شمارهٔ ۹۰۴

هوش مصنوعی: زمانی که ماه نوبر من از این بیابان رفت، این دشت به خاطر اشک‌های من تبدیل به دجله شد.

هوش مصنوعی: مرغان چمن در زمانی خوشحال و آزاد هستند که صیاد نتوانسته باشد آنها را شکار کند و گرفتار می شود. در این شرایط، من هم که به نوعی در قید و بند هستم، احساس خوشحالی می‌کنم.

هوش مصنوعی: شیرینی زندگی رقیب به خاطر وصالی است که با آن نخل دارد، نخیلی که آبش از خون جگر من تامین می‌شود.

هوش مصنوعی: تو وجود زیبای خود را به من بخشیدی، اما تو دیگر به یاد من نیستی و من در این حال تنها با اشک‌هایم و چهره‌ام که به مانند طلاست، دست و پنجه نرم می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای یوسف زیبا در سرزمین مصر، تو عزیز و محترمی. هرگز به یاد نمی‌آوری که چه بر سر پدر من آمده است؟

هوش مصنوعی: این چراغ سوزان و بی‌رحم که بر زندگی ما تابید، بعید است که اثری از من بر جای بگذارد.

هوش مصنوعی: در صبحگاه، صدای خوشی از کوهِ غم عشق تو شنیده می‌شود که با خود نوید و خوشحالی می‌آورد؛ و در دل من، شگفتی‌هایی چون دوصد طوری نهفته است.

هوش مصنوعی: آشفتگی من چه درد شدیدی است که در این باغ، مانند درختی که آتش گرفته، میوه‌ام سوخته و نابود شده است.

هوش مصنوعی: سحرگاه، پیرمردی در میخانه گفت که منبع زندگی و نیکی، از خاک وجود من جاری شده است.

هوش مصنوعی: این جمله به معنای این است که آن شراب‌فروش که نمایانگر توحید و یکتایی خداوند است، از قدری اهمیت و بزرگی برخوردار است که خاک پای او برای من ارزشمند‌تر از تاجی است که بر سر دارم. این بیان نشان‌دهنده احترام و ارادت عمیق به وجود مقدس الهی است.