شمارهٔ ۱۳۶

هوش مصنوعی: به چشم خود می‌بینم که روشنایی تو در همه جا وجود دارد و این روشنی، همچون آشنایی، در هر دروازه‌ای که می‌روم، مرا همراهی می‌کند.

هوش مصنوعی: مزه‌ی تلخی زندگی‌ام با شیرینی لب‌های تو، شبیه به این است که هر روزم با وجود روشنایی‌ات همچنان تیره و تار باشد.

هوش مصنوعی: بنده‌ای humble مانند من ادعای بزرگی می‌کند، اما این ادعا به خاطر بزرگوار بودن توست. هر کس به سراغ سلطنت می‌رود، در حقیقت در جستجوی توست که در مقام گدایی تو به حقیقت می‌رسد.

هوش مصنوعی: پرنده‌ی جان به شوق تو آرزو داشت که قفس را بشکند، زیرا چنان زیاد داستان دل‌ربای تو را از دل شنیده است.

هوش مصنوعی: زمین برای تو تنگ است، پس به آسمان خیمه بزن. با اراده و قوت خود، در دنیا قدرت خود را نشان بده و زمان پادشاهی‌ات را فرا بخوان.

هوش مصنوعی: بی‌پرواها در کوی تو جمع نمی‌شوند، و تا زمانی که به این و آن نمایش ندهی، من از بی‌وفایی‌ات شکایت می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر در قیامت کار زشتی انجام داده‌ام، سزاوارم که عذاب آتش را بچشم. پس جدایی تو را از من، دوباره به من بازگردان.

هوش مصنوعی: عذاب جدایی تو وجود ما را تباه می‌کند، پس از بزرگی‌ات دامن بکش و ما را رها کن.

هوش مصنوعی: به خاطر پیچیدگی عشق و دینداری، پرده‌ای بر چشمان بینندگان بکش، زیرا این معشوق ایرانی تو درد و رنج بخشی است که نقاب پرهیزگاری‌ات را می‌فشارد.