شمارهٔ ۴۷۱

هوش مصنوعی: زمانی که خورشید از پشت بام خانه طلوع می‌کند، به در خانه بوسه می‌زند.

هوش مصنوعی: شکایت من از صیاد این است که چرا تا وقتی شکار دیگری در نظر دارد، به من آسیب می‌زند.

هوش مصنوعی: از زیبایی ابروی او فرار کردم، مانند تیری که از کمان شلیک می‌شود. چشمان او به حدی تیز و کشنده است که همچون خنجری به قلب می‌زند.

هوش مصنوعی: من یک بچه را در آغوش باغبان نشاند‌م، چرا که اگر صدای عرعر را بشنود، به او آرامش می‌دهد.

هوش مصنوعی: عاشق آن نخل خرما است که بر سرش نگاره‌ای از سنگ را به تصویر کشیده‌اند.

هوش مصنوعی: دل شاد می‌شود از نگاه زیبا و فریبنده‌ات، هرچند که این نگاه به اندازه‌ی یک تیغ بر جانم زخم می‌زند.

هوش مصنوعی: عشق به گونه‌ای است که حتی اگر آن را پنهان کنی، همانند خورشیدی است که هر چقدر هم که‌ آن را بپوشانی، باز هم نورش را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: عشق را به گونه‌ای بیان نکن که باعث ایجاد آشفتگی شود؛ زیرا این عشق، مانند آتشی است که به کاغذ می‌افتد و آن را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: شمع وقتی درون خود آتش را پنهان دارد، ناگزیر خودش را در بیرون نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: چه کسی است آن شاعر که در دنیای شعر به اندازه سعدی ارزش و اعتبار دارد و همچون سکه‌ای بر روی طلا می‌درخشد؟

هوش مصنوعی: او همانند حلوایی است که هر کسی مانند مگسی به دور او می‌چرخد و به دنبال شیرینی‌هایش می‌آید.

هوش مصنوعی: بخشش کن به جسارت‌هایی که ناشی از آشفتگی است و بر نام حیدر اثر می‌گذارد.