شمارهٔ ۴۰۲

هوش مصنوعی: کسی که جانش در بدن است، نمی‌تواند از جانان خود جدا شود. اگر هم جانش در بدن نباشد، وجودش مانند جسمی بدون روح خواهد بود.

هوش مصنوعی: برای هر گنجی، باید نگهبانی باشد. موی تو مانند ماری است که وظیفه‌اش محافظت از گنج‌های با ارزش است.

هوش مصنوعی: تو آن خسرو شیرین هستی که با لب‌های شیرین و زیبا، اگرچه دنیا پر از قند و شکر باشد، هنوز هم به نظر می‌رسد که هر چیزی در کنار تو، رایگان و بی‌نظیر است.

هوش مصنوعی: پرده را از روی چهره‌ات کنار بزن، که گل در شاخسار درخت به زیبایی می‌رقصد. باشد که سایه‌سار تو در باغ مانند سرو همیشه سرسبز و تابنده باشد.

هوش مصنوعی: به تعهدی که نسبت به یار داشته‌ام، همان‌طور که دایه‌ای بر بالینی من قرار دارد، این عهد من تا پایان عمر ادامه دارد و در دل این وعده، زندگی‌ام گره خورده است.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو، گنجینه‌ای از عشق را در دل پنهان کرده‌ام، هرچند که از خشم آن معشوق باید بترسم، زیرا عشق من به تو همیشه برقرار است.

هوش مصنوعی: من عاشق دلبر ساقی‌ام، که در کوچه می‌فروشان قرار دارد. اگر هم بگویند که حوری در بهشت وجود دارد، برای من هیچ اهمیتی ندارد.

هوش مصنوعی: یعقوب با دل شاد و بی‌تابی، در انتظار است تا ببیند آیا پیراهن یوسف در میان کاروان وجود دارد یا نه.

هوش مصنوعی: اگر بخواهند مانند یک شمع بسوزانندم، حتی اگر تمام وجودم در هم ریخته باشد، می‌گویم داستان عشقش را تا زمانی که زبان در دهنم باشد.

هوش مصنوعی: کدام عشق وجود دارد که مانند حیدر، نور جاودانی و تجلی‌گاه حقیقت است و در بلندی‌های عظیم او، بالاترین مرتبه آسمان را در بر می‌گیرد؟