شمارهٔ ۲۰۶

هوش مصنوعی: به راستی که هیچ کس که تو را سرزنش کند، زیبایی چهره‌ات را درک نکرده و حقیقت وجود تو را ندیده و نتوانسته به آن نزدیک شود.

هوش مصنوعی: صبحگاه که نسیم ملایم پیامی آورد، بلبل از شادی و عشق به گل، به حالت دیوانگی درآمده و گل نیز به خاطر این عشق، لباس خود را دریده است.

هوش مصنوعی: ای کسی که به دام زلف‌های تو گرفتار شده‌ای، خورشید با خط زیبای تو، خطی بی‌مورد بر روی ماه رقم زده است.

هوش مصنوعی: من با ناخن سینه‌ام را می‌شکافم، اما عشق مانند فرهاد حزین، سنگ را نمی‌شکافد.

هوش مصنوعی: فرهاد فقط به خاطر تیشه‌ای که خسرو به او داده، رنج و عذاب کشیده است و هیچ وقت حرف‌های تلخی را از چیزهای شیرین نشنیده است.

هوش مصنوعی: بی تیر تو، که دل را از عشق پر کرده‌ای، مانند ماهی‌ای هستم که در خاک افتاده و بدون آب به تنگی افتاده است.

هوش مصنوعی: از عشق جز آتش سوزانی ندیدیم، و هیچ‌کس جز ما از درخت طور این میوه را نچیده است.

هوش مصنوعی: من به زیبایی تو افتخار می‌کنم، چون چشم‌ها جز در آینه به هیچ چیز دیگری مانند تو ننگریسته‌اند.

هوش مصنوعی: نباید از شادی و شور و حال صوفی صحبت کنی، چون او هنوز طعم واقعی عشق را نچشیده است.

هوش مصنوعی: اگر مشک بر روی کاغذ بریزد، تعجبی ندارد که قلم به خاطر غم زلف تو نتواند درست بنویسد.

هوش مصنوعی: ای زاهد، تو در محراب عبادت قرار داری، اما عاشق واقعی تنها با خمیدگی ابروی محبوبش به سجده نمی‌افتد و عبادت نمی‌کند.

هوش مصنوعی: ما و زیبایی چهره علی؛ او که مانند نقشی که نقاش ازلی روی کاغذ کشیده، هنوز رسم و نگار نگرفته است.