شمارهٔ ۹۸۰

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد نسیم صبح که از طرف کوی تو می‌گذشت، بوی تو را به همراه داشت و در واقع، تو در اینجا به‌نوعی پنهان بودی.

هوش مصنوعی: چرا در جیب و زیر بغل خود عطر و خوشبویی داری، اگر نسیم خوش‌تر از آن، موهای تو را باز نکرده باشد؟

هوش مصنوعی: روز و شب در حال عبادت و نماز هستم تا اینکه ابروی تو برایم مانند محراب باشد.

هوش مصنوعی: اگر غزلی رام و آرام شود، بدون تردید از دام نمی‌تواند فرار کند. اما اگر در دست تو درآید، حتی این غزال نیز نمی‌تواند در برابر زلفت مقاومت کند.

هوش مصنوعی: در آینه خودم فقط تصویر خودم را می‌بینم و جز تو هیچ کس دیگری را در چهره‌ات ندیده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی که دلبران از در تو دور شوند، عاشقان به خشمی از ویژگی‌های تو شکایت خواهند کرد.

هوش مصنوعی: باغبان در حال کار در باغ است و در کنار جوی، سرو زیبایی را می‌بیند که به چشمان دل‌ربای تو شباهت دارد و قامت تو نیز دل‌انگیز و جذاب است.

هوش مصنوعی: در شب، زمانی که من در کنار تو هستم، احساس می‌کنم که سرنوشت و تقدیر من از دل زمین به سمت تو نشانه‌ می‌گیرد.

هوش مصنوعی: هر صبح وقتی که آسمان را به تیرگی و اندوه می‌نگرم، می‌بینم که هیچ چیزی به جز خودت در پس این پرده نیست.

هوش مصنوعی: ای کسی که به عمق عشق پا گذاشته‌ای، هنوز هفت دریا وجود دارد که تا زانویت را می‌پوشاند.

هوش مصنوعی: هر کسی که یک جرعه از آب تو بخورد، دیگر به آب خضر نیاز ندارد.

هوش مصنوعی: تو به حق امام هشتم، نهمین چرخ در آستانه‌ی منزل تو هستی.

هوش مصنوعی: از لطف و محبت خود، چهره‌ات را از من برمگردان، چرا که او از جهانی دیگر با نگاهی به سوی تو آمده است.