیست غم عشق که درمان نپذیرد

شمارهٔ ۳۵۵ : بده ساقیا باده زآن جام سرمد

شمارهٔ ۳۵۶ : خامه تا نقش تو مصور کرد

شمارهٔ ۳۵۷ : هر که او را چشمه حیوان زکنج لب بجوشد

شمارهٔ ۳۵۸ : تو آن نه ای که جفای تو دل بیازارد

شمارهٔ ۳۵۹ : تنگست حرم سر زخرابات برآرید

شمارهٔ ۳۶۰ : ساقیا زان می کهنه که مه نو سرزد

شمارهٔ ۳۶۱ : ماراست دوست یک دو جهان جمله دشمنند

شمارهٔ ۳۶۲ : شمعی چو تو می‌باید تا بزم بیاراید

شمارهٔ ۳۶۳ : آئی چو در قیامت محشر بهم برآید

شمارهٔ ۳۶۴ : بلا مفتون بالای تو باشد

شمارهٔ ۳۶۵ : کسی سر از قدم یار برنمی‌گیرد

شمارهٔ ۳۶۶ : تا غمزه ات شبیخون در کشور سکون زد

شمارهٔ ۳۶۷ : هر کرا عشق نهانی به زبان می‌آید

شمارهٔ ۳۶۸ : بجز از لب تو پسته بجهان شکر نریزد

شمارهٔ ۳۶۹ : طرب ایبلبلان بهار آمد

شمارهٔ ۳۷۰ : عاشقی را کز لب لعلی شرابش می‌دهند

شمارهٔ ۳۷۱ : نیک باشد هر آنچه یار کند

شمارهٔ ۳۷۲ : جان میدهم بسوغات باد ار پیامت آرد

شمارهٔ ۳۷۳ : اگر جانان زدر آید چه اندیشه زجان باشد

شمارهٔ ۳۷۴ : عشق نگوئی که بر قرار نماند

شمارهٔ ۳۷۵ : شکر از لعل تو گفتم که نشانی دارد

شمارهٔ ۳۷۶ : اگر آن ترک سیه‌چشم به شیراز آید

شمارهٔ ۳۷۷ : گر سرو چو بالای تو چالاک نباشد

شمارهٔ ۳۷۸ : با قامت تو باغبان سرو صنوبر برکند

شمارهٔ ۳۷۹ : پیر میخانه چرا دوش مرا بار نداد

شمارهٔ ۳۸۰ : خوابم چو با خیال جمالت یکی شود

شمارهٔ ۳۸۱ : آندم که زنم از عشق فرخنده دمی باشد

شمارهٔ ۳۸۲ : المنة لله که شب هجر سرآمد

شمارهٔ ۳۸۳ : هر که در گلشن دل سرو سمن بردارد

شمارهٔ ۳۸۴ : تنها نه ترک بچه من تندخو بود

شمارهٔ ۳۸۵ : ترک من چون سر آن زلف معنبر شکند

شمارهٔ ۳۸۶ : اگر آه مرا اندر شب هجران اثر باشد

شمارهٔ ۳۸۷ : برون از دیده غواص صد دریای خون آمد

شمارهٔ ۳۸۸ : اگر آن ماه پیکر پرده از رخسار برگیرد

شمارهٔ ۳۸۹ : عاشقان را بسر ار تیر بلا میبارند

شمارهٔ ۳۹۰ : دل سودازده را کار به سامان نرسد

شمارهٔ ۳۹۱ : دوستان دلبر بدست افتاد دستی برزنید

شمارهٔ ۳۹۲ : زیبا صنما این همه زیبا نتوان بود

شمارهٔ ۳۹۳ : چو یاد زلف توام در ضمیر می‌آید

شمارهٔ ۳۹۴ : دلبر از کین بنگر با من دلداده چه کرد

شمارهٔ ۳۹۵ : زآن غنچه که از پرده به یک بار برآمد

شمارهٔ ۳۹۶ : آن دو چشم تو که در زیر دو ابروی خمند

شمارهٔ ۳۹۷ : از مردم چشم تو دل زلفت به یغما می‌برد

شمارهٔ ۳۹۸ : مغبچگان گرد مغان صف زنید

شمارهٔ ۳۹۹ : تا رود جان از تن ما می‌رود

شمارهٔ ۴۰۰ : هر که دل در خم آنزلف پریشان دارد

شمارهٔ ۴۰۱ : گر در حریم عشق کسی محرم اوفتد

شمارهٔ ۴۰۲ : زجانان ناگزیر است آنکه را در جسم جان باشد

شمارهٔ ۴۰۳ : مستان تو از جام ازل باده خورانند

شمارهٔ ۴۰۴ : تا بکی راز غم عشق تو ناگفته بود

شمارهٔ ۴۰۵ : روزگاری‌ست که افلاک به کین می‌گذرد

شمارهٔ ۴۰۶ : فتنه در نرگس فتان تو مفتون گردید

شمارهٔ ۴۰۷ : از پی عقل دویدم بدبستانی چند

شمارهٔ ۴۰۸ : تاکی کمان نماید و پیکان نهان کند

شمارهٔ ۴۰۹ : ایدل غم عشق ریشه ات کند

شمارهٔ ۴۱۰ : ببر تو رخت ببستان که نوبهار آمد

شمارهٔ ۴۱۱ : مغان به پیش بتی گر شبی سلام کنند

شمارهٔ ۴۱۲ : مطرب امشب راه دیگر می‌زند

شمارهٔ ۴۱۳ : فردا که شهیدان تو در حشر بیارند

شمارهٔ ۴۱۴ : ماه در زلف سیاهش نگرید

شمارهٔ ۴۱۵ : کشتن عاشق اگر عِقاب ندارد

شمارهٔ ۴۱۶ : سودای زلف آن پری ما را به صحرا می‌کشد

شمارهٔ ۴۱۷ : جهد کن جهد که تیرش ز کمان می‌گذرد

شمارهٔ ۴۱۸ : هر کرا نقش بجانست کی از دل برود

شمارهٔ ۴۱۹ : ز نمک ندیده بودم که کسی شکر بریزد

شمارهٔ ۴۲۰ : خیره شد عشق که از عقلم نیرو برود

شمارهٔ ۴۲۱ : آمد رمضان و در میخانه ببستند

شمارهٔ ۴۲۲ : عاشقان را باغ لالستان بود از داغ و درد

شمارهٔ ۴۲۳ : چه برخیزد از این سودا کزو دایم شرر خیزد

شمارهٔ ۴۲۴ : دوست بیدوست بگلشن بتماشا نرود

شمارهٔ ۴۲۵ : اگر زلف دلاویزش صبا وقتی برافشاند

شمارهٔ ۴۲۶ : روزی که آن پری ز نظرها نهان شود

شمارهٔ ۴۲۷ : آزار اگر از یار است آزار نباشد

شمارهٔ ۴۲۸ : خیمه را لیلی چو بالا می‌کند

شمارهٔ ۴۲۹ : ساقیا باده که ایام طرب می‌آید

شمارهٔ ۴۳۰ : صحبتی از جان مگر در پیش جانان گفته‌اند

شمارهٔ ۴۳۱ : از که نالم که چنین یا که چنان با ما کرد

شمارهٔ ۴۳۲ : سفری چون سفر عشق خطرناک نبود

شمارهٔ ۴۳۳ : عشق تا حلقه سحر بر در دل‌ها می‌زد

شمارهٔ ۴۳۴ : دل که چندی از علایق رسته بود

شمارهٔ ۴۳۵ : این قوم که غارتگر عقل و دل و دینند

شمارهٔ ۴۳۶ : در ساغر اگر بادهٔ گلنار بخندد

شمارهٔ ۴۳۷ : آن مست که در میکده مستانه بگرید

شمارهٔ ۴۳۸ : آتشی میلی به بالا می‌کند

شمارهٔ ۴۳۹ : دو جهان در نظر پاک یکی می‌آید

شمارهٔ ۴۴۰ : دوشم بدر خیمه لیلی گذر افتاد

شمارهٔ ۴۴۱ : دلم جز دوست منظوری ندارد

شمارهٔ ۴۴۲ : خضر گر خوش زندگانی می‌کند

شمارهٔ ۴۴۳ : حال دل گشته دگرگون یا رب این سودا چه بود

شمارهٔ ۴۴۴ : زهر کناره بیغمای گل چه میکوشند

شمارهٔ ۴۴۵ : بی تو ای قوت روان دل را قوت نبود

شمارهٔ ۴۴۶ : چنان پیش رخت مهر منیر از تاب می‌افتد

شمارهٔ ۴۴۷ : دوش بی لعل تو صد ره بلبم جان آمد

شمارهٔ ۴۴۸ : شوخ چشمان دلی چو بخراشند

شمارهٔ ۴۴۹ : بتان که دشمن دین از کرشمه و نازند

شمارهٔ ۴۵۰ : ساقی امشب ز رخت نور دگر می‌تابد

شمارهٔ ۴۵۱ : طایف کعبه گر شبی بر حرم تو بگذرد

شمارهٔ ۴۵۲ : آزادگان به قید تعلق کم اوفتند

شمارهٔ ۴۵۳ : دوستان زود از این شهر کناری گیرید

شمارهٔ ۴۵۴ : شاهدان گیسو چلیپا می‌کنند

شمارهٔ ۴۵۵ : زلفت اصراری که در آزار مردم می‌کند

شمارهٔ ۴۵۶ : تکوین خیر و شر نه زشمس و قمر بود

شمارهٔ ۴۵۷ : خنک آنقوم که در کف می روشن دارند

شمارهٔ ۴۵۸ : زاهدان را چو بزلف تو سر و کار افتد

شمارهٔ ۴۵۹ : آن چه گردون که چنین اختر تابان دارد

شمارهٔ ۴۶۰ : معاشران دغل صاف عشق می‌نوشند

شمارهٔ ۴۶۱ : مرغ نوآموز تنگ حوصله باشد

شمارهٔ ۴۶۲ : یار با ما در انجمن باشد

شمارهٔ ۴۶۳ : ز باغ وصل تو بوی فراق می‌آید

شمارهٔ ۴۶۴ : رقیب دعوی عامی بصحن بستان کرد

شمارهٔ ۴۶۵ : قضای عشرت ماه صیام باید کرد

شمارهٔ ۴۶۶ : دلی زینش مژه گر جراحتی دارد

شمارهٔ ۴۶۷ : مطرب این نغمه که بر ساز طرب می‌بندد

شمارهٔ ۴۶۸ : عید است مطرب را بگو چنگی به مزمر برکشد

شمارهٔ ۴۶۹ : گلبنان انجمن خاص بیاراسته‌اند

شمارهٔ ۴۷۰ : گرجان نبود زنده بجانانه توان بود

شمارهٔ ۴۷۱ : تا مهم از خانه سر بر می‌زند

شمارهٔ ۴۷۲ : وه که بیدار دلان خواب از افسانه شدند

شمارهٔ ۴۷۳ : زاهدان بی‌حد خلل در کار مستان می‌کنند

شمارهٔ ۴۷۴ : بی رقیبت شبی ار وصل میسر گردد

شمارهٔ ۴۷۵ : آتشین مرغ دلم چون به سخن می‌آید

شمارهٔ ۴۷۶ : شیخ زدین شه زاحتشام بنازد

شمارهٔ ۴۷۷ : زلیلی حسن کس افزون ندارد

شمارهٔ ۴۷۸ : گر اهل عقل کار به تدبیر بسته‌اند

شمارهٔ ۴۷۹ : این دیده باشی هندویی کز مهر و مه بستر کند

شمارهٔ ۴۸۰ : پیر میخانه پی دعوت مستان چو درآید

شمارهٔ ۴۸۱ : باز در پرده دل پرتو دلدار رسید

شمارهٔ ۴۸۲ : دوش سودای جنونم بسوی صحرا برد

شمارهٔ ۴۸۳ : مگر که شهر دگر باز در نظر دارد

شمارهٔ ۴۸۴ : دل دیوانه ز زلفت چو رها می‌گردد

شمارهٔ ۴۸۵ : عاشق آنست که در هجر شکیبا نشود

شمارهٔ ۴۸۶ : خیزید و به می دفتر پرهیز بشویید

شمارهٔ ۴۸۷ : روزگاری‌ست که ارباب ریا معتبرند

شمارهٔ ۴۸۸ : عزت شمرا ار یار تو را خوار پسندد

شمارهٔ ۴۸۹ : هر که با موی و میان تو میانی دارد

شمارهٔ ۴۹۰ : نفس وصل تو تمنا می‌کند

شمارهٔ ۴۹۱ : نقاب از زلف مشکین چون به روی چون قمر بندد

شمارهٔ ۴۹۲ : در سینه بازم آتش نمرود می‌رود

شمارهٔ ۴۹۳ : زاهد و محتسب و شیخ بهم پیوستند

شمارهٔ ۴۹۴ : کس نمک با شکر برآمیزد

شمارهٔ ۴۹۵ : فرخنده بسملی که به تیر نظر کشد

شمارهٔ ۴۹۶ : عاشق از جور بتان گرچه ملالی دارد

شمارهٔ ۴۹۷ : رفته صبا پیرامنش کز خواب بیدارش کند

شمارهٔ ۴۹۸ : نقاش صنع کاین همه نقش و نگار کرد

شمارهٔ ۴۹۹ : ساقی ز جام کشف از این راز می‌کند

شمارهٔ ۵۰۰ : بسکه برخاست مرا از دل غمفرسا دود

شمارهٔ ۵۰۱ : باد گل بوی سحر مژده زبستان آورد

شمارهٔ ۵۰۲ : سبزه از خاک برآورد سرو لاله دمید

شمارهٔ ۵۰۳ : اگر نه بخت من او دایم از چه خواب کند

شمارهٔ ۵۰۴ : در آن مقام که در جلوه ماه من باشد

شمارهٔ ۵۰۵ : شمع گر هر نفسی انجمنی بگزیند

شمارهٔ ۵۰۶ : اسیر عشق شدن عقل را قرار نبود

شمارهٔ ۵۰۷ : بُوَد آیا که گلِ نو به چمن باز آید

شمارهٔ ۵۰۸ : آن پری را خاتم جم لعل می آلود بود

شمارهٔ ۵۰۹ : طرب آن نیست که ایام بهاری برسد

شمارهٔ ۵۱۰ : ابر صفت همی کنم خنده و گریه کار خود

شمارهٔ ۵۱۱ : میخوارگان بساط طرب چون بگسترند

شمارهٔ ۵۱۲ : از سر چو کله در برم آن ترک براندازد

شمارهٔ ۵۱۳ : عشق آن باشد که عاشق را زعالم باز دارد

شمارهٔ ۵۱۴ : آنکه گفتی که بلب سر نهانی دارد

شمارهٔ ۵۱۵ : آنان که بشمع تو پروانه صفت سوزند

شمارهٔ ۵۱۶ : عشق گفتی گنهست و گنهی باید کرد

شمارهٔ ۵۱۷ : ساقیا باده که ایام طربناک آمد

شمارهٔ ۵۱۸ : نفس باد بهاری دم عیسی دارد

شمارهٔ ۵۱۹ : می‌فروشان مددی کار ز حد مشکل شد

شمارهٔ ۵۲۰ : باده صافی شد و گل پرده زرخسار افکند

شمارهٔ ۵۲۱ : بعهد عشق کجا شیخ و پارسا ماند

شمارهٔ ۵۲۲ : بوالهوسان گرد تو غوغا کنند

شمارهٔ ۵۲۳ : یاد آن نوشین دهانم کام شیرین می‌کند

شمارهٔ ۵۲۴ : ببزم جلوه گر ار روی ماه من باشد

شمارهٔ ۵۲۵ : مژده ای دل که اویسی ز قَرَن می‌آید

شمارهٔ ۵۲۶ : آفرینش را گروهی چار گوهر گفته‌اند

شمارهٔ ۵۲۷ : عاقل مدار کار به تدبیر می‌نهد

شمارهٔ ۵۲۸ : عشق تا در خم زلف تو گرفتارم کرد

شمارهٔ ۵۲۹ : ایکه زحی میرسی حالت لیلا چه بود

شمارهٔ ۵۳۰ : همگی دشمن جان آفت دینند و دلند

شمارهٔ ۵۳۱ : کسی که با سگ کوی تو آشنا نبود

شمارهٔ ۵۳۲ : شبی گر بوسه زان شیرین دهانم اتفاق افتد

شمارهٔ ۵۳۳ : تا سپردی بمن از آن خم مو تاری چند

شمارهٔ ۵۳۴ : دیدی دلا که عهد شباب و طرب نماند

شمارهٔ ۵۳۵ : بُوَد آیا که ز ما پیر مغان یاد کند؟

شمارهٔ ۵۳۶ : شعاع آن مه نو چون به طرف بام می‌افتد

شمارهٔ ۵۳۷ : به خود پیرایه چون آن سرو سیم‌اندام می‌بندد

شمارهٔ ۵۳۸ : مطرب نوا بپرده عشاق ساز کرد

شمارهٔ ۵۳۹ : یکجهان غم زچه در سینه تنگم جا کرد

شمارهٔ ۵۴۰ : ای بهشتی گاه حوری گه پری گاهی بشر

شمارهٔ ۵۴۱ : دارم بسر زباده دوشین بسی خمار

شمارهٔ ۵۴۲ : خیمه زد لیلی گلی باز به طرف گلزار

شمارهٔ ۵۴۳ : کمتر بنفشه بوی کن ای غیرت بهار

شمارهٔ ۵۴۴ : ای بچین سر زلفت دل عشاق اسیر

شمارهٔ ۵۴۵ : آهوی تو شیر کرده نخجیر

شمارهٔ ۵۴۶ : بخور مجلس عاشق نه از عود است و نه عنبر

شمارهٔ ۵۴۷ : فوج مژگان از اشارات دو چشمت ای پسر

شمارهٔ ۵۴۸ : خواند دل حورت و شد معترف اینک به قصور

شمارهٔ ۵۴۹ : با تیغ بر سرم تاخت آن ترک ماه منظر

شمارهٔ ۵۵۰ : بس خون بی گناهش در سینه بود مدغم

شمارهٔ ۵۵۱ : وه که از ما جز گنه بر می نیاید هیچکار

شمارهٔ ۵۵۲ : پیمان بغیر بسته و عهدم شکست یار

شمارهٔ ۵۵۳ : نه گلشن است از شرر برق در خطر

شمارهٔ ۵۵۴ : تا بدبستان دل عشق شد آموزگار

شمارهٔ ۵۵۵ : یارش مخوان که شکوه کند از جفای یار

شمارهٔ ۵۵۶ : ای چشم بدان زدیدنت دور

شمارهٔ ۵۵۷ : وه که مطرب بود امشب به سر رای دگر

شمارهٔ ۵۵۸ : ای کلک قضا را خط تو حاصل تحریر

شمارهٔ ۵۵۹ : دیده برهم ننهم جز به حضور اغیار

شمارهٔ ۵۶۰ : چه ای زلف که گه مشگ دهی گه عنبر

شمارهٔ ۵۶۱ : باغبانا زحسد چند فرو بندی در

شمارهٔ ۵۶۲ : زشهر تا مه بیمهر من شده است مسافر

شمارهٔ ۵۶۳ : پسته خندان گشود و لعل شکربار

شمارهٔ ۵۶۴ : بی گل رویت یکیست بوی گل و نیش خار

شمارهٔ ۵۶۵ : دیده نظر باز و رخت بی نظیر

شمارهٔ ۵۶۶ : زینهار ای معاشران زنهار

شمارهٔ ۵۶۷ : زآن صافی صوفی زآن درد صفا پرور

شمارهٔ ۵۶۸ : کی شنیدستی هلالی خیزد از بدر منیر

شمارهٔ ۵۶۹ : خرامد گر بفرخار آن بت مهروی و مه پیکر

شمارهٔ ۵۷۰ : عقل را از جنون بنه زنجیر

شمارهٔ ۵۷۱ : غمزه بود مست و نظر هوشیار

شمارهٔ ۵۷۲ : گرفت پرده ز رخسار شاهد منظور

شمارهٔ ۵۷۳ : گر توئی ساقی ما باده خلر چه ضرور

شمارهٔ ۵۷۴ : هر کرا نقش نبسته بضمیر آیه نور

شمارهٔ ۵۷۵ : دانشوران بفضل و هنر کرده افتخار

شمارهٔ ۵۷۶ : منم بگرفته دل از وصل دلبر

شمارهٔ ۵۷۷ : بحث حکمت چه می‌کنی برخیز

شمارهٔ ۵۷۸ : عشق کرد آدم از ملک ممتاز

شمارهٔ ۵۷۹ : ای به بالات راست کسوت ناز

شمارهٔ ۵۸۰ : شب قدر است این یا صبح نوروز

شمارهٔ ۵۸۱ : پرشکوه دلی دارم از خون جگر لبریز

شمارهٔ ۵۸۲ : از ما کند دریغ چو جور و جفا هنوز

شمارهٔ ۵۸۳ : از جهان و جهانیان بگریز

شمارهٔ ۵۸۴ : حلاوتی که چشیدم از آن دهان امروز

شمارهٔ ۵۸۵ : تا چند نافه ریزی از آن زلف مشک بیز

شمارهٔ ۵۸۶ : امشب ایشمع انجمن افروز

شمارهٔ ۵۸۷ : بر گل فشاند غالیه از زلف مشک بیز

شمارهٔ ۵۸۸ : خیز ای کمند آه و در زلف او درآویز

شمارهٔ ۵۸۹ : ای ساقی آتش‌دست زآن آب شرار‌انگیز

شمارهٔ ۵۹۰ : بساز مطرب مجلس نوای شورانگیز

شمارهٔ ۵۹۱ : آن را که با تو نیست مجال کنار و بوس

شمارهٔ ۵۹۲ : درد چون دادی طبیب از ناتوان خود بپرس

شمارهٔ ۵۹۳ : دل چو افغان برکشد پروا نمیدارد زکس

شمارهٔ ۵۹۴ : رتبه عشق برونست زادراک قیاس

شمارهٔ ۵۹۵ : نبرد ره به کوی لیلی کس

شمارهٔ ۵۹۶ : رفت صیاد و مرا بگذاشت تنها در قفس

شمارهٔ ۵۹۷ : در آبحلقه مستان زننگ و نام مترس

شمارهٔ ۵۹۸ : کی در بهاران دیده ای بلبل فرو بندد نفس

شمارهٔ ۵۹۹ : حذر از تیر آن ترک قزلباش

شمارهٔ ۶۰۰ : شهد آن بوسه که خوردم زلب شیرینش

شمارهٔ ۶۰۱ : آنکه سلامت جهان آمده در سلامتش

شمارهٔ ۶۰۲ : چمن امروز شده از اثر باران خوش

شمارهٔ ۶۰۳ : هر کرا خواندی از نکویانش

شمارهٔ ۶۰۴ : این چه بلبل که چو گوش کند آوازش

شمارهٔ ۶۰۵ : هر کرا بار میدهد یارش

شمارهٔ ۶۰۶ : ساقیا مستند چشمانت دمی هشیار باش

شمارهٔ ۶۰۷ : تا که در میخانه وحدت علی شد میفروش

شمارهٔ ۶۰۸ : حدیثی دیگری کرده مگر گوش

شمارهٔ ۶۰۹ : هر که سری بسر نهد یارش

شمارهٔ ۶۱۰ : چه اختر بود طالع در شب دوش

شمارهٔ ۶۱۱ : بر عشق صبر می‌کنم و بر جراحتش

شمارهٔ ۶۱۲ : گرم چو جامه بگیری شبی تو در بر خویش

شمارهٔ ۶۱۳ : چشم مهجور کی بود خوابش

شمارهٔ ۶۱۴ : زلفین تو تا مروحه دارند بر آتش

شمارهٔ ۶۱۵ : عام است پیر میکده ما کرامتش

شمارهٔ ۶۱۶ : دل نمک سود لعل خندانش

شمارهٔ ۶۱۷ : نقد روان مرا به کف تا به تو برفشانمش

شمارهٔ ۶۱۸ : شبی کان کودکم آید در آغوش

شمارهٔ ۶۱۹ : روزگاریست که کاری عجبم آمده پیش

شمارهٔ ۶۲۰ : ایدل نگفتمت بنشین خوش بجای خویش

شمارهٔ ۶۲۱ : شد اتفاق شبِ دوش گفت‌و‌گو به منش

شمارهٔ ۶۲۲ : عاشق ار کامل است ایمانش

شمارهٔ ۶۲۳ : باغبانت چون صلا در داد در گلزار خویش

شمارهٔ ۶۲۴ : ساقیا فصل بهار است غنیمت دانش

شمارهٔ ۶۲۵ : ای باغبان که گفت که گل را به خار بخش

شمارهٔ ۶۲۶ : بازآ صنما نرمک، بنشین به سرا خوش‌خوش

شمارهٔ ۶۲۷ : ایکه با عشق آشنائی از خرد بیگانه باش

شمارهٔ ۶۲۸ : خرقه صورت بسوزان کسوت معنی بپوش

شمارهٔ ۶۲۹ : دلی کز هجر طاق ابرویت طاقت بود طاقش

شمارهٔ ۶۳۰ : آن غزالی که من از غمزه شدم نخجیرش

شمارهٔ ۶۳۱ : چشم دارم مرا نظارت بخش

شمارهٔ ۶۳۲ : یافتی از کمند هجر خلاص

شمارهٔ ۶۳۳ : ای کرده آفتاب زروی تو تاب قرض

شمارهٔ ۶۳۴ : عشقِ پیرانه‌سرم انگیخته در دل نشاط

شمارهٔ ۶۳۵ : آفتاب عشق در آیینه جان زد شعاع

شمارهٔ ۶۳۶ : هلال غرّه شعبان ز چرخ کرد طلوع

شمارهٔ ۶۳۷ : کافور بیخت ابر چو بر بوستان باغ

شمارهٔ ۶۳۸ : نمی‌تابی چرا ای شمع در کاشانه عاشق

شمارهٔ ۶۳۹ : تا گل روی تو از شرم که شد غرق عرق

شمارهٔ ۶۴۰ : صد گل شکفت صبحدم از بوستان عشق

شمارهٔ ۶۴۱ : عاقلان دیوانه تدبیر عشق

شمارهٔ ۶۴۲ : بر بی نیاز قابل نبود نماز عاشق

شمارهٔ ۶۴۳ : مدتی بستم لب از گفتار عشق

شمارهٔ ۶۴۴ : امشبم خورشید سرزد از وثاق

شمارهٔ ۶۴۵ : بس عجب داری که دیدی لعل خوبان از نمک

شمارهٔ ۶۴۶ : ای رفته و باز آمده سرمست و غضبناک

شمارهٔ ۶۴۷ : نوبهار است و برآورد گل رعنا خاک

شمارهٔ ۶۴۸ : گل پیش رخ تو باخته رنگ

شمارهٔ ۶۴۹ : ترک چشمت صنما گرچه علیل است علیل

شمارهٔ ۶۵۰ : حسن بدیع تو ای خجسته شمایل

شمارهٔ ۶۵۱ : خسرو شیرین لبان توئی بشمایل

شمارهٔ ۶۵۲ : دلی که عشق بود در طبیعتش مجبول

شمارهٔ ۶۵۳ : جز عشق نیکوان که بود اصل هر اصول

شمارهٔ ۶۵۴ : حدیث عشق بازی را مپرس از عارف عاقل

شمارهٔ ۶۵۵ : مرا بغیر تو خاطر کجا شود مشغول

شمارهٔ ۶۵۶ : شب فراق درآمد برفت روز وصال

شمارهٔ ۶۵۷ : بده ای ساقی آتشی سیال

شمارهٔ ۶۵۸ : شکار کیستم یارب به خاک و خون تپان بسمل

شمارهٔ ۶۵۹ : می‌رفت و هزار دل دنبال

شمارهٔ ۶۶۰ : مدعی تا چند می‌پرسی تو از اسرار دل

شمارهٔ ۶۶۱ : بختی عقلم بگسسته عقال

شمارهٔ ۶۶۲ : ز همرهان مجازی کناره کن ای دل

شمارهٔ ۶۶۳ : محرمی کو که بگویم غم دیرینه دل

شمارهٔ ۶۶۴ : زبحر عشق مجوئید همرهان ساحل

شمارهٔ ۶۶۵ : بغیر من که فتاد است بارم اندر گل

شمارهٔ ۶۶۶ : بر برگ سمن میزنی از مشک طری خال

شمارهٔ ۶۶۷ : بنشست بتا نقش تو تا در حرم دل

شمارهٔ ۶۶۸ : ابر برکشت من ار گشت زامساک بخیل

شمارهٔ ۶۶۹ : گفتی ز فراق یار چونم

شمارهٔ ۶۷۰ : زلفین تو را موی بمو گشتم و دیدم

شمارهٔ ۶۷۱ : دوش با باد دمی شکوه زهجران کردم

شمارهٔ ۶۷۲ : دل به بر داشت فغانی و گمان کردم

شمارهٔ ۶۷۳ : با تف عشق ما در افتادیم

شمارهٔ ۶۷۴ : عاشق و میْ‌پرست و شیداییم

شمارهٔ ۶۷۵ : من و شمع دوش حرفی بمیان نهاده بودیم

شمارهٔ ۶۷۶ : وصال دوست بمحشر زبس یقین دارم

شمارهٔ ۶۷۷ : ای من اسیر زلف خم اندر خمت شوم

شمارهٔ ۶۷۸ : همچو یعقوب ز نو مصلحتی ساخته‌ام

شمارهٔ ۶۷۹ : بصد امید سوی کوی دلستان رفتم

شمارهٔ ۶۸۰ : نه همین عشق تو آمد پی تسخیر دلم

شمارهٔ ۶۸۱ : رند و مستم دگر نمی‌دانم

شمارهٔ ۶۸۲ : خاک شیراز اگرچه شده دامن گیرم

شمارهٔ ۶۸۳ : نغمات عجب زند تارم

شمارهٔ ۶۸۴ : همه شب هم سفر باد سحرگاه شدم

شمارهٔ ۶۸۵ : همتی ساقیا که مخمورم

شمارهٔ ۶۸۶ : شور از آن لعل پرشکر دارم

شمارهٔ ۶۸۷ : زمشکین موی و روی ای لعبت روم

شمارهٔ ۶۸۸ : سالها رفت که ای عشق نگیری خبرم

شمارهٔ ۶۸۹ : مانده بر دست این دل صد پاره‌ام

شمارهٔ ۶۹۰ : تا عطف عنان کرد زآفاق خیالم

شمارهٔ ۶۹۱ : رحمی ای ساقی که از دیر و حرم بیگانه‌ام

شمارهٔ ۶۹۲ : محراب نخواهم خم ابروی تو دارم

شمارهٔ ۶۹۳ : زنی گر تیر پرتابم که روی از عشق برتابم

شمارهٔ ۶۹۴ : تا بسرشوری از آن خسرو شیرین دارم

شمارهٔ ۶۹۵ : نشایدم چو دل از مهر یار برگیرم

شمارهٔ ۶۹۶ : لاابالی‌وار تا رند و قلندر گشته‌ایم

شمارهٔ ۶۹۷ : رحمی ای عشق که من مانده بچنگ هوسم

شمارهٔ ۶۹۸ : عشق عقل‌سوز ببخشا به حالتم

شمارهٔ ۶۹۹ : وحشی‌صفت از خلق رمیدیم رمیدیم

شمارهٔ ۷۰۰ : مدتی بود که دور از در جانان بودم

شمارهٔ ۷۰۱ : آخر ای پیر خرابات نه من مخمورم

شمارهٔ ۷۰۲ : چون نیست ره که بر سر کوی تو بگذریم

شمارهٔ ۷۰۳ : سیل اشکم به شب هجر چو پیوست به هم

شمارهٔ ۷۰۴ : گردر میکده شهر به بستند چه غم

شمارهٔ ۷۰۵ : یاد باد آنکه گلستان پر از گل بودم

شمارهٔ ۷۰۶ : عهد کردم که بجز حرف غم عشق نگویم

شمارهٔ ۷۰۷ : جام جم راح آتشین دارم ‏

شمارهٔ ۷۰۸ : تا خماری به سر از نشئهٔ دوشین دارم

شمارهٔ ۷۰۹ : تا که بر طور دل این آتش سودا زده‌ایم

شمارهٔ ۷۱۰ : تا در آیینه رویت صنما می‌نگرم

شمارهٔ ۷۱۱ : تا خم زلف بتان آمده زنار دلم

شمارهٔ ۷۱۲ : بر بهشت رخت آن خال که دیدم گفتم

شمارهٔ ۷۱۳ : از دیدنت همی نه ز خود بیخبر شدم

شمارهٔ ۷۱۴ : نپندارم که دیگر در جهان اغیار می‌بینم

شمارهٔ ۷۱۵ : برخیز تا بکوی مغان التجا کنیم

شمارهٔ ۷۱۶ : در چه نخشب ماهی دیدم

شمارهٔ ۷۱۷ : سروشی دوش در مستی ز جانان کرد پیغامم

شمارهٔ ۷۱۸ : در خرابات مغان تا که پناهی داریم

شمارهٔ ۷۱۹ : خواهی که بخاک ره بمیرم

شمارهٔ ۷۲۰ : با تو عمریست که تا نرد نظرم میبازم

شمارهٔ ۷۲۱ : منکه در میکده منزل بود از آغازم

شمارهٔ ۷۲۲ : عکس جمال این و آن هر چه فتاد در دلم

شمارهٔ ۷۲۳ : شبی که بی تو بود شمع برنیفروزم

شمارهٔ ۷۲۴ : ایکه شد ما در فکرت پی وصف تو عقیم

شمارهٔ ۷۲۵ : شکایت از خم زلفین یار چون گویم

شمارهٔ ۷۲۶ : ما ز ازل رند و مست و باده‌پرستیم

شمارهٔ ۷۲۷ : تا که در حلقه زلف تو پناهی داریم

شمارهٔ ۷۲۸ : چون خال هندوی تو بر آتش نشسته‌ایم

شمارهٔ ۷۲۹ : وقتی زفراق رنجه بودم

شمارهٔ ۷۳۰ : بر آن سرم که بگرد وفا و مهر نگردم

شمارهٔ ۷۳۱ : رفت به خشم دلبر و رحم نکرد بر دلم

شمارهٔ ۷۳۲ : تا چه شکوه بود از اختر نامسعودم

شمارهٔ ۷۳۳ : باگه در ملک فقر سلطانیم

شمارهٔ ۷۳۴ : گمان مدار که من از گزند مار بنالم

شمارهٔ ۷۳۵ : در سلسله آرد کاش آن زلف دلاویزم

شمارهٔ ۷۳۶ : همای عشق تو افکند سایه ی بسرم

شمارهٔ ۷۳۷ : زلف تو تا گرفته‌ام با همه در کشاکشم

شمارهٔ ۷۳۸ : چه زنم لاف که اوصاف تو را میدانم

شمارهٔ ۷۳۹ : زاهد شهر نیم تا به تو تزویر کنم

شمارهٔ ۷۴۰ : مکن ملامت دل کاو بخالت از ره رفت

شمارهٔ ۷۴۱ : بود چو زهر رقیب ار بیاورد شکرم

شمارهٔ ۷۴۲ : شاهد عید از در آمد شد ز دل اندوه بیم

شمارهٔ ۷۴۳ : گفتمش بسته آن طره پرچین توام

شمارهٔ ۷۴۴ : من آن نیم که بجز بار عشق یار کشم

شمارهٔ ۷۴۵ : هر که در میکده عشق شد امروز مقیم

شمارهٔ ۷۴۶ : چگونه از لب جانانه کام برگیرم

شمارهٔ ۷۴۷ : مرا چه کار بشکر لبان سیم اندام

شمارهٔ ۷۴۸ : بندم از زلف و خط سلسله مویان زنار

شمارهٔ ۷۴۹ : ببست غمزه شوخت بزلف دلبندم

شمارهٔ ۷۵۰ : چند همچون مرغ شب از تاب خور پنهان شوم

شمارهٔ ۷۵۱ : من عاشق بتانم و این کار می‌کنم

شمارهٔ ۷۵۲ : مردگان را از دم عیسی حیاتی تازه بود

شمارهٔ ۷۵۳ : آن ترک که غارتگر صبر است و سکونم

شمارهٔ ۷۵۴ : گشتیم جهان در طلب باز نشستیم

شمارهٔ ۷۵۵ : از که آوردی ای صبا پیغام

شمارهٔ ۷۵۶ : ای آفت دین و خصم اسلام

شمارهٔ ۷۵۷ : چگونه چشمه خورشید را بخاک بپوشم

شمارهٔ ۷۵۸ : گلعذاران گلستانی داشتم

شمارهٔ ۷۵۹ : چندانکه وفا کردم و اظهار ارادت

شمارهٔ ۷۶۰ : وقت کاخ است همان به که بصحرا نرویم

شمارهٔ ۷۶۱ : ما ساک کوی می فروشیم

شمارهٔ ۷۶۲ : بسکه مستغرق سودای تو بی خویشتنم

شمارهٔ ۷۶۳ : گفتم که بمی آتش عشقت بنشانم

شمارهٔ ۷۶۴ : آیا که داده فتوی بر بی گناهیم

شمارهٔ ۷۶۵ : خواستم حرف عشق ننگارم

شمارهٔ ۷۶۶ : زآن سرو زلف نافه بگشایم

شمارهٔ ۷۶۷ : مجالی نیست کز شور رقیبان با تو پیوندم

شمارهٔ ۷۶۸ : حاشا که بجز تو بخیال دگرستم

شمارهٔ ۷۶۹ : تو مگو که ناسزا بود خدایت ار بگفتم

شمارهٔ ۷۷۰ : من که نتوانم هوس را پای در دامن کشم

شمارهٔ ۷۷۱ : زد هجر بصبح وصال فالم

شمارهٔ ۷۷۲ : حاشا که توانم گفت آن راز که من دانم

شمارهٔ ۷۷۳ : ساقی بیار بوسم کز می خمار دارم

شمارهٔ ۷۷۴ : ای مظهر جان‌آفرین جانی تو از سر تا قدم

شمارهٔ ۷۷۵ : گفته بودی که ز کویت به ملامت بروم

شمارهٔ ۷۷۶ : نه توبه زاهد پیمانه بد که بشکستم

شمارهٔ ۷۷۷ : منصور صفت سر بسردار بدیدیم

شمارهٔ ۷۷۸ : این می که داد کز او سر بی خمار دارم

شمارهٔ ۷۷۹ : یارب که دهد آب باین تخم که کشتیم

شمارهٔ ۷۸۰ : به باغ عشق به جز میوهٔ فراق ندیدم

شمارهٔ ۷۸۱ : آن لب شیرین چو جام بوسیدم و باز آمدم

شمارهٔ ۷۸۲ : بروزگار اگر کار اختیار کنم

شمارهٔ ۷۸۳ : مه روزه است بیا ساز ریا برگیریم

شمارهٔ ۷۸۴ : بزنی اگر به تیرم نظر از تو برنگیرم

شمارهٔ ۷۸۵ : با همه کثرت چه شد تا دم زتنهائی زدم

شمارهٔ ۷۸۶ : غباری گردم و روزی بدامان تو بنشینم

شمارهٔ ۷۸۷ : دوش بی شمع جمالت بزم عیش افروختم

شمارهٔ ۷۸۸ : به کام دل شبی گر بوسی از لعل تو بستانم

شمارهٔ ۷۸۹ : بیهده عمری به صرف مهر خوبان کرده‌ایم

شمارهٔ ۷۹۰ : زشکنجه گر بمیرم نظر از تو برنگیرم

شمارهٔ ۷۹۱ : دست گفتیم بران زلف چلیپا نزنیم

شمارهٔ ۷۹۲ : ایکه دل برده ای از دست زچشم سیهم

شمارهٔ ۷۹۳ : عشق خضر است و من گمشده اندر ظلماتم

شمارهٔ ۷۹۴ : مقبول میفروش گر افتاد خدمتم

شمارهٔ ۷۹۵ : ثمر از نخل عیش دَهْرْ غیر از غم نمی‌بینم

شمارهٔ ۷۹۶ : آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم

شمارهٔ ۷۹۷ : به کفر زلف آن ترسابچه تا دین و دل دادم

شمارهٔ ۷۹۸ : بده می کز فروغش خرقه و دفتر بسوزانم

شمارهٔ ۷۹۹ : گمان کردم که در هجرت شبی خاموش بنشینم

شمارهٔ ۸۰۰ : نوبتی نو میزنی ای نوبتی امشب بنام

شمارهٔ ۸۰۱ : قومی زنند لاف که اهل شریعتیم

شمارهٔ ۸۰۲ : زخم‌ها از شیخ و زاهد بی‌حد و مر خورده‌ام

شمارهٔ ۸۰۳ : زعقلم جان بتنگ آمد دل دیوانگی دارم

شمارهٔ ۸۰۴ : چو کوفت نوبتی پادشاه نوبت بام

شمارهٔ ۸۰۵ : ای ماهروی خرگهی ای صاحب تاج مهی

شمارهٔ ۸۰۶ : تا که عکس تو به بتخانه آذر افتاد

شمارهٔ ۸۰۷ : چنان بطره لیلای خویش مفتونم

شمارهٔ ۸۰۸ : ای زده بر خط مشکین بر گل سوری رقم

شمارهٔ ۸۰۹ : بوستان باغ بهشت است و عیان می‌بینم

شمارهٔ ۸۱۰ : شدم آشفته همسایه به عشق خانه‌سوز امشب

شمارهٔ ۸۱۱ : ناله زار زیر و بم اشک روان دمبدم

شمارهٔ ۸۱۲ : من به بیداری شب‌های غمت معروفم

شمارهٔ ۸۱۳ : ما دین و دل چو جم به کف جام داده‌ایم

شمارهٔ ۸۱۴ : ما ز سودای گل و از بوستان آسوده‌ایم

شمارهٔ ۸۱۵ : زآن دهانم داد دشنامی که من می‌خواستم

شمارهٔ ۸۱۶ : بگذر از سرخی رنگم که چو لاله در باغ

شمارهٔ ۸۱۷ : زتو چون خبر بگیرم که زخود خبر ندارم

شمارهٔ ۸۱۸ : بغیر دست دل خود که بود بر دستم

شمارهٔ ۸۱۹ : بده می کز فروغش خرقه و دفتر بسوزانم

شمارهٔ ۸۲۰ : گمان کردم که در هجرت شبی خاموش بنشینم

شمارهٔ ۸۲۱ : مقبول میفروش گر افتاد خدمتم

شمارهٔ ۸۲۲ : ثمر از نخل عیش دَهْرْ غیر از غم نمی‌بینم

شمارهٔ ۸۲۳ : آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم

شمارهٔ ۸۲۴ : بکفر زلف آن ترسا بچه تا دین و دل دادم

شمارهٔ ۸۲۵ : ای ماهروی خرگهی ای صاحب تاج مهی

شمارهٔ ۸۲۶ : زعقلم جان بتنگ آمد دل دیوانگی دارم

شمارهٔ ۸۲۷ : تا کرد ادیب عشق یک نکته مرا تعلیم

شمارهٔ ۸۲۸ : ناله زار زیر و بم اشک روان دمبدم

شمارهٔ ۸۲۹ : من به بیداری شب‌های غمت معروفم

شمارهٔ ۸۳۰ : چنان بطره لیلای خویش مفتونم

شمارهٔ ۸۳۱ : منکه در دشت جنون پیشرو مجنونم

شمارهٔ ۸۳۲ : ای زده بر خط مشگین بر گل سوری رقم

شمارهٔ ۸۳۳ : بوستان باغ بهشتست و عیان می بینم

شمارهٔ ۸۳۴ : زتو چون خبر بگیرم که زخود خبر ندارم

شمارهٔ ۸۳۵ : بغیر دست دل خود که بود بر دستم

شمارهٔ ۸۳۶ : ما دین و دل چو جم به کف جام داده‌ایم

شمارهٔ ۸۳۷ : ما ز سودای گل و از بوستان آسوده‌ایم

شمارهٔ ۸۳۸ : زآن دهانم داد دشنامی که من می‌خواستم

شمارهٔ ۸۳۹ : در گلستان محبت گل داغی دارم

شمارهٔ ۸۴۰ : بیا تا آفتاب می به ماه ساغر اندازیم

شمارهٔ ۸۴۱ : روزگاریست بمیخانه گذاری دارم

شمارهٔ ۸۴۲ : عشق چوپان بُوَد و ما همه عالَم گَله‌ایم

شمارهٔ ۸۴۳ : همتی ای می‌فروشان تشنه‌کامم تشنه‌کام

شمارهٔ ۸۴۴ : به گلزار غم عشق تو من آن مرغ خاموشم

شمارهٔ ۸۴۵ : ما گدایان درِ میخانه‌ایم

شمارهٔ ۸۴۶ : چندان بکویت ما پا فشردیم

شمارهٔ ۸۴۷ : شب وصل است بیا باده به ساغر فکنیم

شمارهٔ ۸۴۸ : بتا از غمزه کافر ربودی چون دل و دینم

شمارهٔ ۸۴۹ : همرهان همتی که نوسفرم

شمارهٔ ۸۵۰ : نیست راهی به حرم تا که مناجات بریم

شمارهٔ ۸۵۱ : چندیست که از زمزمه عشق خموشم

شمارهٔ ۸۵۲ : من زفعل زشت خود ای همدمان مستوحشم

شمارهٔ ۸۵۳ : مگو که شرح فراق تو را شماره نکردم

شمارهٔ ۸۵۴ : به جانت ای جوان کز جان خویشت دوست‌تر دارم

شمارهٔ ۸۵۵ : آنروز که از خواب عدم دیده گشودیم

شمارهٔ ۸۵۶ : برآ زجامه نیل ای نگار سیم اندام

شمارهٔ ۸۵۷ : مطرب چه پرده زد که زپرده برآمدیم

شمارهٔ ۸۵۸ : مطرب تو راه میزنی از ساز دلکشم

شمارهٔ ۸۵۹ : خبرت هست که چون با تو درآمیخته‌ام

شمارهٔ ۸۶۰ : منم آن نهال بی بر که زعشق برگرفتم

شمارهٔ ۸۶۱ : سر قدم کردم ز شوق و دست از پا می‌کشم

شمارهٔ ۸۶۲ : نار ابراهیم شد نور کلیم

شمارهٔ ۸۶۳ : از دهان تو حدیثی چو بوهم اندیشم

شمارهٔ ۸۶۴ : زبسکه مهر تو آمیخته بجان و تنم

شمارهٔ ۸۶۵ : ما زآزادگان پادشهیم

شمارهٔ ۸۶۶ : ای که به‌ جاه و منزلت ره نبرد خیال من

شمارهٔ ۸۶۷ : چند با چشمه خور روی تو نتوان دیدن

شمارهٔ ۸۶۸ : شک نیست که شکر لب و بسته دهن است آن

شمارهٔ ۸۶۹ : طره عنبرین پریشان کن

شمارهٔ ۸۷۰ : ای آه خدا را سوی لیلا سفری کن

شمارهٔ ۸۷۱ : ای مار زلفین سیه ای عقرب جرار من

شمارهٔ ۸۷۲ : گو بمجنون کز من آموزد دگر درس جنون

شمارهٔ ۸۷۳ : نیمه شب ای برق آه من شرری زن

شمارهٔ ۸۷۴ : ای کرده نهان تنگ شکر را به نمکدان

شمارهٔ ۸۷۵ : نمی‌گردد سپهر الا به حکم رای درویشان

شمارهٔ ۸۷۶ : دلا با خوبرویان عهد بستن

شمارهٔ ۸۷۷ : چون دست رس نداری ای دل بوصل جانان

شمارهٔ ۸۷۸ : چه‌ای ای عشق که دیدار تو نتوان دیدن

شمارهٔ ۸۷۹ : ای ز سنبل پرده بسته بر سمن

شمارهٔ ۸۸۰ : چگونه شکر گویم زطالع میمون

شمارهٔ ۸۸۱ : حدیث دوستان عیب است پیش دشمنان گفتن

شمارهٔ ۸۸۲ : ندیدم دشمنان گشته حبیبان

شمارهٔ ۸۸۳ : در آن دهان نگنجد از این بیشتر سخن

شمارهٔ ۸۸۴ : دوستت گر دست داد اندیشه دشمن مکن

شمارهٔ ۸۸۵ : فحشی ز لبت تو وقف ما کن

شمارهٔ ۸۸۶ : مبند الفت دلا با ماه رویان

شمارهٔ ۸۸۷ : چشمکان چنگیز و رخ روم و خم گیسو ختن

شمارهٔ ۸۸۸ : زاهدا ذوق بهشتت هست بر آن رو ببین

شمارهٔ ۸۸۹ : با کثرت رقیب کنم خلوت انجمن

شمارهٔ ۸۹۰ : صرف خیال دوست شد منصب و جاه و مال من

شمارهٔ ۸۹۱ : دعوی عشق میکنم کذب شده دعای من

شمارهٔ ۸۹۲ : من بهوای نوگلی نغمه سرا و بلبلان

شمارهٔ ۸۹۳ : بدرد خوی گرفته دل از پی درمان

شمارهٔ ۸۹۴ : مرا سودای آن گیسوی پرچین

شمارهٔ ۸۹۵ : وه که به ناف خون شود نافه آهوان چین

شمارهٔ ۸۹۶ : ایکه زباده ی ازل هست بلعل تو نشان

شمارهٔ ۸۹۷ : تا به کی ای چشم مست فتنه برانگیختن

شمارهٔ ۸۹۸ : نسزد به باد دادن خم زلف عنبرافشان

شمارهٔ ۸۹۹ : حذر کن ای دل از زخم کمند غمزه خوبان

شمارهٔ ۹۰۰ : رقیب کرده به باغ تو عزم گردیدن

شمارهٔ ۹۰۱ : ابریست کاو ندارد آثار فیض باران

شمارهٔ ۹۰۲ : من نتوانم ز دوست دیده فرو دوختن

شمارهٔ ۹۰۳ : بخرند ناز معشوق به جان نیازمندان

شمارهٔ ۹۰۴ : زین بادیه چون رفت مه نوسفر من

شمارهٔ ۹۰۵ : مرا ز عشق بسی منت است بر گردن

شمارهٔ ۹۰۶ : ای سراپا فتنه وی فتنه بر روی تو من

شمارهٔ ۹۰۷ : گر بظاهر برکنی تو کسوت فقرم زتن

شمارهٔ ۹۰۸ : دلا مسافرت از این دیار ویران کن

شمارهٔ ۹۰۹ : ای حرف سر زلف تو سودای حریفان

شمارهٔ ۹۱۰ : حدیث عشق از مستان شنو ای دل نه هوشیاران

شمارهٔ ۹۱۱ : خبر زمصر که دارد بشیر کیست عزیزان

شمارهٔ ۹۱۲ : تا چند چو گوئی تو بچوگان نکویان

شمارهٔ ۹۱۳ : دور از او چشم بد بزم وصالست این

شمارهٔ ۹۱۴ : گشوده اند در خانه باز خماران

شمارهٔ ۹۱۵ : دلا به راه سحرگاه شمع روشن کن

شمارهٔ ۹۱۶ : همایون است امشب بخت و دولت شد قرین من

شمارهٔ ۹۱۷ : پا بر سر خم نهاده مستان

شمارهٔ ۹۱۸ : نیش غم تو نوش جان حنظل عشق قند من

شمارهٔ ۹۱۹ : ساقیا من که خرابم ز نو آبادم کن

شمارهٔ ۹۲۰ : رفته بباغ و و بوستان دسته بدسته دوستان

شمارهٔ ۹۲۱ : پیران ز چاره عاجز در کار این جوانان

شمارهٔ ۹۲۲ : فخرت ای جم بجز از جام چه خواهد بودن

شمارهٔ ۹۲۳ : خیز یک ساغر شراب بزن

شمارهٔ ۹۲۴ : شبها ببزم غیر توئی شمع انجمن

شمارهٔ ۹۲۵ : گوش بر افسانه اغیار سنگین‌دل مکن

شمارهٔ ۹۲۶ : دری بود نصیحت جانا به گوش کن

شمارهٔ ۹۲۷ : ای خسروانِ صورت رحمی به این گدایان

شمارهٔ ۹۲۸ : به آن امید که مطلب بر او شود روشن

شمارهٔ ۹۲۹ : ساقی شراب مجلسیان در پیاله کن

شمارهٔ ۹۳۰ : شاهی طلبی خود بدر عشق گدا کن

شمارهٔ ۹۳۱ : برق زند به باغ ما ابر به کشت دیگران

شمارهٔ ۹۳۲ : نه همین مهر تو آمیخت به آب و گل من

شمارهٔ ۹۳۳ : شبی زشمع رخت بزم ما منور کن

شمارهٔ ۹۳۴ : کله بست از مشک تر صبح همایون فال من

شمارهٔ ۹۳۵ : عید است نگارینا سرپنجه نگارین کن

شمارهٔ ۹۳۶ : بلبل خوش نوا بکش نغمه زصوت خار کن

شمارهٔ ۹۳۷ : ساقی بجان جم میم اندر پیاله کن

شمارهٔ ۹۳۸ : نوروز عجم آمده و عید همایون

شمارهٔ ۹۳۹ : ای دل سمندر ناشده بر آتش روشن مزن

شمارهٔ ۹۴۰ : در شب تاریک هجران جز می روشن مزن

شمارهٔ ۹۴۱ : ماند به زیر بار ناز این دل نو نیاز من

شمارهٔ ۹۴۲ : مدد ای عشق که از عقل در آزارم من

شمارهٔ ۹۴۳ : رحمی ای عشق خدا را تو بحیرانی من

شمارهٔ ۹۴۴ : مهی تابیده از مشکوی مشکین

شمارهٔ ۹۴۵ : تا کی ای پیر مغان میکده را در بستن

شمارهٔ ۹۴۶ : مرحبا ای سحاب درافشان

شمارهٔ ۹۴۷ : تا چند حدیث از جم روجام دمادم زن

شمارهٔ ۹۴۸ : ماه ذیعقده است ای ساقی قعود از جنگ کن

شمارهٔ ۹۴۹ : ساقیا مخوری از می خیز و جامی نوش کن

شمارهٔ ۹۵۰ : مطرب از راستی نوا سر کن

شمارهٔ ۹۵۱ : رحمی ای عشق بیا بر سر سودائی من

شمارهٔ ۹۵۲ : افتاده سرشکم زپی نرگس جادو

شمارهٔ ۹۵۳ : دریغ از گردش دوران و دور بی‌ثبات او

شمارهٔ ۹۵۴ : ما دردمند عشقیم عطار که دوا کو

شمارهٔ ۹۵۵ : تا که بکام مدعی شد لب جانفزای تو

شمارهٔ ۹۵۶ : ای نوسفر که سوختم اندر هوای تو

شمارهٔ ۹۵۷ : تا نکنم به پیش کس شکوه ز تند خوی او

شمارهٔ ۹۵۸ : گرنه زشکر و نمک آمیخت کام تو

شمارهٔ ۹۵۹ : کمانی سخت تر نبود زابرو

شمارهٔ ۹۶۰ : ای یار سفر کرده نیاید خبر از تو

شمارهٔ ۹۶۱ : حذر کن ای دل از آن چشم و ابرو

شمارهٔ ۹۶۲ : ملک دل و جان گرفت عشق جهانگیر او

شمارهٔ ۹۶۳ : آنچه به بغداد کرد تیغ هلاکو

شمارهٔ ۹۶۴ : با مه و آفتاب شد طلعت تو چو روبه‌رو

شمارهٔ ۹۶۵ : عاشق گریختن نتواند ز بند او

شمارهٔ ۹۶۶ : شور جنونم میکشد زنجیر کو زنجیر کو

شمارهٔ ۹۶۷ : بنده پیر خراباتم و پیمانه او

شمارهٔ ۹۶۸ : بیا که چون خم زلفت مشوشم بی تو

شمارهٔ ۹۶۹ : این دل غمزده یکی وان لب لعل فام دو

شمارهٔ ۹۷۰ : باز بهم برآمده طره مشکبوی تو

شمارهٔ ۹۷۱ : خیز ای صوفی سالوس وز میخانه برو

شمارهٔ ۹۷۲ : دارد قرابتی دل من با دهان تو

شمارهٔ ۹۷۳ : ای صید نگاه تو در چین و ختن آهو

شمارهٔ ۹۷۴ : دلا بگریزم از زاهد و یا خمار یا هر دو

شمارهٔ ۹۷۵ : گر بختا و چین برد باد شمیم موی تو

شمارهٔ ۹۷۶ : کشته دهقان درود در نگر این شیوه نو

شمارهٔ ۹۷۷ : گرم رقیب براند بتا زمنزل تو

شمارهٔ ۹۷۸ : جان کیست تا که سر بکشد از کمند تو

شمارهٔ ۹۷۹ : سنبل باغ شانه زد گیسو

شمارهٔ ۹۸۰ : ظاهرا پنهان گذشت از کوی تو

شمارهٔ ۹۸۱ : ماه دوهفته هفته‌ای از رخ نهفته‌ای

شمارهٔ ۹۸۲ : به سومنات اگر ساختند بتکده‌ای

شمارهٔ ۹۸۳ : ابرویت چیست مد بسم الله

شمارهٔ ۹۸۴ : دوش در آمد از درم ماهی نه فرشته‌ای

شمارهٔ ۹۸۵ : دوش خوردم از می وحدت سحر پیمانه‌ای

شمارهٔ ۹۸۶ : چو ترک چشم تو خونخوار شد آهسته آهسته

شمارهٔ ۹۸۷ : گفتم از سلسله زلف تو دارم گله‌ای

شمارهٔ ۹۸۸ : حسنت نهاده دانه دامی عجب به راه

شمارهٔ ۹۸۹ : عاشقان را جز لب تو باده مستانه نه

شمارهٔ ۹۹۰ : به زنجیر جفایی گر نشد بخت دژم بسته

شمارهٔ ۹۹۱ : دانست و هست و بود تو را مظهر آینه

شمارهٔ ۹۹۲ : در همه شهر حاضری در بَرِ ما نشسته‌ای

شمارهٔ ۹۹۳ : آن می که از شعاعش آتش زند زبانه

شمارهٔ ۹۹۴ : اصل ناپیدا و عکسی در میان افکنده‌ای

شمارهٔ ۹۹۵ : ای که جان داری فدا کن در ره جانانه‌ای

شمارهٔ ۹۹۶ : ما را عبث نبود که از بزم رانده ای

شمارهٔ ۹۹۷ : گر نه ای چشم سیه بهر شکار آمده‌ای

شمارهٔ ۹۹۸ : ای نسیم از چیست زلفش را پریشان کرده‌ای

شمارهٔ ۹۹۹ : شکر گویم یا شکایت از تو ای شاه سیاه

شمارهٔ ۱۰۰۰ : ای زلف پرشکن تو سراپا شکسته‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۱ : عید است و ساقی با قدح سرمست و خمار آمده

شمارهٔ ۱۰۰۲ : مطرب مجلس کجاست چنگ و چغانه

شمارهٔ ۱۰۰۳ : شبِ گذشته چو مه زد علم بر این خرگاه

شمارهٔ ۱۰۰۴ : شبها که شمع من توئی هم خود شبان داج به

شمارهٔ ۱۰۰۵ : بمسجد رخنه ای بگشای ای زاهد زمیخانه

شمارهٔ ۱۰۰۶ : ارغوان است که با غالیه آمیخته‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۷ : با سپاه مژه از قتل که باز آمده‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۸ : ای هجر تو چو کوه و دل مستمند کاه

شمارهٔ ۱۰۰۹ : خصم با انبوه لشکر آمد و خیل سپاه

شمارهٔ ۱۰۱۰ : آید از عشق کار شایسته

شمارهٔ ۱۰۱۱ : گوی داند که به چوگان کسی افتاده

شمارهٔ ۱۰۱۲ : گلزار عشق چون تو نهالی نیافته

شمارهٔ ۱۰۱۳ : ساقی به یاد دوست کرم کن پیاله‌ای

شمارهٔ ۱۰۱۴ : گسترده اند مستان از پرنیان ساده

شمارهٔ ۱۰۱۵ : ای دل بیا و نقش بتان بر کنار نه

شمارهٔ ۱۰۱۶ : گر تو پروانه بآتش نکنی بازی به

شمارهٔ ۱۰۱۷ : با سیخ مژه آمده آن یار سرابیده

شمارهٔ ۱۰۱۸ : زابروان تیغِ دوسَر بر مه و مهر آخته‌ای

شمارهٔ ۱۰۱۹ : ز انبوه رقیبانم مجال دید دلبر نه

شمارهٔ ۱۰۲۰ : آمد بگفتار آن لعل دلخواه

شمارهٔ ۱۰۲۱ : ما نداریم نظر بر می و بر میخانه

شمارهٔ ۱۰۲۲ : ای لبت بر خون مردم تشنه چشمت گُرسَنه

شمارهٔ ۱۰۲۳ : شهر بیدار از آن مردم خواب آلوده

شمارهٔ ۱۰۲۴ : از جرس دیدی فغان برخاسته

شمارهٔ ۱۰۲۵ : بر چهره باز زلف چلیپا شکسته ای

شمارهٔ ۱۰۲۶ : ز مویت سنبل بویا شکسته

شمارهٔ ۱۰۲۷ : ای مو بر آفتاب تو مشکین‌کلاله‌ای

شمارهٔ ۱۰۲۸ : زآن دل آرا بگویم یا نه

شمارهٔ ۱۰۲۹ : دلم بهرزه بسودای خام افتاده

شمارهٔ ۱۰۳۰ : جسمم چو شمع در غم جانان گداخته

شمارهٔ ۱۰۳۱ : یک پشته مشک تاتار بر دوش خویش بسته

شمارهٔ ۱۰۳۲ : بجز زلف تو کفر و غیر چشمان تو ساحر نه

شمارهٔ ۱۰۳۳ : مرا کز عشق تو در هر سخن صد داستان بسته

شمارهٔ ۱۰۳۴ : بر این جا آن بلا بالا گرفته

شمارهٔ ۱۰۳۵ : دوش بی‌ما صنما ساغر صهبا زده‌ای

شمارهٔ ۱۰۳۶ : چه اعتبار به سرو است چون تو در چمنی

شمارهٔ ۱۰۳۷ : نیست یعقوب را چو تو پسری

شمارهٔ ۱۰۳۸ : تو که در چشم چنین غمزه کافر داری

شمارهٔ ۱۰۳۹ : بر سمن تا خطی از غالیه تحریر نکردی

شمارهٔ ۱۰۴۰ : ایکه بر عارض افروخته بر دل ناری

شمارهٔ ۱۰۴۱ : تو هم ای مرغ دل بر گل بخوان از عشق دستانی

شمارهٔ ۱۰۴۲ : چند مسافرت دلا سوی حجاز می‌کنی

شمارهٔ ۱۰۴۳ : آفت دین و دل و فتنه هر مرد و زنی

شمارهٔ ۱۰۴۴ : صوفی صومعه که زد دوش دم از قلندری

شمارهٔ ۱۰۴۵ : زآن آب که چون آتش از مرد برد خامی

شمارهٔ ۱۰۴۶ : که گفت ای دل کز اسرار محبت باخبری گردی

شمارهٔ ۱۰۴۷ : ای خوشا آن سر که گردد گوی چوگان سواری

شمارهٔ ۱۰۴۸ : بچین زلف تو پیوسته با چشم تو ابروئی

شمارهٔ ۱۰۴۹ : فصل گل گفته واعظ نکنی می نوشی

شمارهٔ ۱۰۵۰ : به تو می‌سزد سراپا همه ناز و کبریایی

شمارهٔ ۱۰۵۱ : تو که پرچمی ز عنبر به فر از ماه داری

شمارهٔ ۱۰۵۲ : مرغ هوهو زد به گلشن خیز دهی

شمارهٔ ۱۰۵۳ : دین و دل ای سیم‌تن تنها نه از من می‌بری

شمارهٔ ۱۰۵۴ : زاهد خام به هرزه چو برآرد نفسی

شمارهٔ ۱۰۵۵ : تا که به مصر نیکویی سکه زدی به دلبری

شمارهٔ ۱۰۵۶ : یا مقلتی تزود من نظرة الحبیبی

شمارهٔ ۱۰۵۷ : تو را که از همه خوبان شهر ممتازی

شمارهٔ ۱۰۵۸ : ای هشت باب خلد ز روی تو آیتی

شمارهٔ ۱۰۵۹ : روز نخواهد آمدن چون شب ما به روشنی

شمارهٔ ۱۰۶۰ : یاد داری دوش کاندر سر خماری داشتی

شمارهٔ ۱۰۶۱ : رشته ها بر گردنم ای زلف یار آویختی

شمارهٔ ۱۰۶۲ : دلا ز عشق مجاز از چه مهر برکندی؟

شمارهٔ ۱۰۶۳ : ای برق چون به خرمن احباب بگذری

شمارهٔ ۱۰۶۴ : گرهی ززلف بگشا و بکش زرخ نقابی

شمارهٔ ۱۰۶۵ : داشت خمارم سر دیوانگی

شمارهٔ ۱۰۶۶ : ساقی به کجائی بده آن مایه مستی

شمارهٔ ۱۰۶۷ : ایکه از چهره شمع انجمنی

شمارهٔ ۱۰۶۸ : تو نه ای زآب و خاک از نوری

شمارهٔ ۱۰۶۹ : هرگز فنا نگردی تا هست عشق باقی

شمارهٔ ۱۰۷۰ : ای نَفس ، اگر از درِ معنی به در آیی،

شمارهٔ ۱۰۷۱ : خلیلی صرمت حبال العهودی

شمارهٔ ۱۰۷۲ : پیش از این بوده بچین صورتگری

شمارهٔ ۱۰۷۳ : خوشا وقتی که بر آتش بَرِ منظور بنشینی

شمارهٔ ۱۰۷۴ : بدنامی است و رندی در عشق نیکنامی

شمارهٔ ۱۰۷۵ : در کمندم فکنده صف شکنی

شمارهٔ ۱۰۷۶ : تو ای دو دیده بگو کز جگر چه می‌خواهی

شمارهٔ ۱۰۷۷ : ایکه هنوز با خودی دم مزن از مجردی

شمارهٔ ۱۰۷۸ : تو را که گفت کز احباب روی برتابی

شمارهٔ ۱۰۷۹ : چه اوفتاد که از ما کناره گیر شدی

شمارهٔ ۱۰۸۰ : تا چند در آزاری ای دل زهوسناکی

شمارهٔ ۱۰۸۱ : اوقات خوش کدام است ایام عشقبازی

شمارهٔ ۱۰۸۲ : فریب صید آن نخجیر خوردی

شمارهٔ ۱۰۸۳ : زلف حجاب چهره کن تا که جهان سیه کنی

شمارهٔ ۱۰۸۴ : تو این نمک که به لعل شکرفشان داری

شمارهٔ ۱۰۸۵ : ای کون و مکانت بسرپنجه اسیری

شمارهٔ ۱۰۸۶ : به بانگ بربط و چنگ و چغانه و دف و نی

شمارهٔ ۱۰۸۷ : تو که از جهان و اهلش همه احتراز داری

شمارهٔ ۱۰۸۸ : تو را که گفت مرا از نظر بیندازی

شمارهٔ ۱۰۸۹ : عنکبوتا بر مگس تا چند رشته می‌تنی

شمارهٔ ۱۰۹۰ : آن دل که در او باشد از عشق تو آزاری

شمارهٔ ۱۰۹۱ : فصل بهار و مستی و غوغای چنگ و نی

شمارهٔ ۱۰۹۲ : کیست که آرد آگهی باز ز ماه خرگهی

شمارهٔ ۱۰۹۳ : برق سانم زدیده میگذری

شمارهٔ ۱۰۹۴ : شب وصل است ای عاشق بپای دوست کن جانی

شمارهٔ ۱۰۹۵ : شبی به خواب بدیدم که رو به من داری

شمارهٔ ۱۰۹۶ : بچم ای نهال نورس که زحسن بارداری

شمارهٔ ۱۰۹۷ : بجلوه های نهان شاهدان روحانی

شمارهٔ ۱۰۹۸ : چه خوش است روزگاری که بفقر بگذرانی

شمارهٔ ۱۰۹۹ : دوست میدارم که گیرم دلبری

شمارهٔ ۱۱۰۰ : سودای تو هر شب کشدم بر سر کوئی

شمارهٔ ۱۱۰۱ : شبی چه شب بصفا بامداد نوروزی

شمارهٔ ۱۱۰۲ : از غمره تو ترک کند کسب رهزنی

شمارهٔ ۱۱۰۳ : هله ساقیا بیارید شراب ارغوانی

شمارهٔ ۱۱۰۴ : دوشم اسباب طرب جمله مهیا بودی

شمارهٔ ۱۱۰۵ : به خویشتن ز چه بستی دلا تو تهمت هستی؟

شمارهٔ ۱۱۰۶ : ساقی بده شراب که دارم بشارتی

شمارهٔ ۱۱۰۷ : ای سرو نورسیده زگلزار کیستی

شمارهٔ ۱۱۰۸ : دام به راه می‌نهی طره کمند می‌کنی

شمارهٔ ۱۱۰۹ : طبیبا مرا کشت درد نهانی

شمارهٔ ۱۱۱۰ : سرا پا حیرتم موسی صفت در تیه حیرانی

شمارهٔ ۱۱۱۱ : بکن آن باده رنگین به ایاغم ساقی

شمارهٔ ۱۱۱۲ : ای که از وهم مبرایی و بیرون ز صفاتی

شمارهٔ ۱۱۱۳ : نمی‌گویم گلی کز لطف عارض گلستانستی

شمارهٔ ۱۱۱۴ : از چه ای عشق تو در سینه ما جا کردی

شمارهٔ ۱۱۱۵ : اول ای عشق گمانم که تو سودا بودی

شمارهٔ ۱۱۱۶ : ای ترک ندانم زچه خیل و چه سپاهی

شمارهٔ ۱۱۱۷ : سلطانم ار بسازم زآن خاک در کلاهی

شمارهٔ ۱۱۱۸ : این چه روی است که تو ای بت ترسا داری؟

شمارهٔ ۱۱۱۹ : اگر بمحفل مستان شبی کنند سماعی

شمارهٔ ۱۱۲۰ : ببینمت که در پی آزردن منی

شمارهٔ ۱۱۲۱ : صبح عید است شبی کز در من بازآئی

شمارهٔ ۱۱۲۲ : حاجتی هست مرا با تو اگر عذر نیاری

شمارهٔ ۱۱۲۳ : ای دفتر نکوئی تو نقش دلپذیری

شمارهٔ ۱۱۲۴ : ای که سر تا قدم آمیخته از مهر وفائی

شمارهٔ ۱۱۲۵ : سرو چو نخل قامتت سر نزد چنین سهی

شمارهٔ ۱۱۲۶ : عرش بر آستان او پست بود زکوتهی

شمارهٔ ۱۱۲۷ : چرا بدست نگارین تو چهره میپوشی

شمارهٔ ۱۱۲۸ : وقت آنست که پاکوبی و می نوش کنی

شمارهٔ ۱۱۲۹ : سوختم کس نه دود دید و نه بوی

شمارهٔ ۱۱۳۰ : مخمور سروریم کجائی می غم های

شمارهٔ ۱۱۳۱ : بر دم تیغ کجت سر بنهم از خوشی

شمارهٔ ۱۱۳۲ : به شهر مصر از خجلت ببندد دکه حلوایی

شمارهٔ ۱۱۳۳ : صبا از بلبل دور از دیار زار گمنامی

شمارهٔ ۱۱۳۴ : اگر زروی نگارین تو پرده برداری

شمارهٔ ۱۱۳۵ : جز حسن دیده دیده در روی تو کمالی

شمارهٔ ۱۱۳۶ : آفت عرصه خاکی و مه افلاکی

شمارهٔ ۱۱۳۷ : گو چه کم آیدت زسلطانی

شمارهٔ ۱۱۳۸ : چرا ای دل وفا با آن بت پیمان شکن کردی

شمارهٔ ۱۱۳۹ : به هواست برق امشب بطلب پریّ و بالی

شمارهٔ ۱۱۴۰ : در عاشقی گشتم زبون ای کاش دل خون می‌شدی

شمارهٔ ۱۱۴۱ : الا ای که داری طمع پادشایی

شمارهٔ ۱۱۴۲ : تو ای سلطان خوبان جز ستمکاری نمی‌دانی

شمارهٔ ۱۱۴۳ : غم حورت از چه باشد که تو این غلام داری

شمارهٔ ۱۱۴۴ : ای نوش لب که داری خود آب زندگانی

شمارهٔ ۱۱۴۵ : تو را چه رفت که پیمان دوستان بشکستی

شمارهٔ ۱۱۴۶ : سودای تو آتش زده در رخت صبوری

شمارهٔ ۱۱۴۷ : محتسب چند ز کین شیشه ما می‌شکنی

شمارهٔ ۱۱۴۸ : نافه بنافه دارد اگر آهوی تتاری

شمارهٔ ۱۱۴۹ : معجزه ببین که سروی و رفتار می‌کنی

شمارهٔ ۱۱۵۰ : ای که آگه نیستی از حال گوی

شمارهٔ ۱۱۵۱ : در چنگل بازی نکند خانه حمامی

شمارهٔ ۱۱۵۲ : رنگ ز خورشید عیان میبری

شمارهٔ ۱۱۵۳ : که گفت ای سرو سیمین‌تن به طرف باغ و بستان آی

شمارهٔ ۱۱۵۴ : شهری بود نکوئی و جانا تواش دری

شمارهٔ ۱۱۵۵ : ای جنت جاوید ز رخسار تو بابی

شمارهٔ ۱۱۵۶ : عمری به کعبه و دِیر بردیم انتظاری

شمارهٔ ۱۱۵۷ : چرا به بزم رقیبان حدیث دوست نگفتی

شمارهٔ ۱۱۵۸ : چه حظ زشاهد و شمع و شراب و شیرینی

شمارهٔ ۱۱۵۹ : تو را که زیر لبان روح یک جهان داری

شمارهٔ ۱۱۶۰ : لاله سرزد از دمن گل از چمن سبزه زجوی

شمارهٔ ۱۱۶۱ : تا کی ای فتنه ایام زپا ننشینی

شمارهٔ ۱۱۶۲ : به یاد آب مجاور دلا در این فلواتی

شمارهٔ ۱۱۶۳ : درِ دکّان گشود حلوائی

شمارهٔ ۱۱۶۴ : من جان سپر کنم چو تو شمشیر میزنی

شمارهٔ ۱۱۶۵ : لطف با دوست نه با خصم مدارا نکنی

شمارهٔ ۱۱۶۶ : گر بی تو باید زیستن رفتن به از پایندگی

شمارهٔ ۱۱۶۷ : روزگارا چند اسباب ستم آماده داری

شمارهٔ ۱۱۶۸ : چون مهم ای آسمان تو ماه نداری

شمارهٔ ۱۱۶۹ : مه جبینان جهان خاک و تو خود افلاکی

شمارهٔ ۱۱۷۰ : سحر است بر کمان نه دل را زتیر آهی

شمارهٔ ۱۱۷۱ : ای که نخواندی آیتی خود ز کتاب دوستی

شمارهٔ ۱۱۷۲ : بود زمین و آسمان از دم مرتضی علی

شمارهٔ ۱۱۷۳ : تا که بتخانه را حرم کردی

شمارهٔ ۱۱۷۴ : دل دردمند عاشق که زدوست داشت داغی

شمارهٔ ۱۱۷۵ : بی‌غیر میسر شودت گر لب کشتی

شمارهٔ ۱۱۷۶ : تو شمع محفل انسی شب آمد در شبستان آی

شمارهٔ ۱۱۷۷ : تو که از شعاع شمعش بدرون چراغ داری

شمارهٔ ۱۱۷۸ : ای آهوی تتاری نافه اگر نداری

شمارهٔ ۱۱۷۹ : پیر مغان گشود زرحمت در سرای

شمارهٔ ۱۱۸۰ : گر هر که را نهانی کاریست با نگاری

شمارهٔ ۱۱۸۱ : نشکفته است از چمن دلبری گلی

شمارهٔ ۱۱۸۲ : بغیر از آن خم مو ایدل آشیانه نداری

شمارهٔ ۱۱۸۳ : ساقی بیار جامی از آن مایه خوشی

شمارهٔ ۱۱۸۴ : کند هر ملتی در بندگی بر قبله‌ای رویی

شمارهٔ ۱۱۸۵ : گر باد دی بگلشن دم میزند بسردی

شمارهٔ ۱۱۸۶ : ای دلبر هر جائیم امشب بکجائی

شمارهٔ ۱۱۸۷ : از وصل روی جانان امشب چو کامکاری

شمارهٔ ۱۱۸۸ : تا به کی بسمل خود را نگران میداری

شمارهٔ ۱۱۸۹ : بده ساقی از آن می ساتکینی

شمارهٔ ۱۱۹۰ : خرابم کردی ای ساقی که دیوانه خراب اولی

شمارهٔ ۱۱۹۱ : عکس زلفت چهره دودآلود دارد اندکی

شمارهٔ ۱۱۹۲ : خیز و بیار زآن خط و لعلم تو مشک و می

شمارهٔ ۱۱۹۳ : تو ای غزال سرائی چرا غزل نسرائی

شمارهٔ ۱۱۹۴ : در همه آفاق طاقی در همه عالم تمامی

شمارهٔ ۱۱۹۵ : نه آدمی نه فرشته نه حوری و نه پری

شمارهٔ ۱۱۹۶ : بردم زعشق آن لب شیرین مرارتی

شمارهٔ ۱۱۹۷ : هیچ دانی که چه با این دل شیدا کردی

شمارهٔ ۱۱۹۸ : ای شمع چه داری بجهان سوز و گدازی

شمارهٔ ۱۱۹۹ : متحیریم یا رب بکجاست خضر راهی

شمارهٔ ۱۲۰۰ : عاشق ز وصل عیش مهنا کند همی

شمارهٔ ۱۲۰۱ : ترک من از می اغیار مگر سرمستی

شمارهٔ ۱۲۰۲ : ای جان به چه ارزی تو که جانانه نداری

شمارهٔ ۱۲۰۳ : هر کجا انجمن برافروزی

شمارهٔ ۱۲۰۴ : دلا تو پند ز احباب خویش نشنفتی

شمارهٔ ۱۲۰۵ : چه پیمان است و بدعهدی که ای پیمان شکن داری

شمارهٔ ۱۲۰۶ : چه غمت اگر ای خم زلف که زنگی و سیاهی

شمارهٔ ۱۲۰۷ : وقتی ای جاذبه عشق نکردی کششی

شمارهٔ ۱۲۰۸ : به وصل تو نرسد کس به هیچ تقریبی

شمارهٔ ۱۲۰۹ : ره مردم بزنی هر نفس از تلبیسی

شمارهٔ ۱۲۱۰ : توئی آن گل که معروفی بهر گلشن به بیرنگی

شمارهٔ ۱۲۱۱ : ای پری باز چه رفتت که به شکل بشری

شمارهٔ ۱۲۱۲ : ز رعنایی چه نازد سروبُن یا گل ز زیبایی

شمارهٔ ۱۲۱۳ : تو را سزاست ببالا لباس دارائی

شمارهٔ ۱۲۱۴ : حدیث درد دل ای باد با جانان من گفتی

شمارهٔ ۱۲۱۵ : زاهد ز آب میکده پرهیز می‌کنی

شمارهٔ ۱۲۱۶ : از هیچ کسی ساخته غیر از تو دهانی

شمارهٔ ۱۲۱۷ : چو اوست طالب بخشش چرا طلب نکنی

شمارهٔ ۱۲۱۸ : در پرده قانون چند بی فایده آویزی

شمارهٔ ۱۲۱۹ : ایکه مطبوع و شوخ و دلبندی

شمارهٔ ۱۲۲۰ : بازآی به میخانه ظلمات چه می‌جویی

شمارهٔ ۱۲۲۱ : بیار ساقی از آن می بدان نشان که تو دانی

شمارهٔ ۱۲۲۲ : حور و فرشته خواندمت الحق که قابلی

شمارهٔ ۱۲۲۳ : آفرینش چیست بحر و پیش او گردون حبابی

شمارهٔ ۱۲۲۴ : مدتی شد که زیاران سر دوری داری

شمارهٔ ۱۲۲۵ : ای زمزمه عشق تو در هر سر و کویی

شمارهٔ ۱۲۲۶ : دلی نماند که ای فتنه از جفا نشکستی

شمارهٔ ۱۲۲۷ : با داورت سخن چه بود روز داوری

شمارهٔ ۱۲۲۸ : من به تو مشتاق و تو پیوسته از من در نفوری

شمارهٔ ۱۲۲۹ : مشتاق بود گوش به رودی و سرودی

شمارهٔ ۱۲۳۰ : باغی و فراغی و حریفی و کتابی

شمارهٔ ۱۲۳۱ : بمن گر آن مه بی مهر مهربان بودی

شمارهٔ ۱۲۳۲ : پارسی چامه بخوانید غزل‌های دری

شمارهٔ ۱۲۳۳ : توئی که به زگل و مشگ رنگ و بو داری

شمارهٔ ۱۲۳۴ : آفت دین و دل و فتنه هر مرد و زنی

شمارهٔ ۱۲۳۵ : چو خم از خون دل در می‌کشم می

شمارهٔ ۱۲۳۶ : کو بشیری که بگوید ز سفر می‌آیی

شمارهٔ ۱۲۳۷ : ای شه کون و مکان ای علی عمرانی

شمارهٔ ۱۲۳۸ : زدستم برنمی آید که از پا برکشم خاری

شمارهٔ ۱۲۳۹ : طالع سعدی و کوکب کندم مسعودی

شمارهٔ ۱۲۴۰ : بمینا ساقیا صهبا نداری

شمارهٔ ۱۲۴۱ : صبح عید است بده باده مکرر ساقی

شمارهٔ ۱۲۴۲ : اگرچه ماه عبادت تو ای مه رجبی

شمارهٔ ۱۲۴۳ : ای دل به هرزه چند در این و آن زنی

شمارهٔ ۱۲۴۴ : رخنه ای شانه در آن زلف پریشان نکنی

شمارهٔ ۱۲۴۵ : سبزه ای جوی و تماشاگاهی

شمارهٔ ۱۲۴۶ : الا ای باغبان خاصیت سرو روان دانی

شمارهٔ ۱۲۴۷ : بر گل آن سنبل مشکین که فراز آوردی

شمارهٔ ۱۲۴۸ : خادما شمع برافروز بنه منقل و می

شمارهٔ ۱۲۴۹ : پرده ز رخ کشیدند گل‌های نوبهاری

شمارهٔ ۱۲۵۰ : مگر ای عشق سر پرسش عشاق نداری

شمارهٔ ۱۲۵۱ : با من ای عشق اگر عهد کهن تازه کنی

شمارهٔ ۱۲۵۲ : ای ترک از تیر نظر تو آفت رویین‌تنی

شمارهٔ ۱۲۵۳ : ای کودک ماهرو چه نامی

شمارهٔ ۱۲۵۴ : در طور دلم نورصفت جلوه‌گر آیی

شمارهٔ ۱۲۵۵ : مردمِ دیدهٔ منی نورِ دو چشمِ مردمی

شمارهٔ ۱۲۵۶ : صبا تو نفخه عنبر در آستین داری