شمارهٔ ۱۲۴۸

هوش مصنوعی: ای خدمتگزاران، شمع را روشن کنید و منقل را آماده کنید. عطر خوشایند و چوب‌های خوشبو را بسوزانید و از غفلت و بی‌توجهی دوری کنید.

هوش مصنوعی: ای نازنین ساز را به درستی بنواز و ای ساقی، شراب را به دور کن و پی در پی به ما بده.

هوش مصنوعی: بخل رفتار ناپسندی است، به‌ویژه در جمع بهترین‌ها، جایی که باید generosity و بخشش نمایش داده شود، زیرا در آنجا حتی نام کسی چون حاتم طایی هم نباید به یاد آورده شود.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای به نام هوهو، ای نوازنده عاشق، بلند شو؛ بخشی از شب سپری شده و در این مدت به خاطر بی‌توجهی ما، لحظاتی را از دست داده‌ایم.

هوش مصنوعی: ای ساقی، نام و یاد جم بزرگ همچنان در دل‌ها زنده است. بیا و قدحی برای ما پر کن تا به شادی روح جم و کی بنوشیم.

هوش مصنوعی: زمانی که انسان از منبع اصلی خود جدا می‌شود، به حالتی دچار می‌شود که از درد جدایی شکایت می‌کند و داستان این جدایی به کجا ختم خواهد شد، مانند نی‌ای می‌ماند که ناله می‌کند.

هوش مصنوعی: در شب وصال، جایی برای شکایت از جدایی نیست و در بهار، کسی از سردی دی به شکایت برنمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: درد عشق در شروع کار، دلم را پر از ناراحتی کرده است، ولی می‌دانم که در پایان این درد، هیچ درمان واقعی از پزشکان نخواهم یافت.

هوش مصنوعی: برخیز و از میکده چیزی الهی بیافرین، ای درویش، زیرا با لطف و کرم پیر مغ‌ها، جهان به هیچ تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: پیر میخانه به عنوان نماد رحمت و بخشش، مشکلی ندارد که هر کس از جام او بنوشد و زندگی‌اش مانند خضر، همیشه سرشار از برکت و طراوت بماند.