شمارهٔ ۶۹۱

هوش مصنوعی: ای ساقی، به من رحم کن؛ چون من نه در کعبه ساکن هستم و نه در معبد بت‌ها. من بیگانه‌ام و از این مکان‌ها دورم.

هوش مصنوعی: عجب اینجاست که من نه تنها از اسلام و کفر بیگانه‌ام، بلکه در عشق آشنا هستم و از هر دو دوری می‌کنم.

هوش مصنوعی: من که از عشق معشوقم مستم، از ابتدا به محتسب بگو که سنگ بزند به شیشه و جام من.

هوش مصنوعی: عشق لیلی او به قدری دشوار و پیچیده است که از داستان مجنون هم سخت‌تر و غیر قابل دسترس به نظر می‌رسد. حسارت این عشق، در هر جایی وجود دارد و همواره در زندگی من حضور دارد.

هوش مصنوعی: تو ای روشنایی که مانند آتش خرمن می‌سوزی، به خانه‌ام آمده‌ای و من در حالی که هیچ ثمره‌ای ندارم، تنها مقداری علف بی‌ارزش برای تو آماده کرده‌ام.

هوش مصنوعی: ای شاه زیبایی، به ویرانی‌های دل من نخند. اگر به دقت نگاه کنی، گنج‌های زیادی در این خرابه‌ها نهفته است.

هوش مصنوعی: صبر و تحمل من به خاطر شدت هجران و دوری از محبوب، به تمامی شکست. مانند حبابی که روی آب است، زندگی‌ام ناپایدار و بی‌ثبات است.

هوش مصنوعی: من از زندگی ابدی و آب حیات گذشتم، حالا به من بگو که چطور می‌توانم به میخانه بروم و حالتی شاداب پیدا کنم.

هوش مصنوعی: مهمانی‌خانه‌ای که سرشار از رحمت است، منبعی از محبت و بخشش محسوب می‌شود. در آنجا مانند خورشید درخشان، من هم به عنوان یک گوهر منحصر به فرد می‌درخشم.

هوش مصنوعی: محل آرامش شاه خراسان، جایی است که روح‌الامین در آن فرود می‌آید و من از تلاش و اراده نیرومند خودم، از دو جهان آزاد شده‌ام.

هوش مصنوعی: من هرگز به خاطر افرادی بی‌مقدار و inferior از دیگران خواسته یا نیازی را قبول نخواهم کرد، زیرا که سهم و جایگاهی که دارم از سفرهٔ بزرگ و شاهانه‌ام تعیین شده است.

هوش مصنوعی: اگر در میخانه می نباشد، من با خوشحالی از ساقی سرشارم. جانم چون جاری رود، همیشه زنده و جاوید است به خاطر محبوبم.