شمارهٔ ۹۹۸

هوش مصنوعی: ای نسیم، چه چیزی باعث شده است که زلف او را پریشان کنی؟ تو قلب‌های بسیاری را که عاشق او هستند، به هم ریخته‌ای و در هم پیچیده‌ای.

هوش مصنوعی: بسیاری مانند مجنون در بیابان به دنبال عشق خود هستند، اما تو با خصوصیات لیلی، این عشق را در خیمه‌ای پنهان کرده‌ای.

هوش مصنوعی: موج‌های اشک تو به کشتی سیر و سفرت آسیب می‌زنند. ای چشم، از سینه‌ات در آتش درد و غم قرار گرفته‌ای، طوفانی به راه انداخته‌ای.

هوش مصنوعی: ای زلیخا، تو با گیسوی بلندی‌ات همچون یوسف که در چاه افتاده است، بازی می‌کنی.

هوش مصنوعی: عاشقان نام تو را بردند و مخالفان در تلاش برای رسیدن به تو، به خاطر اینکه این عاشقان را به آن نامیدن، پشیمان شده‌اند.

هوش مصنوعی: به اشاره چشمانت گفتی که زهد و ریاضت را بشکن و به یاد فریبندگی‌ات، دل‌های مست را شگفت‌زده کرده‌ای.

هوش مصنوعی: رنگ زرد درخت ارغوان، زیبایی تن شمع را مانند قد باریکه‌ای از شمشاد نشان می‌دهد و با موهای تو تا سر، خود را به زیبایی گلستان شبیه کرده‌ای.

هوش مصنوعی: زلف تو مانند زنار و لباس تو شبیه به میخانه است و ابروهایت مانند محراب، که در کافرستان رسم و نشانه‌های خاصی را برقرار کرده‌ای.

هوش مصنوعی: طوطی زیبا و رنگارنگی که باید در کنار شکر و شیرینی باشد، به جای خود، یک خال سیاه و زشت را در آنجا نشانده‌ای. این به چه معناست که جایت را با چیزی نامناسب پر کرده‌ای؟

هوش مصنوعی: هیچ کس دیگری جز تو که به شیرینی شکر آشنا هستی، نمی‌تواند بفهمد که از درد و مشکلات چه حالی دارد. تو با لشکر شکری که به دست آوردی، در واقع کشور ایران را شکل داده‌ای.

هوش مصنوعی: از نی تو، نغمه‌های زیبایی به گوش می‌رسد که بیانگر فضایل و ویژگی‌های مرتضی (علیه‌السلام) است و این از خاستگاه تو به وضوح مشخص است.