شمارهٔ ۱۲۰۵

هوش مصنوعی: این بیت به توصیف شخصی می‌پردازد که به وعده‌ها و پیمان‌های خود وفا نمی‌کند و در عوض در هر مکانی مانند شمع در جمع، توجه و نورانیتی دارد. این فرد وفاداری ندارد و عهد شکنی می‌کند، اما همزمان در زندگی اجتماعی خود حضوری بارز و روشن دارد.

هوش مصنوعی: از زمانی که با هم پیمان بستیم، من به سوی خاک و خون نیفتاده‌ام، چون تو در دل خود هزاران عاشق دیوانه و خونین دار و هر کدام به عشق تو می‌سوزند.

هوش مصنوعی: یعقوب بعد از سال‌ها که از دوری پسرش یوسف رنج می‌برد، به یاد او شوق و حسرتی دارد. او به دنبال بویی از یوسف می‌گردد که خاطرات گذشته را زنده کند، گویی که هنوز پیراهنی از او باقی مانده باشد.

هوش مصنوعی: به بالای سر و چهره و موهای او نگاه کن و از خودت شرمنده باش. ای باغبان، اگر سنبل، سرو و سمن در باغ داری، باید به این زیبایی توجه کنی.

هوش مصنوعی: لیلی در نجد قرار دارد و دوستانش در وجد و شوق به سر می‌برند، اما تو همواره در کوی و دمن او حضور داری.

هوش مصنوعی: با نگاهی فریبنده و جذاب، به راحتی می‌توانی بر قلب‌ها تسلط پیدا کنی و با خنده‌هایت زندگی ببخشی؛ واقعاً چه قدرت و جادویی در چشمان و لب‌هایت نهفته است.

هوش مصنوعی: اگر از سوزِ دل پروانه‌ای حسرت‌خوار داری، امشب که جانت به جان آن محبوب پیوسته، دیگر چه باک از بدن داری؟

هوش مصنوعی: اگرچه تو در مکانی نیستی و از تصورات فراتر هستی، اما من به دنبالت آمده‌ام، زیرا دل کسی که آزمون می‌کند، جای تو را دارد.

هوش مصنوعی: در مورد وجود خودت صحبت نکن و خود را مضطرب نکن، تا زمانی که روزی بیاید که محبوب تو را بخواند. او کجا می‌تواند تو را به خود جذب کند، در حالی که تو خود را این قدر بزرگ می‌شماری و از ما و خودت می‌گویی؟

هوش مصنوعی: به طور کلی به این معناست که با تمام وجود و به خاطر خدا، به حقیقتی مطلق اشاره می‌شود. این سخن از کسی خواسته می‌شود که اگر به این موضوع شک دارد، دلایل خود را بیان کند.

هوش مصنوعی: خوب است اگر برای خدمت به تو، حوری و جوانان زیبا تقدیمت کنند، چون تو عشق و محبت به حسین و حسن را در دل داری.