شمارهٔ ۲۱۰

هوش مصنوعی: افکارم به شدت در مورد دوست مشغول و متمرکز شده است، اما نه از گفتار او خبری به دست آوردم و نه از دیگران در این مورد چیزی شنیدم.

هوش مصنوعی: ای باغبان، به خدا رحم کن و مرا از میان این خاشاک و علف‌های هرز دور نکن، زیرا من در این بوستان دوست، به محبت و دوستی نیاز دارم.

هوش مصنوعی: نه ممکن است که آنچه در دل و اندیشه‌ام دارم، به کلمات بیاید یا بر زبان جاری شود؛ این راز فقط میان من و دوستم است.

هوش مصنوعی: گفتی که آن مژه چه نشانه‌ای است که بر دست یک ترک (عاشق) نشسته و چشمی که با غمزه‌اش تیر محبت را به سوی کمان دوست پرتاب می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر خضر به دنبال زندگی جاودانه باشد، از خداوند درخواست می‌کند تا برای فدای عشق دوستش، چنین زندگی‌ای را به او بدهد.

هوش مصنوعی: اگر یک روز سوار بر مرکبی از کنار من عبور کنی، مثل غبار از جا بلند می‌شوم و دوستی‌ات را دوباره به دست می‌آورم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که عشق و دوستی آن‌قدر شیرین و دل‌چسب است که هرگونه نامی غیر از محبوب، مانند زهر می‌ماند و نمی‌توان آن را تحمل کرد.

هوش مصنوعی: وقتی که به خاک تبدیل می‌شوم، می‌خواهم اینجا بمانم. ای نگهبان، مرا از آشیان دوست دور نکن.

هوش مصنوعی: هندو در زیر نور آفتاب، نشانه‌ی تو را در هر ذره‌ای جستجو کرده است، زیرا هر چیزی که در آن است، مثل نشان دوست عزیز به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: نگرانم که او به رقبایش علاقه‌مند شود و دلش از ما بی‌محبت شود؛ پس باید مراقب باشیم تا دل دوست را مهربان نگه داریم.

هوش مصنوعی: در جستجوی زلف‌های پیچیده و زیبای محبوبش، به شدت و بی‌تابی حرکت می‌کند، مانند گوی‌ای که پی توپ می‌دود.

هوش مصنوعی: عشق علی باعث شد که من به آدم‌های نیکو علاقه‌مند شوم و به همین دلیل، دل من به گمان دوستی پر از دشمنی گشت.