شمارهٔ ۸۸۲

هوش مصنوعی: دشمنان را نمی‌بینم که به دوستان تبدیل شده‌اند. آه از گل که افسوس، از بلبل‌ها خبری نیست.

هوش مصنوعی: فراق دوستان چندان مرا آزار نمی‌دهد که در کنار هم بودن، جنجال و رقابت دیگران را حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: تو با دیگران مانند بادامی، اما وقتی به ما می‌رسی، مانند پسته‌ای که شکسته شده‌ای.

هوش مصنوعی: خان یغما، کسی است که به فروش شکر مشغول است. او تمام شیرینی‌ها و لذت‌ها را در کام ما ریخته، اما ما از آن بی‌نصیب هستیم.

هوش مصنوعی: تو مانند یوسف در چنگال گرگ‌ها، در حال تماشا و سرگرمی هستی.

هوش مصنوعی: اگر صدها خطبه از این خطیبان بشنوم، باز هم صحبت عشق را از مطرب می‌خواهم.

هوش مصنوعی: تو که به خون کسانی که می‌شناسی عادت کرده‌ای، چرا برای به قتل رسیدن این افراد غریبه نگران هستی؟

هوش مصنوعی: حکیم آموخت که از نقطه‌ای مبهم که بر لبان توست، لب‌های دیگران را بشناسی و درک کنی.

هوش مصنوعی: وقتی که عشق به من معلم بزرگ کلام تبدیل شد، دیگر درس‌های ادیبان را فراموش کرده‌ام.

هوش مصنوعی: تنها راه درمان ما، پیوستن و ارتباط است؛ وگرنه چگونه می‌توان انتظار داشت کسانی که در درون خود هیجان و بی‌تابی دارند، صبور شوند؟

هوش مصنوعی: فقط با علی و خاندان او صحبت کن و بدان که کسی جز آنها نمی‌تواند درد بیماران را درمان کند. کسانی که بیمار هستند، باید از پزشکان دیگر دوری کنند.