شمارهٔ ۲۰۵

هوش مصنوعی: انسانی مشخص و نمایان شد و همچون پری، ناگهان از آنجا رفت. مردم نیز در یک لحظه از آنجا خارج شدند.

هوش مصنوعی: تا نسیم صبح، نافه‌اش را که از زیبایی و جذابیت مو و سروش بود، باز کرد، مشک با شرم و حیا به عطار رفت.

هوش مصنوعی: او خواست که مرا از عشق خود دور کند، اما دیدن زیبایی تو عقل او را شگفت‌زده کرد و به همین دلیل از کار خودش خارج شد.

هوش مصنوعی: نگاهی به زیبایی و درخشش لعل تو در杯 مستان انداختم و دیدم که تاثیر وجود شیخی که پیمانه‌ها را می‌شکند، از نادیده گرفتن او از بین رفت.

هوش مصنوعی: عشق عیبی بزرگی بر دل عاشق می‌گذارد و خود را برتر از همه می‌پندارد، اما زمانی که حقیقت را می‌بیند و واقعیت‌ها او را شگفت‌زده می‌کنند، در دام خیال فرو می‌رود.

هوش مصنوعی: لب‌های تو همچون ضحاک است و موهای زلفت مارانی را بر دوش دارد. آه، چه بسیار عقل و خرد که بر سر این مارها رفته است.

هوش مصنوعی: زاهد و برهمن در برابر زلف پیچیده‌ای قرار گرفتند، دیدند که چنان زیبایی باعث شد تا دعای آنها به حسرتی از رشته و بند بدل شود.

هوش مصنوعی: من از اینکه خونم ریخته شد و آزرده شدم، ناراحت نیستم، چون هدفم این بود که به آن دل شاد و بازیگوش آسیبی برسانم.

هوش مصنوعی: من آن بلبل عاشقم که برای محبوبم می‌خوانم و تلاش می‌کنم تا دیگران نگویند به خاطر سرزنش‌ها از عشق دور شدم.

هوش مصنوعی: من به سوی نجف می‌روم تا حق را پیدا کنم، همان‌طور که موسی برای دیدار خدا از سمت سینا حرکت کرد.