شمارهٔ ۱۷۵

هوش مصنوعی: ای یاد تو که دل عاشقان را می‌سوزاند، اگر دعا برای ما نداشته باشی، ما با بدگویی‌ات هم خوشحال خواهیم بود.

هوش مصنوعی: وقتی قفس را شکست و آزاد شد، در نظرش باغی بود که مرغی در دامن او نشسته بود و از آنجا پرواز کرده بود.

هوش مصنوعی: ای دوست، آیا از تلخی زندگی من آگاهی داری؟ تو که شیرینی حضورت در میان تلخی‌هایم کم است.

هوش مصنوعی: ای شیخ، در معبد ترسا (مسیحی‌ها) فرزندی دارم که چهره‌اش بر خرمن اسلامت آتش می‌زند.

هوش مصنوعی: من هرگز نام تو را بر زبان نمی‌آورم تا زمانی که دیگران نتوانند تو را بشناسند و به حقیقت وجودت پی نبرند.

هوش مصنوعی: اگر عشق تو را نسوزاند، این پرده‌ای که بر افکار توست، ممکن است شامل نظرات و دستوراتی باشد که از سوی قدما و اهل عقل صادر شده است، اما همه آن‌ها بر اساس نادانی تو است.

هوش مصنوعی: بگذار عقل از دستت برود و در عشق دیوانه‌وار رفتار کن، اگر لازم است بی‌تاب و رام عاشقانت شو.

هوش مصنوعی: صبح‌ام به خاطر چهره زیبا و دلنواز توست و شب‌ام به دلیل زیبایی موی طولانی‌ات، از آن صبحگاه، شب من تاریک و روزم به خاطر تأثیر تو تیره است.

هوش مصنوعی: هر گاه کسی از سرچشمه زلال و پر نعمت تو نوشیده باشد، مانند خضر نبی، از آن آبی که از چشمه‌های حیات بخش می‌نوشد، به سعادت و خوشبختی خواهد رسید. اگرچه فقط یک جرعه کوچک از آن داشته باشد.